Benim adım Elif. Kızım Ceren’i tek başıma büyüttüm. Ev temizliğine gittim, gece gündüz çalıştım, çoğu zaman kendime yeni bir ayakkabı bile alamadım. Tek hayalim onun iyi bir eğitim alması ve benden daha güzel bir hayat kurmasıydı.

Üniversiteyi kazandığında onu İstanbul’daki hemşirelik fakültesine gönderebilmek için yıllarca biriktirdiğim tüm paramı harcadım. İlk zamanlar her akşam beni arardı. Derslerin zorluğundan, şehir hayatına alışamamaktan ve yalnızlıktan yakınırdı. Ben de her defasında ona pes etmemesini söylerdim.

Aylar geçtikçe telefonları kısaldı.

Bir gün beni arayıp eve döneceğini söyledi.

Dönmesine bir hafta kala bana bir fotoğraf gönderdi. Fotoğrafta, saçları beyazlamış, kendisinden yaşça oldukça büyük görünen bir adamın yanında duruyordu. Adamın eli nazikçe kızımın omzundaydı.

Fotoğrafı görür görmez telefon çaldı.

“Anne, lütfen beni dinle,” dedi.

“Ne oldu?”

“Ben evlendim.”

“Neyle?”

“Adı Ahmet.”

“Kaç yaşında?”

“Elli altı.”

Ceren henüz yirmi iki yaşındaydı.

Öfkeme hâkim olamadım. Onu para için evlenmekle, geleceğini mahvetmekle suçladım. Ceren hiçbir şey söylemedi. Sadece eve gelince her şeyi anlatacağını söyledi.