Ali, ekrana kilitlenmiş bir halde dedektifin gönderdiği fotoğrafa bakarken odadaki hava birden ağırlaştı. Fotoğraf, bir yıl önce Leyla’nın “ihanet gecesine” ait otel kaydıydı; ancak bu kez çekim açısı farklıydı. Güvenlik kamerası görüntüsünde, yüzü net seçilmeyen o yabancı adamın kolundaki dövme açıkça görülüyordu. Ali o dövmeyi tanıyordu: Valeria’nın gizli işlerini yürüten ve her zaman gölge gibi yanında gezdiren şoförünün kolundaki işaretin aynısıydı. Üstelik görüntülerin devamında, Valeria’nın aynı otel koridorunda şoförüyle nakit para alışverişi yaptığı o anlar saniye saniye kaydedilmişti.

Her şey bir kurguydu. İftira, sahte dekontlar ve babaannesinin kolyesi… Hepsi Leyla’yı yok etmek ve servetin üzerine konmak için Valeria tarafından hazırlanan şeytani bir plandı. Ali, öfkesinden ofisindeki masayı tek bir yumrukla devirdi. Ancak en büyük darbe, dedektifin gönderdiği ikinci mesajla geldi: “Leyla Hanım’ın tıbbi kayıtlarına ulaştım. Boşanma davası sürerken hamileymiş. Sizin kovduğunuz o gece, aslında size müjdeyi vermek için diz çökmüş ama siz dinlememişsiniz.”

Ali, arabasına atladığı gibi Leyla’yı gördüğü o ıssız yola geri döndü. Gece karanlığı çökmüştü. Onu saatlerce aradıktan sonra, kasaba dışındaki derme çatma bir barakada, cılız bir ışığın yandığını gördü. İçeri girdiğinde gördüğü manzara kalbini bin parçaya böldü. Leyla, rutubetli bir yer yatağında ikizlerini emzirmiş, yorgunluktan sızıp kalmıştı. Yanındaki çuvalda o gün topladığı plastik şişeler duruyordu.

Ali dizlerinin üzerine çöktü ve hıçkıra hıçkıra ağlamaya başladı. Leyla uyandı, gözlerinde korku değil, sadece sonsuz bir yorgunluk vardı. “Neden geldin Ali?” diye fısıldadı. Ali, telefonundaki kanıtları ve dedektifin raporunu ona uzattı. “Biliyorum Leyla… Her şeyi biliyorum. Seni o cehenneme geri gönderdim, öz çocuklarıma çöp toplattım. Beni asla affetme ama lütfen çocukları bu hayattan kurtarmama izin ver.”