78 yaşındaki babam Rıza Bey’in doğum gününü kutlamak için altı saatlik bir yolculuğun ardından Bursa’daki baba evime vardığımda beni ilk karşılayan şey garip bir sessizlik oldu. Güneşli pırıl pırıl bir gün olmasına rağmen evdeki tüm perdeler kapalıydı. Ağabeyim Volkan’ın eşi Ceyda, yüzünde yapmacık bir gülümsemeyle kapıyı açtı ve “Haber vermeden gelmen iyi olmadı, babanın kafası artık pek yerinde değil,” dedi.

Ancak arkasından beliren babamı gördüğümde yüreğim sızladı. Babam üç ay öncesine göre inanılmaz derecede zayıflamıştı ve sıcak eve rağmen sırtında kalın kışlık bir paltoyla duruyordu. Ceyda yanımızdan uzaklaştığında babamın gözleri yaşlarla doldu.

O akşam ağabeyim Volkan, babamın bakımı için her şeylerini feda ettiklerini söyleyip durdu. Önüme banka dekontları ve güya babamın tüm varlığını yönetmesine izin veren vekâletnameler koydu. Yıllardır süren yoğun iş tempom nedeniyle ailemden uzak kalmıştım; benim suçluluk duyup sessiz kalacağımı sanıyorlardı. Sadece gülümsedim ve “Haklısınız, ben de yardım etmeliyim,” dedim.