Benim adım Berkay, 19 yaşındayım. Üç ay önce annemle babam, evimizde çıkan korkunç bir yangında hayatlarını kaybetti. 7 yaşındaki kız kardeşim Melis ise yalnızca onu alevlerin arasından kendi ellerimle çıkardığım için hayatta kaldı. O geceden beri onun bakımını tek başıma üstleniyorum.

Hayalini kurduğum üniversiteden vazgeçtim ve aynı anda iki farklı işte çalışmaya başladım. Hayat hiç kolay değildi ama Melis’in hiçbir şeye muhtaç olmaması için elimden gelen her şeyi yapıyordum.

Derken teyzem Figen ve kocası Yalçın çıkıp geldi.

Yıllardır ne bizi aramışlar ne de ziyaret etmişlerdi. Ama şimdi birdenbire Melis’in velayetini almak istiyorlardı.

“Sen daha on dokuz yaşındasın,” dedi Figen tatlı bir sesle. “Git, gençliğini yaşa. Çocuğu yetişkinler büyütsün.”

Reddettiğimde ise sosyal hizmetlere hakkımda şikâyetler gitmeye başladı. Figen, Melis’i evde yalnız bıraktığımı, doğru düzgün yemek vermediğimi ve öfkemle onu korkuttuğumu iddia ediyordu.

Söylediği her yalanın ardından evimize yeni bir inceleme için görevliler geliyordu.

Daha kötüsü, Melis hafta sonları Figen ve Yalçın’ın yanında kaldığında eve her seferinde gözleri şişmiş hâlde dönüyordu.

Bir akşam yanıma sokulup fısıldadı:

“Onlara anne ve baba demediğim için bana kızıyorlar.”

Öfkeden deliye döndüm ama elimden hiçbir şey gelmiyordu. Sosyal hizmet görevlileri beni dinlemek yerine genç ve sorumsuz biri olduğumu düşünüyor, söylediklerimi yeterince ciddiye almıyordu.

Sonra bir öğleden sonra Melis’i almaya her zamankinden erken gittim. Bisikletimin lastiği yolda patlamıştı. Figenlerin evine vardığımda açık pencerenin