Hayatımın en büyük pişmanlığı, yıllarca eşimin söylediklerine inanarak hem kendimi hem de kızımı yalnız bırakmam oldu. Ben Nermin, otuz dokuz yaşındaydım. Eşim Gökhan, on bir yıl boyunca bana okul toplantılarına katılmamam gerektiğini söyledi. Üniversiteyi bitiremediğim için insanların arasında küçük düşeceğimi, seçkin ailelerin bulunduğu özel okul ortamına yakışmadığımı iddia ediyordu. Ben de onun sözlerine inanıyor, kızımız Gülce için sessiz kalıyordum.

Bir gün Gülce’nin öğretmeni, piyano yeteneği hakkında benimle görüşmek istediğini söyleyince toplantıya gitmeye karar verdim. Ancak Gökhan yine beni engelledi. O sabah kızımın gözlerindeki korku dikkatimi çekti. Bana yalnızca, “Anne, sen gelme. Eve dönünce bana sıcak çorba yap.” dedi. Bu sözler basit bir istekten çok gizli bir yardım çağrısı gibiydi.

İçime doğan şüpheyi susturamadım. Gökhan’ın beni kandırdığını fark edince onu gizlice takip ettim. Okulda çalışan komşumun yardımıyla görevli kıyafeti giyerek içeri girdim. Müzik sınıfının penceresinden gördüğüm manzara hayatımı altüst etti.