O akşam Selin, Moda’daki evlerine gitti. Yanına sadece ailesine ait eski fotoğrafları, kimliğini ve aylardır sakladığı gizli bir tıbbi evrakı aldı. Gece saat 21:15’te, 22 yılını geçirdiği o evin salonunda büyük bir yangın yükseldi. Selin, alevleri uzaktan izlerken gelen otobüse bindi ve ardına bakmadan şehirden ayrıldı. Ertesi gün geri dönüp küle dönmüş evin fotoğraflarını çekti.

Ameliyattan 19 gün sonra taburcu olan Volkan, lüks bir yaşam hayali kuran sevgilisi Rüya ile Moda’daki adrese geldiğinde büyük bir şok yaşadı. Ortada sadece kapkara bir enkaz kalmıştı. Üstelik sigorta poliçesinin Selin’in üzerine olduğunu ve Volkan’ın ömür boyu pahalı organ nakli ilaçları kullanmak zorunda kalacağını öğrenen Rüya, onu anında terk etti.

Çaresiz kalan Volkan, Selin’in peşine düştü. Ancak sigorta şirketinden gelen 100 milyon TL’lik tazminatın, Selin tarafından kimsesiz gençlerin kaldığı bir vakfa bağışlandığını öğrendi. Selin’in ablası Leman’ın karşısına çıktığında ise aldığı cevap Volkan’ı iliklerine kadar dondurdu. Selin bir intikam ya da nefret yüzünden kaçmamıştı; ölüme adım adım yürüyordu…Volkan, Bursa’daki bakım merkezine ulaştığında Doktor Hakan ona şok edici tıbbi dosyayı uzattı: İlerlemiş Evre Safra Kanalı Kanseri.

Selin, kocasının nakil ameliyatından aylar önce ölümcül bir kansere yakalandığını öğrenmişti. Ancak kanser tedavisine başlasaydı kocasına böbreğini veremeyecekti. Bu yüzden kendi tedavisini reddetmiş, ağır belirtilerini gizlemiş ve kocasının hayatını kurtarabilmek için bile bile ameliyat masasına yatmıştı.

Volkan, Selin’in kaldığı 214 numaralı odaya girdiğinde dizlerinin bağı çözüldü. Yatakta küçücük kalmış, yüzü sararmış kadın, bir zamanlar “eşya” olarak nitelendirdiği karısıydı.

“Neden Selin? Neden kendinden vazgeçip bana hayat verdin?” diye hıçkırıklara boğuldu Volkan.

Selin bitkin ama huzurlu bir sesle cevap verdi: “Çünkü ben söyleseydim ameliyatı reddederdin. Benim için artık çok geçti ama senin yaşama şansın vardı. Ev konusuna gelince… Annemin hatıralarıyla başka bir kadının benim yatağımda yatıp ölümümü beklemesine izin veremezdim. O evi biz kurduk; senin ihanetine ödül yapamazdım.”

Volkan pişmanlık içinde karısının ellerine sarıldı. Selin, kocasının gözyaşlarını silerek son arzusunu dile getirdi: “Seni affediyorum Volkan. Çünkü nefret, öteye taşınmayacak kadar ağır bir yüktür. Tek bir söz ver: İlaçlarını her sabah ve akşam saat 08:00’de, tam vakitlice iç.”

Aynı gün saat 15:52’de Selin, kocasının elini tutarken son nefesini verdi.

Selin’in vefatından sonra Volkan hayatını tamamen değiştirdi. Gösterişli ve kibirli yaşamını geride bıraktı, işlerini küçülttü. Artık her sabah saat tam 08:00’de alarmı çaldığında bir bardak suyunu alıp nakil ilacını içiyordu. İlaç kutusunun içinde ise Selin’in ona bıraktığı alyansı taşıyordu.

Selin hiçbir zaman bir ev eşyası olmamıştı; o, Volkan’ın evinin, sağlığının ve hayatının yegane temeliydi. Volkan, bir kadının sevgisini ve fedakarlığını değersiz görmenin ağır bedelini ömrünün sonuna kadar taşıyacağı vicdan azabıyla öğrendi. Göğsünde atan o böbrek ise Selin’in sessiz, karşılıksız ve sitem etmeyen sevgisinin bir abidesi olarak yaşamaya devam etti.