On altı yaşındaki kızım Elif, aylardır hayalini kurduğu ikinci el araba için neredeyse her gün çalışmış ve 150 bin liradan fazla para biriktirmişti. Arabayı almaya gideceğimiz Cumartesi sabahı, Elif anahtarlığı eline bile almak istemedi. Ardından tek bir kuruşunun bile kalmadığını söyledi. Paranın nereye gittiğini açıkladığında ise beni en çok neyin şoke ettiğine karar veremedim.

O sabah kahve fincanımın yanına eski bir metal anahtarlık koymuştum. Dört yıl önce vefat eden eşi Murat’a aitti. Yıllardır ıvır zıvır çekmecesinin dibinde unutulmuştu. Üzerinde tek bir kelime yazılıydı: EV. Murat hayatını kaybettiği güne kadar onu yanında taşımıştı. Halkası boş duruyordu ama plana göre öğle yemeğine kadar Elif’in ilk araba anahtarı bu halkaya takılmış olacaktı.

Yukarıdan oda kapısının açıldığını duydum. “Hazır mısın?” diye seslendim. Yanıt gelmedi. Neşeyle anahtarlığı salladım: “Elif, geç kalırsak o arabayı başkası alacak!”

Birkaç saniye sonra koridordan sesi geldi: “Anne?” Söyleyiş biçimindeki bir şey elimi indirmeme neden oldu. Üzerinde çalıştığı kafenin tişörtüyle mutfağa girdi. Saçı taranmamıştı, çantasını almamıştı ve masadaki araba ilanına bakmıyordu bile.