Babam Düğün Yolunda Beni Yalnız Bıraktı, Ancak Kapıdan Giren Otuz Kişi Gerçek Değerin Parayla Ölçülmediğini Gösterdi

DOLAR

Alış: 47.65

Satış: 47.84

EURO

Alış: 54.93

Satış: 55.15

GBP

Alış: 64.15

Satış: 64.63

ANKARA

°C

Diğer İller

ADANA ADIYAMAN AFYON AĞRI AKSARAY AMASYA ANKARA ANTALYA ARDAHAN ARTVİN AYDIN BALIKESİR BARTIN BATMAN BAYBURT BİLECİK BİNGÖL BİTLİS BOLU BURDUR BURSA ÇANAKKALE ÇANKIRI ÇORUM DENİZLİ DİYARBAKIR DÜZCE EDİRNE ELAZIĞ ERZİNCAN ERZURUM ESKİŞEHİR GAZİANTEP GİRESUN GÜMÜŞHANE HAKKARİ HATAY IĞDIR ISPARTA İSTANBUL İZMİR KAHRAMANMARAŞ KARABÜK KARAMAN KARS KASTAMONU KAYSERİ KIRIKKALE KIRKLARELİ KIRŞEHİR KİLİS KOCAELİ KONYA KÜTAHYA MALATYA MANİSA MARDİN MERSİN MUĞLA MUŞ NEVŞEHİR NİĞDE ORDU OSMANİYE RİZE SAKARYA SAMSUN SİİRT SİNOP SİVAS ŞANLIURFA ŞIRNAK TEKİRDAĞ TOKAT TRABZON TUNCELİ UŞAK VAN YALOVA YOZGAT ZONGULDAK

Ana Sayfa Foto Galeri 1.08.2026

Babam Düğün Yolunda Beni Yalnız Bıraktı, Ancak Kapıdan Giren Otuz Kişi Gerçek Değerin Parayla Ölçülmediğini Gösterdi

İleri

Foto Galeri Haberin Devamı

: Babam Rıza Karaca, evlenmek üzere olduğum kişinin “hiç kimse” olduğunu söyleyerek beni nikâh yolunda yalnız yürümeye zorladı. Ona göre nişanlım Emre, yalnızca devlet tarafından görevlendirilen bir savunma avukatıydı ve benim gibi varlıklı bir ailenin kızına layık değildi. Babam üç büyük otomobil bayisinin sahibiydi ve insanların değerini banka hesaplarıyla ölçüyordu. Nikâh günü, İstanbul’daki küçük şapelin kapısında fildişi renkli gelinliğimle beklerken babam beni koluma girerek götürmeyi reddetti. Annem Hülya, başını çantasına eğdi. Kardeşim Can ise gözlerini kaçırdı. Emre sunağın önünde sessizce beni bekliyordu. Başımı eğmeden yürümeye başladım. Koridorun ortasına geldiğimde kapılar yeniden açıldı. Gri takım elbiseler giymiş otuz kişi içeri girdi. Aralarında gençler, yaşlılar, kadınlar ve erkekler vardı. Yakalarında küçük gümüş kalkan rozetleri taşıyorlardı. Sessizce koridorun iki tarafına dizildiler. Grubun önündeki Mahir Bell adlı müfettiş, babama dönerek Emre’nin oğlunu işlemediği bir suç nedeniyle yıllarca ceza almaktan kurtardığını anlattı. Salondaki herkes, kimsenin dinlemediği bir dönemde Emre’nin savunduğu kişilerle bağlantılıydı. Mahir babama şöyle dedi:

: “Onu hiç kimse olarak gördünüz. Ancak burada bulunan ailelerin çoğu, o ‘hiç kimse’ sayesinde itibarını ve özgürlüğünü geri kazandı.” Babam cevap veremeden ikinci bir gerçek ortaya çıktı. Emre, babamın yönettiği Karaca Umut Vakfı hakkında şüpheli belgelere ulaşmıştı. Sözde burs verilen bazı öğrenciler gerçekte yoktu. Adreslerin bir kısmı boş arazilere, kapalı iş yerlerine veya babamın çalışanlarına ait evlere çıkıyordu. Başsavcı yardımcısı Deniz Yalçın arama ve el koyma kararını gösterdi. Babam o anda tutuklanmadı ancak telefonu delil torbasına konuldu ve bazı çalışanlarla iletişim kurmaması istendi. Babam yine beni kontrol etmeye çalıştı. “Buraya gel.” dedi. Olduğum yerde kaldım. Emre yanıma geldi ancak elimi tutmadan önce izin vermemi bekledi. Onu sevmemin nedenlerinden biri de buydu. Babam sevgiyi kontrol aracı olarak kullanırken Emre bana seçim hakkı veriyordu. Töreni iptal edip etmeyeceğimi sordu. Çocukluğumdan beri içimdeki alışkanlık, babamın peşinden koşmamı, onu sakinleştirmemi ve yaratmadığım sorunlar için özür dilememi söylüyordu. Fakat o gün ilk kez bu dürtüye teslim olmadım. Nikâh memuruna döndüm. “Devam edebilir miyiz?” diye sordum. Gri takım elbiseli insanlar koridor boyunca sessiz bir onur geçidi oluşturdu. Babam beni yalnız hissettirmek istemişti. Ancak sunağa ulaştığımda, asıl yalnız kalan kişinin kendisi olduğunu anladım. Emre yemininde, sevgiyi asla bir tasma gibi kullanmayacağını, kendisini güçlü hissetmek için beni küçültmeyeceğini ve hayatın zorluklarında önümde değil yanımda duracağını söyledi. Ben de hazırladığım süslü metni okumak yerine kalbimden konuşmaya karar verdim. Emre’yle tanışmadan önce huzurun herkesi memnun etmek, sevginin onay kazanmak ve aile olmanın yakınlarından gelen her acıya katlanmak olduğunu düşündüğümü söyledim. Onun bana iyiliğin kararlı, dürüstlüğün nazik ve parası olmayan bir insanın cesaret bakımından çok zengin olabileceğini öğrettiğini anlattım. “Bugün beni değersiz hissettirmek için yalnız yürütmeye çalıştılar.” dedim. “Ama sana ulaştım çünkü sen hiçbir zaman yalnız olduğumu hissettirmedin.” Nikâhımız tamamlandı. Babam dışarıda müfettişlerle konuşurken içeride alkış sesleri yükseldi. Annem önce hareketsiz kaldı, ardından gözyaşları içinde alkışlamaya başladı. Kardeşim Can da ona katıldı. Resepsiyonda babamın iş çevresinden birçok kişi erkenden ayrıldı. Emre’nin yardım ettiği aileler ise kaldı. Mahir bana, oğlunun yanlış bir tanık ifadesi nedeniyle suçlandığını, Emre’nin günlerce kamera kayıtlarını inceleyerek gerçek faili bulduğunu anlattı. Oğlu artık mühendislik okuyordu. “Emre gösteriş yapmaz.” dedi. “Ama ihtiyaç olduğunda mutlaka orada olur.” Bir süre sonra annem yanıma geldi. Babamın yıllardır takmasını istediği inci kolyesini çıkarmıştı. Benden özür diledi. Babam beni aşağılamaya çalıştığında sessiz kaldığını, evlilikte sadakatin her şeye katlanmak anlamına geldiğini düşündüğünü ve uzun süre korktuğu için konuşamadığını kabul etti. Onu hemen affetmedim. Yılların yarası tek bir özürle kapanamazdı. Ancak annem ilk kez bahane üretmiyordu. Babamın davranışlarını açıklamaya veya beni onu anlamaya zorlamaya çalışmıyordu. Vakfın işlerinde suç işlendiğini öğrenirse avukatla ve müfettişlerle konuşacağını söyledi. Kardeşim Can da o gece bana ulaştı. Ev alırken kullandığı peşinatın vakıftan gelen bir “prim hesabından” ödendiğini, kaynağını hiç sorgulamadığını itiraf etti. O da bildiklerini yetkililere anlatmaya karar verdi. Soruşturma on dört ay sürdü. Babam hakkında elektronik para transferi yoluyla dolandırıcılık, vergi usulsüzlüğü, sahte yardım kayıtları oluşturma ve tanıkları baskı altına alma suçlamalarıyla dava açıldı. İlk başta suçlamaları reddetti ve kendisinin siyasi bir saldırının hedefi olduğunu ileri sürdü. Ancak savcılık e-postaları, tabloları, sahte bursiyer listelerini, paravan firmalara gönderilen ödemeleri ve Emre araştırmaya başladıktan sonra kayıtların değiştirilmesini isteyen talimatları ortaya çıkardı. Babam sonunda suçlamaların bir kısmını kabul etti. Hapis cezası aldı ve ortaya çıkan zararı geri ödemesine karar verildi. Şirketleri satıldı. Çocukluğumun geçtiği ev satışa çıkarıldı. Annem de karar açıklanmadan önce boşanma davası açtı. Gerçeğin ortaya çıkması, Emre’yle evliliğimizi bir anda kusursuz hâle getirmedi. Onun soruşturmayı benden saklamasına kırılmıştım. O ise beni korumaya çalışırken karar verme hakkımı elimden aldığını anladı. Birlikte danışmanlık aldık. Tartışmaları kazanılması gereken yarışlar gibi görmeden konuşmayı öğrendik. Ben, suçum olmayan şeyler için ne kadar sık özür dilediğimi fark ettim. Emre ise iyi niyetle bile saklanan gerçeğin güveni zedeleyebileceğini kabul etti. Düğünümüzden bir yıl sonra bahçemizde küçük bir yemek düzenledik. Gösterişli davetliler, kameralar veya büyük bağış çekleri yoktu. Sadece zor günde yanımızda duran insanlar vardı. Annem kendi yetiştirdiği çiçekleri getirdi. Can sandalyeleri hazırladı. Emre’nin yardım ettiği aileler soframıza katıldı. O gece Emre, bir yıl önce nikâh yolunda tek başıma yürüdüğümü söyledi. “Fakat sonrasında yalnız yürümedi.” diye ekledi. “Çünkü korku yerine gerçeği seçti. Ardından hepimiz onun kadar cesur olmaya çalıştık.” Babamın bugünkü hâlini değil, bir gün olmasını umut ettiğim babayı zaman zaman özlediğimi kabul ettim. Yıllarca düğün koridorunun iki aileyi birleştireceğini düşünmüştüm. Oysa o koridor, bana miras bırakılan hayatla kendi seçtiğim hayat arasındaki sınır olmuştu. Babam beni reddederek küçültmek istedi. Ama o gün öğrendim ki sevgiden çok kontrolü önemseyen insanlar tarafından reddedilmek her zaman terk edilmek değildir. Bazen bu, insanın özgürlüğe açılan ilk kapısıdır.

Haberin Devamı

Babam Düğün Yolunda Beni Yalnız Bıraktı, Ancak Kapıdan Giren Otuz Kişi Gerçek Değerin Parayla Ölçülmediğini Gösterdi

Benzer Galeriler

İlginizi çekebilir

Doktora tezimin arifesinde, eşim beni tutarken annesi saçımı kesti ve “Kadınların burada yeri yok” dedi