Yeni doğan oğlumuz Efe’nin bir aylık oluşunu küçük ve sakin bir aile buluşmasıyla kutlamak istemiştim. Eşim Maya, geçirdiği zorlu ameliyatın ardından hâlâ iyileşmeye çalışıyordu. Gürültüden, kalabalıktan ve stresten uzak durması gerekiyordu.

Ancak üç günlük İstanbul iş seyahatim sırasında annem Vildan, benim iznim olmadan Antalya’daki evimizi büyük bir davet alanına çevirmişti.

Bahçeye elli masa kurulmuş, canlı müzik ekibi çağrılmış ve yüzlerce davetli ağırlanmıştı. Annem pahalı kıyafetleri ve takılarıyla misafirlerin arasında dolaşıyor, oğlunun büyük bir emlak şirketinin yöneticisi olduğunu gururla anlatıyordu.

Ben ise havalimanından doğrudan eve geldiğimde bambaşka bir gerçekle karşılaştım.

Eşim üst kattaki yatak odasında solgun ve gözleri ağlamaktan şişmiş hâlde oturuyordu. Oğlumuz yüksek müzik nedeniyle huzursuzca titriyordu.

“Maya, annenle baban nerede?” diye sordum.

Başlangıçta cevap vermek istemedi. Sonra gözyaşlarına hâkim olamadı.

“Annen, kıyafetlerinin davetlilere uygun olmadığını söyledi. Onların seni ve kendisini utandıracağını düşündü. Bu yüzden mutfağın arkasına gönderdi.”

Tek kelime etmeden aşağı indim.