Eşi Hale’yi kaybedeli henüz sekiz gün olmuştu. Otuz yıllık hayat arkadaşının vasiyeti okunurken, inşaat mühendisi Ercan, yaşadığı acının üzerine bir darbe daha aldı. Oğlu Burak, annesinden kalan mirası büyük bir heyecanla inceliyor, İtalya’daki lüks villanın kendisine kaldığını öğrenince mutluluğunu gizlemiyordu. Babasına ise Antalya kıyılarında eski ve bakımsız görünen küçük bir sahil evi bırakılmıştı.

Burak, bununla da yetinmeyip babasına iki gün içinde aile evini boşaltmasını söyledi. Ercan, oğlunun bu tavrına inanamadı. Yıllarca emek vererek kurduğu yuvadan çıkarılmak, eşinin kaybından bile ağır gelmeye başlamıştı. Ancak aile avukatı ona önemli bir tavsiyede bulundu:

“Karar vermeden önce mutlaka sahil evine git.”

Ertesi sabah Ercan birkaç kişisel eşyasını kamyonetine yükleyerek Antalya’nın sakin kıyılarındaki küçük eve doğru yola çıktı. Yol boyunca aklında tek bir soru vardı: Hale neden yıllarca kendisinden gizlediği bu evi vasiyetinde ona bırakmıştı?

Evin dış görünüşü gerçekten de oldukça eskiydi. Boyaları dökülmüş, çatısı yıpranmış, bahçesi yabani otlarla kaplanmıştı. Burak’ın “harap kulübe” diye küçümsediği yer tam da buydu.

Fakat kapıyı açtığında hayatının en büyük sürpriziyle karşılaştı.

İçerisi tertemizdi.

Masanın üzerinde taze çiçekler vardı. Mutfakta kullanılan tabaklar duruyor, buzdolabında yiyecekler bulunuyordu. Üstelik ilaç kutularının üzerinde Ceren Yılmaz isimli bir kadının adı yazıyordu.