Bir can için beş milyon Lira, beni bu kadar ucuz mu sandın?

DOLAR

Alış: 46.39

Satış: 46.58

EURO

Alış: 52.68

Satış: 52.89

GBP

Alış: 61.03

Satış: 61.48

ANKARA

°C

Diğer İller

ADANA ADIYAMAN AFYON AĞRI AKSARAY AMASYA ANKARA ANTALYA ARDAHAN ARTVİN AYDIN BALIKESİR BARTIN BATMAN BAYBURT BİLECİK BİNGÖL BİTLİS BOLU BURDUR BURSA ÇANAKKALE ÇANKIRI ÇORUM DENİZLİ DİYARBAKIR DÜZCE EDİRNE ELAZIĞ ERZİNCAN ERZURUM ESKİŞEHİR GAZİANTEP GİRESUN GÜMÜŞHANE HAKKARİ HATAY IĞDIR ISPARTA İSTANBUL İZMİR KAHRAMANMARAŞ KARABÜK KARAMAN KARS KASTAMONU KAYSERİ KIRIKKALE KIRKLARELİ KIRŞEHİR KİLİS KOCAELİ KONYA KÜTAHYA MALATYA MANİSA MARDİN MERSİN MUĞLA MUŞ NEVŞEHİR NİĞDE ORDU OSMANİYE RİZE SAKARYA SAMSUN SİİRT SİNOP SİVAS ŞANLIURFA ŞIRNAK TEKİRDAĞ TOKAT TRABZON TUNCELİ UŞAK VAN YALOVA YOZGAT ZONGULDAK

Ana Sayfa Foto Galeri 5.05.2026

Bir can için beş milyon Lira, beni bu kadar ucuz mu sandın?

İleri

Foto Galeri Haberin Devamı

: O itiş… Sadece merdivenlerden düşmeme sebep olmadı. O an, aşk sandığım o üç koca yılın üzerine kapkara bir mürekkep döküldü, her şey bir anda silindi. Kerem’in elleri omuzlarımdaydı; sanki sevdiği kadını değil de, yoluna çıkan değersiz bir eşyayı kenara fırlatır gibi sertti. Basamaklardan yuvarlanırken ellerim içgüdüsel olarak karnıma gitti. O an henüz farkında değildim; içimde bir can taşıdığımı, minicik bir kalbin benimle beraber korkuyla çarptığını bilmiyordum. “Leyla, Selin döndü.” Yukarıda durmuş, tepeden bana bakıyordu. Sesi, kışın Yalova’dan esen o dondurucu rüzgarlar kadar soğuktu. Hiçbir sıcaklık, hiçbir pişmanlık yoktu o bakışlarda. “Artık çekilmen gerekiyor.” Başım merdivenin mermer köşesine çarptığında dünya bir an karardı. Ama o an kafamdaki acıdan çok daha büyük bir sancı, bir bıçak gibi karnımın altına saplandı. Dehşet içindeydim. Onun hemen yanında Selin duruyordu. Beyaz elbisesiyle ne kadar da masum, ne kadar da narin görünüyordu. Kerem’in koluna hafifçe dokunarak, o yapmacık acıma dolu sesiyle fısıldadı: “Kerem, yapma böyle… Sonuçta Leyla üç yıldır senin yanındaydı.” “Sadece bir gölgeydi.” Kerem’in gözleri bana değerken sanki bir çöpe bakıyordu. “Selin, bunca yıl onu yanında tutmamın tek bir sebebi vardı… Gözleri sana benziyordu.” Bir gölge. Bir yedek. Bu iki kelime kalbime saplanan paslı bir hançerden farksızdı. Hayır, daha da kötüsüydü; üç yıl boyunca kendimi kandırarak ördüğüm o pembe dünyayı paramparça eden bir balyoz darbesiydi. Duvara tutunarak, titreyen bacaklarımla ayağa kalkmaya çalıştım. Tam o sırada, bacaklarımdan aşağı ılık bir sıvının süzüldüğünü hissettim. Başımı eğip baktım. Açık renkli pantolonumun üzerinde kıpkırmızı bir leke hızla yayılıyordu. “Kerem…” Sesim o kadar yabancı, o kadar donuktu ki… “Kanıyorum.” Kaşlarını çattı, isteksizce birkaç basamak indi. Selin de peşinden geliyordu, gözlerinde garip bir ifade vardı; hem bir zafer sarhoşluğu hem de gizli bir panik. Kerem çenemi sertçe kavradı, canımı yakıyordu. “Yine mi o acınası oyunlarından birini oynuyorsun? Selin o yıl beni kurtarmak için sakat kalıyordu. Ya sen? Bu yüzün ona benzemesi dışında, senin neyin var?” Kahkahalarla gülmek istedim. Demek her şey bu yüz içindi. Üç yıl önce peşimden koşması, her gece yüzümü avuçlarına alıp “Seni seviyorum” diye fısıldaması, ailemin karşı çıkmasına rağmen kapılarında diz çökmesi… Hepsi bu yüzün Selin’i hatırlatması yüzündendi. “Haklısın Kerem Bey,” dedim, elini sertçe iterek. “Gerçekten de hiçbir şeyim yokmuş.” Karnımdaki bebeğim hariç… Az önce öz babası tarafından katledilen o masum can hariç. Ama söylemedim. Selin’in onun koluna girmesini, Kerem’in sanki paha biçilmez bir hazineyi korur gibi onu sarmalamasını izledim. O an, iliklerime kadar yorulduğumu hissettim. Artık savaşacak ne bir gücüm ne de bir nedenim kalmıştı. “Boşanma kağıtlarını imzalayacağım,” dedim, sesimdeki her bir titremeyi silerek. “Bu evden, senin olan hiçbir şeyi almayacağım.” Kerem duraksadı. Belki de bu kadar çabuk pes etmemi beklemiyordu. Eskiden olsa, onu bırakmaması için ayaklarına kapanır, hıçkıra hıçkıra ağlardım. Ama o merdivenlerden yuvarlandığım on saniye içinde, içimdeki bir şeyler tamamen ölmüştü. “Akıllıca bir karar,” dedi ve cebinden gümüş bir kart çıkardı. “İçinde beş milyon Lira var, sana bir süre yeter—” Kartı elinden kapıp havaya fırlattım. Kart, merdivenlerin dibine, değersiz bir tüy gibi sessizce düştü. “Kerem,” dedim, her harfi üzerine basarak. “Hesabımız kapandı.” Kapıya doğru yürüdüm, her adımda sancı daha da derinleşti. Kan izleri mermer zeminde kesik kesik bir yol çiziyordu. Arkamdan Selin’in fısıltısını duydum: “Kanıyor Kerem… Belki de…” “Boş ver,” dedi Kerem, sesi uzaklaşırken. “Seni hastaneye götürmem lazım, ayağındaki ağrı daha önemli Selin.” Evin kapısında durup son kez arkama baktım. Kartı yerden alıyordu. Kadın ona yaslanmıştı. Tam bir tablo gibiydiler. Ben ise kanlı kıyafetlerimle, o görkemli sahnede yanlışlıkla yer almış bir soytarıydım. Soğuk Aralık rüzgarı yüzüme çarptığında, içimde sadece buz gibi bir nefret ve sessiz bir intikam yemini kalmıştı. Daha yeni başlıyoruz Kerem, daha yeni… O dondurucu gece, Zeynep’in arabasının arka koltuğunda bilincimi yitirirken, ruhumun da o kanlı mermerlerde kaldığını biliyordum. Hastane koridorlarının o keskin dezenfektan kokusu, hayatım boyunca burnumdan gitmeyecek bir yasın habercisiydi. Uyandığımda sadece boş bir karın ve buz gibi bir sessizlik vardı. “Bebeğim…” diye fısıldadım, sesim çatlamış bir toprak parçası gibiydi. Zeynep elimi sımsıkı tuttu, gözleri kan çanağına dönmüştü. “O artık melek oldu Leyla. Ama sen… sen yaşamak zorundasın. O canavarın seni tamamen yok etmesine izin veremezsin.” Sekizinci günün sabahı, Ege’nin hırçın dalgalarına bakan bir hastane odasından çıktığımda, ben artık eski Leyla değildim. O saf, Kerem’in gözlerinin içine aşkla bakan kadın, o merdiven basamaklarında ölmüştü. Zeynep bana siyah bir dosya uzattı. Yeni hayatım, yeni kimliğim. “Lara Işık,” dedi sessizce. “Yurt dışından yeni dönmüş, kimsesiz ama yetenekli bir takı tasarımcısı. İstanbul’daki o cehennemden fersah fersah uzakta, İzmir’in sakin sokaklarında kaybolacaksın. Kerem seni asla bulamaz. Seni öldü biliyor.” Gülümsedim. Bu, acının ve nefretin harmanlandığı, dudak kenarlarımı sızlatan bir gülümsemeydi. İstanbul’daki o görkemli malikanede, Selin’in sahte topallamaları ve Kerem’in “vicdan” adı altındaki körlüğü devam ederken, ben kendimi yeniden inşa ediyordum. İzmir’de, Saat Kulesi’ne yakın dar bir sokakta, küçük bir atölye kiraladım. Ellerim artık Kerem’in gömleklerini ütülemiyordu; ellerim artık gümüşü, altını ve sert taşları dövüyordu. Her çekiç darbesinde Kerem’in o buz gibi sesini, Selin’in sinsi gülüşünü unufak ediyordum. Üç ay geçti. Kerem’in beş milyon Lira’lık o aşağılık kartını asla kullanmadım. Kendi tırnaklarımla, Zeynep’in gizli desteğiyle “Lara” ismini seçkin çevrelerde duyurmaya başladım. Tasarımlarımda sadece estetik yoktu; her bir kolyede, her bir yüzükte bir kadının kırgınlığı ama en çok da intikamı gizliydi. Kimse bu genç, gizemli kadının nereden geldiğini bilmiyordu. Siyah güneş gözlüklerimin ardına sakladığım o meşhur “benzer” gözler, artık sadece işime odaklanmıştı. Bir akşam üstü, atölyemde Kordon’un serin rüzgarını içime çekerken televizyonda o haberi gördüm. Kerem ve Selin. Büyük bir hayır gecesindeydiler. Kerem’in yüzünde, o eski, kibirli ama bir yanı eksik ifade vardı. Selin ise boynunda, benim bir zamanlar taktığım, Kerem’in bana “sana çok yakışıyor” dediği o zümrüt kolyeyi taşıyordu. Midem bulandı. Kerem, o kadının kulağına bir şeyler fısıldıyordu. Acaba ona da “Sadece bir gölgeydin” diyor muydu? Yoksa vicdanı, her gece rüyasında merdivenlerden akan o kanlı yolu mu görüyordu? Telefonum titredi. Zeynep’ten bir mesaj: “Kerem, senin öldüğüne dair sahte belgeleri yuttu. Ama o günden beri bir gölge gibi geziyor. Selin’le evlilik hazırlıkları yapıyorlar ama bir şeyler ters. Selin panik içinde.” Mesajı okurken içimdeki nefret, yerini soğuk bir planın huzuruna bıraktı. Onlara en mutlu oldukları anda, en zirvede oldukları noktada öyle bir darbe vuracaktım ki, o beş milyon Lira bile haysiyetlerini satın almaya yetmeyecek. O gece rüyamda bebeğimi gördüm. Elini uzatıyordu. “Anne,” diyordu sessizce, “Hesabımızı kapat.” Uyandığımda ter içindeydim ama gözlerim çakmak çakmaktı. Takım çantamdan en keskin kalemimi aldım ve kağıda bir tasarım çizdim. Bu, Selin’in hayatı boyunca takmak isteyeceği kadar görkemli, ama boynuna geçtiği an onu boğacak kadar ağır bir “Mavi Göz” tasarımıydı. Kerem’in kurduğu o yalan dünya, kendi elleriyle beslediği bu “ölü kadının” ellerinde sallanmaya başlayacaktı. Bir hafta sonra, İstanbul’un en büyük mücevher sergisinden bir davetiye aldım. “Lara Işık” olarak onur konuğuydum. Kader, Kerem’in elleriyle kazdığı o mezardan beni çıkarmış ve şimdi tam karşısına dikiyordu. Aynaya baktım. Saçlarım artık uzun ve dağınık değil, kısa ve küt kesimliydi. Makyajım bir zırh gibi yüzümü kaplıyordu. Kerem… Hazır mısın? O öldürdüğün kadın, cenazesine katılmaya geliyor. Hem de kucağında yarım kalan tüm hesaplarla. Tam o sırada kapı çalındı. Gelen Zeynep’ti. Yüzü bembeyazdı. “Leyla… Kerem… Kerem İzmir’e gelmiş. Senin atölyenin olduğu sokağı soruyormuş.” Kalbim bir an teklemedi. Aksine, o kadar sakinleşti ki, kendi nabzımı kulaklarımda duydum. Elime en ağır çekicimi aldım ve tezgaha sertçe vurdum. “Gelsin,” dedim, sesimdeki buz dağı İzmir’i bile donduracak kadar sertti. “Gelsin ki, celladıyla tanışsın.”

: Atölyemin kapısı o tanıdık, ağır ve otoriter vuruşla sarsıldığında, zaman bir anlığına durdu. İçerideki gümüş buhurdanlıktan yayılan öd ağacı kokusu, dışarıdan gelen deniz tuzuyla karışıyordu. Kapıyı açtığımda karşımda duran adam, üç yıl boyunca uğruna her şeyimi feda ettiğim Kerem’di. Ama o eski, devrilmez çınar gitmiş; yerine omuzları çökmüş, gözlerindeki o kibirli parıltı sönmüş bir enkaz gelmişti. “Lara Hanım?” dedi, sesi titriyordu. “Tasarımlarınız… bana birini hatırlattı.” Gülümsedim. Ama bu bir kadının değil, một kẻ đi săn đang nhìn con mồi sập bẫy. “Buyurun Kerem Bey,” dedim, sesim pürüzsüz bir mermer kadar soğuktu. “Lâm Sơ Ảnh—yani Lara Işık olarak sizi ağırlamak bir şeref.” Onu içeri davet ettim. Masamın üzerinde duran o özel tasarım kolyeyi, “İhanetin Gözü” adını verdiğim parçayı eline aldı. O an, Selin’in üç yıl önce beni o merdivenlerden ittiği anın tüm kanıtları—gizli kayıtlar ve banka dekontları—zaten emniyet müdürlüğünün masasına ulaşmıştı bile. “Bu kolyeyi müstakbel eşiniz Selin Hanım için mi bakmıştınız?” diye sordum, kelimeleri birer zehirli ok gibi fırlatarak. Kerem kolyeye bakarken rengi kireç gibi oldu. Kolyenin tam ortasındaki taşın içine, mikroskobik bir titizlikle o günkü kanlı merdivenin minyatür bir silüetini kazımıştım. “Sen…” diye fısıldadı, “Sen ölmedin mi?” Gözlerindeki şok, yerini tarif edilemez bir acıya bıraktı. Tam o sırada atölyenin televizyonunda son dakika haberi patladı: “Ünlü iş insanı Kerem Bey’in nişanlısı Selin, vergi kaçakçılığı ve cinayete teşebbüs suçlamasıyla gözaltına alındı.” Kerem dizlerinin üzerine çöktü. O beş milyon Lira’lık kartı fırlattığım mermer basamakları hatırlar gibi, önümde eğildi. “Leyla… özür dilerim. O gece… bebeğimizi… bilmiyordum.” Ayakkabılarımın ucuyla ona bir adım yaklaştım. “Bebeğimizi öldüren sadece o merdiven değildi Kerem,” dedim, eğilip kulağına fısıldadım. “Onu senin o buz gibi bakışların, o ‘thế thân’ dediğin kelimelerin öldürdü. Şimdi git. Selin’in yanına, o çok sevdiğin ‘gerçek’ aşkının yanına git. Ama bil ki, ne paran ne de soyadın artık seni kurtaramaz.” Fransız lüksünü andıran ama ruhu Anadolu’nun sert rüzgarlarıyla yoğrulmuş bu intikam, tam da istediğim gibi bitiyordu. Kerem atölyeden bir ölü gibi çıkarken, arkasından sadece sessizliğimi bıraktım. Birkaç saat sonra, Boğaz’a nazır o meşhur malikanesinin haciz memurları tarafından mühürlendiğini, Selin’in ise itirafçı olmak için birbirini suçlayan ifadeler verdiğini öğrendim. Her şey mahvolmuştu. Kerem’in yıllarca uğruna dürüstlüğünü sattığı o holding, bir gecede kağıttan bir kaplan gibi dağılmıştı. Zeynep yanıma geldiğinde, elinde iki kadeh şampanya değil, iki ince belli bardakta tavşan kanı bir Türk çayı vardı. “Bitti mi?” diye sordu. “Bitti,” dedim. “Lâm Vãn đã chết ở Istanbul, và Lara Işık cũng sẽ biến mất từ đây.” Tôi nhìn xuống đôi bàn tay mình, những vết chai do nghề kim hoàn đã thay thế cho những vết sẹo của quá khứ. Công lý không phải là sự trả thù bằng máu, mà là để kẻ ác phải sống trong sự dằn vặt và nghèo khổ suốt phần đời còn lại. Ertesi gün, üzerimde sade ama asil bir pardösüyle havalimanına gittim. Pasaportumda artık başka bir isim, kalbimde ise bambaşka bir huzur vardı. Kerem’in mahkeme salonundaki o perişan halini gazetelerden okurken, uçağım Paris’e doğru havalanıyordu. O topraklarda bıraktığım sadece bir avuç kan değil, prangalarımdan kurtulmuş ruhumdu. Artık kimsenin gölgesi değildim. Artık kimsenin “thế thân”ı değildim. Ben, kendi hikayesinin başrolü olan, küllerinden doğan o kadındım. Güneş, uçağın penceresinden içeri sızarken gözlerimi kapattım. İçimde bir yerlerde o minik meleğin fısıltısını duyar gibi oldum: “Anne, şimdi özgürsün.” Evet, özgürdüm. Kırılan her bir kemiğim, dökülen her damla kanım için bedel ödetilmişti. İstanbul arkamda kalırken, içimdeki o fırtına yerini dingin bir denize bıraktı. Hayat, bize bazen en ağır dersleri en sevdiğimiz yerden verir; ama ayağa kalktığımızda, artık hiçbir rüzgar bizi yıkamaz.

Haberin Devamı

Bir can için beş milyon Lira, beni bu kadar ucuz mu sandın?

Benzer Galeriler

İlginizi çekebilir

Bilimsel Olarak İspatlı Zayıflatan Tek Yiyecek