Annemin Eski Elbiselerini Çöpe Atıyordu…

Ana Sayfa Foto Galeri 11.11.2026

Annemin Eski Elbiselerini Çöpe Atıyordu…

İleri

Foto Galeri Haberin Devamı

: O gün, o zarf açıldığında salondaki tüm o ağır, boğucu sesler bir anda kesildi. Akrabalarımızın telefon ekranları arkasından fısıldaştığı o suçlayıcı hava, yerini derin bir utanca bıraktı. Annem, ellerini dizlerinin üzerine koymuş, hâlâ kırgın bir çocuk gibi camdan dışarı, Boğaz’ın gri sularına bakıyordu. Derya ise dimdik ayaktaydı. Gözlerinde ne bir korku ne de bir pişmanlık vardı; sadece günlerdir içinde taşıdığı o büyük sırrın hafifliği ve hak edilmiş sakin bir gurur duruyordu. Yavaşça masaya yaklaştı ve zarfın ağzını açtı. İçinden kalın, mat kağıda basılmış, profesyonel stüdyo kalitesinde fotoğraflar çıkardı. İlk fotoğraf masanın üzerine bırakıldığında nefesimi tuttugumu fark ettim. Fotoğrafta, annemin o yıllardır giydiği, cebinde eski otobüs kartı unutulan kahverengi yün kabanı vardı. Ama kaban şimdi çok farklı görünüyordu. Üsküdar’ın tarihi, dar sokaklarında, arnavut kaldırımlı bir yokuşta çekilmişti. Üstelik kabanın içinde… annem vardı. Gençliği, o yıllardaki zarafeti ve dik duruşuyla. Annem yerinden fırlar gibi oldu. Titreyen elleriyle fotoğrafı masadan aldı. “Bu… bu ne?” diye fısıldadı, sesi rüzgâr gibi incecik çıkıyordu. “Senin gençliğin, anne,” dedi Derya, sesindeki o titreme tamamen kaybolmuştu. “Ben o kıyafetleri çöpe atmadım, kimseye başkasının eskisi diye vermedim. Onları evden çıkardım çünkü o karanlık, naftalin kokan dolapta çürümelerine izin veremezdim.” O an, gerçeğin kalbimize bir bıçak gibi saplandığını hissettim. Günlerdir evde fırtınalar koparan, akrabaların ayağa kalkmasına neden olan o gizemin ardındaki asıl gerçek yavaş yavaş aralanıyordu.

: Derya masanın üzerindeki diğer fotoğrafları sıralamaya devam etti: “Haberlerde, sosyal medyada sürekli ‘eski tip’, ‘modası geçmiş’ diyerek insanları küçümseyen, üreten insanları unutan bir düzen var ya… Ben buna inat, senin o kıyafetlerinin birer yoksulluk simgesi değil; bir kadının onurlu mücadelesinin, zarafetinin ve bu ülkeye kattığı gizli gücün tacı olduğunu kanıtlamak istedim. Üniversitedeki bitirme projem için aylardır gizli bir çalışma yürütüyordum. Projemin adı: ‘Görünmeyen Kadınlar ve Onların Sessiz Mirası’.” Annem yavaşça fotoğraflara doğru bir adım attı. Gözyaşları yanaklarından süzülüyordu ama bu kez dudaklarında titrek bir tebessüm belirmişti. Kırmızı elbiseyi gördü. Babamla çıktıkları ilk Cumhuriyet Bayramı balosunda giydiği, yıllarca o ceviz dolabın en dibinde saklanan, etekleri dantelli o kırmızı elbiseyi… Derya, o elbiseyi profesyonel bir tekstil restoratörüne onartmış, sökülen dantellerini orijinaline sadık kalarak diktirmiş ve tarihe yeniden hayat vermişti. Diğer karede ise lacivert pardösü vardı. Annemin bizi okutmak, ayağımıza diken batmasın diye kendi ayaklarındaki ayakkabıları eskitmek pahasına sabahın köründe sokaklara düştüğü, her bir dikişinde emeğin ve gözyaşının olduğu o pardösü… Şimdi İstanbul’un en köklü sanat merkezlerinden birinde sergilenmek üzere devasa bir portrenin başrolü olmuştu. Zarfın en altından çıkan son parça ise kalın kâğıda basılmış şık bir sergi davetiyesiydi. Önümüzdeki hafta açılacak olan serginin afişinde kocaman harflerle annemin adı yazıyordu: “Ayşe Yılmaz’ın Zarafeti: Bir Annenin Adımları ve Direnişi.” Salonun ortasında ölüm sessizliği hakim oldu. Akrabalarımızın oluşturduğu o kalabalık gruptan, günlerdir annemin kulağına zehirli oklar fırlatan kimse sesini çıkaramıyordu. Dayım elindeki telefonu indirdiği gibi yere baktı, kuzenim ise utancından kızaran yüzünü saçlarıyla saklamaya çalıştı. Herkesin “Utanıyor” dediği o genç kız, aslında annesini bu şehrin ve bu ülkenin hafızasına altın harflerle kazımak için gece gündüz demeden savaşmıştı. Annem, elindeki fotoğrafa bakarken dizlerinin bağının çözüldüğünü hissetti. Hızla masaya tutundu. Derya bir hamlede ileri atıldı ve annesini kollarının arasında yakaladı. Annem başını kızının omzuna gömdü ve o gün, o evde bugüne kadar duyduğum en acılı ama en hafiflemiş hıçkırık kopuverdi. “Beni affet kızım…” diye mırıldandı annem, sesindeki pişmanlık odayı doldurdu. “Ben… ben seni yanlış anladım. Seni bencillikle, benden utanmakla suçladım. Senin yüreğini bu kadar az tanıdığım için affet beni.” Derya annesine daha sıkı sarıldı, saçlarını şefkatle okşadı. “Önemli değil anne,” dedi kulağına fısıldayarak. “Sen benim annemsin. Senin giydiğin her hırka, taşıdığın her kaban bu evdeki sevginin kanıtıydı. Ben sadece o sevginin zamansız olduğunu herkese göstermek istedim.” O akşam, aile WhatsApp grubuna düşen ilk mesaj kuzenimden geldi: “Hepimiz çok büyük bir haksızlık ettik. Özür dileriz Derya, özür dileriz Ayşe Teyze.” Ardından dayımın, teyzemin uzun özür mesajları sıralandı. Ama o saatten sonra hiçbir telefonun, hiçbir sanal mesajın bizim için bir önemi kalmamıştı. Üsküdar’daki o eski apartmanın üçüncü katında, yıllardır naftalin kokan o odanın havası bir anda değişti. O gün anladım ki; bazı insanlar eşyaları çöpe atar, bazıları ise o eşyaların arkasındaki ruhu geleceğe taşır. Derya, sadece annesinin eski elbiselerini kurtarmamıştı; o gün, bir evladın annesine duyduğu sonsuz saygıyı ve hayranlığı tüm dünyaya haykırmıştı. Ve ben, o kapının arkasında durup gerçeğin açığa çıkmasını bekleyen abla olarak, o koridorun kokusunu ve annemin o günki yüz ifadesini sonsuza kadar kalbimin en derininde taşıyacağım.

Haberin Devamı

Annemin Eski Elbiselerini Çöpe Atıyordu…

Benzer Galeriler