Bagajlarımı çılgınlar gibi karıştırırken içimdeki panik doruğa ulaştı. Telefonum yoktu. Ya o su geçirmez özel çantam? O da ortada yoktu. Pasaportum da alınmıştı.

Ayaklarım çıplak halde otel lobisine koştum. Resepsiyonist bana temkinli ve mesafeli bir bakış attı. “Volkan Bey saat 04:50’de çıkış işlemlerini tamamladı hanımefendi. Annesi ve küçük kızınızla birlikte ayrıldılar. Servis onları havalimanına götürdü.”

Boğazımdan acı, çaresiz bir gülüş koptu. Banka uygulamalarım, çift aşamalı doğrulamalarım, uçuş biletlerim… Hepsi şu anda Akdeniz semalarında uçan o telefonun içindeydi.

Odaya döndüğümde temizlik görevlileri yerde buldukları ikinci bir notu bana uzattı. Kayınvalidem Nevin’in sert ve saldırgan el yazısıyla yazılmıştı. Kimsesiz olduğumu ve arkamda duracak kimsem olmadığını çok iyi biliyordu. Notta şöyle yazıyordu: “Bakalım şimdi seni kim kurtaracak.”

Beni sadece bir tartışmanın ardından terk etmemişlerdi; organize bir operasyonla ortadan kaldırmışlardı. O an oda telefonum acı bir şekilde çalmaya başladı.

“Nihan Hanım,” dedi resepsiyonist yumuşak bir sesle. “Uçuş rezervasyonunuzu inceledim.”

Yatağın kenarına yığıldım. “Yani uçağı kaçırdım mi?”

“Hayır hanımefendi,” diye fısıldadı, sesinde derin bir acıma tonu vardı. “Dönüş biletiniz… Dün öğleden sonra kalıcı olarak iptal edilmiş.”

Kocam beni yabancı bir ülkede yalnız bırakmakla kalmamış, daha güneş batmadan tüm yaşam damarlarımı kesmişti.