Hayatta gerçek güç, bağırıp çağırmakta değil; sessizce doğru anı beklemekte saklıdır. Babamın vefat ettiği o karanlık gecede, acımın büyüklüğü karşısında çaresiz kalmışken üvey annem Sevgi, babamın cenaze çiçekleri bile eve ulaşmadan bavulumu mermer salona koydu.

Öz oğlu Cenk merdivenlere yaslanmış izlerken Sevgi, “Eşyalarını topla, artık burada kalmıyorsun,” dedi. Otuz dokuz yaşımdaydım ve babamın son anlarında yanında uyuduğum kazak hâlâ üzerimdeydi. Yorgunluğumu ve hüznümü bir teslimiyet sanan Sevgi’ye sadece “Tamam” dedim.

Oysa sadece üç saat önce, babamın avukatı Selim Bey hastanede bana iki belge imzalatmıştı. Birincisi, yaklaşık 28 milyon dolarlık finansal mirasın devri; ikincisi ise İstanbul Maslak’taki 42 katlı görkemli bir iş merkezinin sekiz ay önce benim adıma kurulan bir vakfa devredildiğinin onayıydı. Babam, Sevgi ve oğlunun açgözlülüğünü bildiği için sağlığında tüm bu süreci gizlice tamamlamıştı.