Yetmiş yaşına yaklaşan babamın yeniden mutlu olmasını en çok isteyen kişi bendim. Annemi kaybettikten sonra geçen on iki yıl boyunca hayatını yalnız geçirmiş, kendini tamamen bana adamıştı. Benim adım Leyla. Annem vefat ettiğinde henüz gençtim ama onun yokluğunun babamı nasıl değiştirdiğini her gün izledim. Eskiden evimizin neşesi olan babam, annemin ardından sessizleşmişti. Kahvesini hazırlarken şarkılar söyleyen, en kötü fıkralara bile önce kendi gülen adam gitmiş, yerine içine kapanık, yalnız yaşamayı kabullenmiş biri gelmişti.

Yıllarca kimseyle görüşmek istemedi. Ailemiz ve arkadaşlarımız onu yeniden hayata döndürmeye çalıştı ama her daveti nazikçe reddetti. Bir gün ona, annemin de sonsuza kadar yalnız kalmasını istemeyeceğini söyledim. Bana sadece gülümsedi ve, “Ben yalnız değilim Leyla, sen varsın.” dedi. Bu söz beni hem mutlu etmiş hem de derinden üzmüştü.