Yetmiş bir yaşımda, onlarca yıldır hayalini kurduğum gemi yolculuğuna sonunda çıkmaya karar verdim.

DOLAR

Alış: 47.81

Satış: 48.00

EURO

Alış: 55.46

Satış: 55.68

GBP

Alış: 64.70

Satış: 65.18

ANKARA

°C

Diğer İller

ADANA ADIYAMAN AFYON AĞRI AKSARAY AMASYA ANKARA ANTALYA ARDAHAN ARTVİN AYDIN BALIKESİR BARTIN BATMAN BAYBURT BİLECİK BİNGÖL BİTLİS BOLU BURDUR BURSA ÇANAKKALE ÇANKIRI ÇORUM DENİZLİ DİYARBAKIR DÜZCE EDİRNE ELAZIĞ ERZİNCAN ERZURUM ESKİŞEHİR GAZİANTEP GİRESUN GÜMÜŞHANE HAKKARİ HATAY IĞDIR ISPARTA İSTANBUL İZMİR KAHRAMANMARAŞ KARABÜK KARAMAN KARS KASTAMONU KAYSERİ KIRIKKALE KIRKLARELİ KIRŞEHİR KİLİS KOCAELİ KONYA KÜTAHYA MALATYA MANİSA MARDİN MERSİN MUĞLA MUŞ NEVŞEHİR NİĞDE ORDU OSMANİYE RİZE SAKARYA SAMSUN SİİRT SİNOP SİVAS ŞANLIURFA ŞIRNAK TEKİRDAĞ TOKAT TRABZON TUNCELİ UŞAK VAN YALOVA YOZGAT ZONGULDAK

Ana Sayfa Foto Galeri 19.08.2026

Yetmiş bir yaşımda, onlarca yıldır hayalini kurduğum gemi yolculuğuna sonunda çıkmaya karar verdim.

İleri

Foto Galeri Haberin Devamı

: Mehmet’in gözlerindeki korkuyu görünce ilk kez onun benden bir şey sakladığından emin oldum. “Bavulumda ne var?” diye sordum. Mehmet kapıyı kapattı ve sesini alçalttı. “Önce bana güvenmen gerekiyor.” “Bir hafta önce tanıştığım bir adama neden güveneyim?” Bu kez başını öne eğdi. “Haklısın. Ama şimdi sana her şeyi anlatırsam, ikimizin de kurtulma şansı olabilir.” Tam o sırada koridordan ayak sesleri duyuldu. Mehmet beni kabinin içindeki dar dolabın arkasına çekti. Kapının önünden iki görevli geçti. Birbirlerine telaşla bir şeyler söylüyorlardı. “Alt güvertede arama başlatılmış. Bavulu bulmuşlar mı?” Diğer adamın cevabını duyamadım. Ayak sesleri uzaklaşınca Mehmet derin bir nefes aldı. “Artık vaktimiz yok.” Bavulumu açtık. Kıyafetlerimin arasında, bana ait olmayan küçük siyah bir çanta vardı. Onu görünce donup kaldım. “Bu ne?” Mehmet çantayı açtı. İçinden bir hafıza kartı, birkaç belge ve eski bir fotoğraf çıktı. Fotoğraftaki adamı görünce şaşkınlıktan konuşamadım. Bu, yıllar önce kaybettiğim kocamdı. “Bu fotoğrafı nereden buldun?” Mehmet gözlerimin içine baktı. “Kocanın ölümünden önce bu gemide çalıştığını biliyor muydun?” Başımı salladım. “Hayır.” Meğer kocam, ölümünden birkaç ay önce geminin muhasebe bölümünde kısa süreli bir görev yapmıştı. O dönemde bazı yolcuların ve şirket yöneticilerinin karıştığı büyük bir usulsüzlüğü fark etmişti. Bunu ortaya çıkarmaya çalışırken bazı belgeleri gizlice kopyalamıştı. Fakat belgeler kaybolmuş, kısa süre sonra da kocam hayatını kaybetmişti. Ben yıllarca bunun sıradan bir ölüm olduğunu düşünmüştüm. Mehmet ise başından beri gerçeğin peşindeymiş. “Sen kimsin?” diye sordum. Mehmet cebinden eski bir kimlik çıkardı. “Ben kocanın o dönem birlikte çalıştığı müfettişlerden biriyim.” O an içimdeki bütün parçalar birleşmeye başladı. Peki ya fotoğraflar? “Onları sen mi çektin?” Başını iki yana salladı. “Hayır. Seni korumak için takip ediyordum. Fotoğrafların çoğunu ben çekmedim. Benim elimde olanlar, seni takip eden kişilerin kim olduğunu anlamamı sağladı.” “Yani benimle tanışman da plan mıydı?” Mehmet sustu. Bu sessizlik cevaptan daha ağırdı. “İlk başta evet,” dedi sonunda. “Sana yaklaşmam gerekiyordu. Ama sonra işler değişti.” Gözlerim doldu. “Ne değişti?” “Sen.” Bir an hiçbir şey söyleyemedim. Tam o sırada kapı sertçe çalındı. Mehmet çantayı aldı. “Buradan çıkmalıyız.” Ancak kapı açılmadan önce alarm yeniden çaldı ve geminin ışıkları söndü. Karanlıkta büyük bir gürültü koptu. Mehmet elimden tuttu ve beni gizli bir servis koridorundan geçirdi. Birkaç dakika sonra geminin başka bir bölümüne ulaştık. Orada bizi bekleyen iki kişi vardı. Mehmet onlara siyah çantayı verdi. “Belgeler burada.” Onlardan biri hafıza kartını hemen kontrol etti. Yüzündeki ifade değişti. “Her şey var.” O anda anladım ki bütün bu karmaşanın asıl nedeni belgelerdi….

: Fakat Mehmet’in hâlâ bana söylemediği bir şey vardı. “Ben neden seçildim?” diye sordum. Mehmet birkaç saniye sustu. “Çünkü kocanın sana bıraktığı son mesajı bulduk.” Kalbim duracak gibi oldu. “Ne mesajı?” Mehmet bana küçük bir zarf uzattı. Zarfın üzerinde yalnızca adım yazıyordu. Titreyen ellerimle açtım. İçinden kocamın el yazısıyla yazılmış kısa bir not çıktı. “Bir gün bu gemiye gelirsen, geçmişten korkma. Çünkü gerçeğin senden saklanmasının sebebi seni korumaktı.” Gözlerimden yaşlar süzülmeye başladı. Yıllarca kocamın ölümünün ardından cevaplanmamış sorularla yaşamıştım. Şimdi ise bazı cevaplar önümdeydi. Mehmet yanıma geldi. “Onu kaybettikten sonra yalnız kalmış olabilirsin. Ama bu gece yalnız değilsin.” Sabaha karşı gemi limana yanaştı. Yetkililer gemiye çıktı ve uzun süren aramanın ardından bazı kişiler gözaltına alındı. Kocamın yıllar önce ortaya çıkarmaya çalıştığı usulsüzlüklerin gerçek olduğu ortaya çıktı. Ben ise limana adım attığımda ilk kez geçmişin ağırlığından kurtulmuş gibi hissettim. Mehmet yanımdaydı. Ama bu kez ona bir görev için değil, kendi isteğimle baktım. “Bu yolculuğa çıkarken yalnızca denizi görmek istemiştim,” dedim. Mehmet gülümsedi. “Ben de senden bir cevap almak için bu yolculuğa çıktığımı sanıyordum.” “Şimdi?” “Şimdi senden hiçbir şey istemiyorum.” Elimi uzattım. “Ben istiyorum.” Mehmet şaşkınlıkla bana baktı. “Ne istiyorsun?” “Gemiye ilk bindiğim kadın olarak kalmak istemiyorum. Hayatımın geri kalanını korkarak geçirmek de istemiyorum.” Elini tuttum. “Belki yetmiş bir yaşında yeni bir hayata başlamak için geç değildir.” Mehmet’in gözleri doldu. “Hiçbir yaş geç değildir.” O gün gemiden indiğimde bavulum hâlâ yanımdaydı. Ama artık içinde gizemli bir çanta, korku ya da geçmişin yükü yoktu. Sadece birkaç kıyafet, kırmızı atkım ve yıllar sonra yeniden filizlenen bir umut vardı. Aylar sonra o geminin fotoğrafına baktığımda şunu anladım: Hayat bazen bize ikinci bir şans vermeden önce, önce geçmişte bıraktığımız kapıları açar. Ben o gece bir geminin karanlık alt güvertesine inerken aşkımı kaybettiğimi sanmıştım. Oysa orada, yıllardır kaybettiğimi düşündüğüm gerçeği bulmuş ve aynı zamanda kendimi yeniden keşfetmiştim. Mehmet’le ilişkimizin nereye gideceğini bilmiyordum. Fakat artık bunu bilmek zorunda da değildim. Çünkü yetmiş bir yaşımda ilk kez geleceği planlamadan yaşamayı öğrenmiştim. Ve hayatımda ilk kez, önümde ne olduğunu bilmemek beni korkutmuyordu. Bana yalnızca umut veriyordu.

Haberin Devamı

Yetmiş bir yaşımda, onlarca yıldır hayalini kurduğum gemi yolculuğuna sonunda çıkmaya karar verdim.

Benzer Galeriler

İlginizi çekebilir

Burak ile 5 yıllık evliydik