Annemin yumruğu yüzüme geldiğinde çevremizdeki hiç kimse ne olduğunu anlayamamıştı. Birkaç saniye önce doğmamış kızım için ayırdığım on sekiz bin doları korumaya çalışıyordum. Bir sonraki anda ise dengemi kaybederek havuza düşüyordum.

İkiz kardeşim Bahar, beyaz hamile elbisesiyle büyük balon kemerinin altında durmuş, bir eliyle karnını tutarken diğer eliyle gülüşünü gizlemeye çalışıyordu.

“Belki artık paylaşmayı öğrenir,” dedi çevredeki herkesin duyabileceği kadar yüksek bir sesle.

Soğuk su bedenimi tamamen sardığında karnımda keskin bir ağrı hissettim. Havuzun içinden çıkmaya çalışırken nefes almakta zorlanıyordum. Müzik çalmaya devam ediyor, misafirlerin çoğu şaşkınlıkla olanları izliyordu.

Annem havuzun kenarından, “Sakın bu kutlamayı mahvetme!” diye bağırdı. Babam ise kimsenin yardım etmemesini söylüyordu.

Tam o sırada siyah servis üniforması giyen bir adam havuza atladı. Adı Mert idi ve Bursa’daki Göl Manzara Konağı isimli davet mekânında ziyafet sorumlusu olarak çalışıyordu. Mert beni merdivenlere doğru çekti. Başka bir çalışan ise hemen ambulansı aradı.

Suyum gelmişti. Görüşüm bulanıklaşıyor, bebeğimin hareketlerini hissedemiyordum. Babam yukarıdan bana bakarak, “Parayı annene verseydin bunların hiçbiri yaşanmazdı,” dedi.

Ben de titreyen bir sesle, “Bu yolu siz seçtiniz,” diye karşılık verdim.

Ambulans beni hızla Bursa Şehir Hastanesi’ne götürdü. Doktorlar acil ameliyat kararı aldı. Kızım Elif, dünyaya geldiğinde sessiz ve solgundu. Yirmi saniye sonra ilk kez ağladığında ben de gözyaşlarımı tutamadım.

Elif erken doğmuştu ve hemen yenidoğan yoğun bakımına alındı. Doktor, plasentada ciddi hasar ve iç kanama olduğunu söyledi. Havuzda birkaç dakika daha kalsaydım ikimizin de hayatı tehlikeye girebilirdi.

Hemşire Derya, karnımdaki morlukları kaybolmadan önce fotoğrafladı ve ıslak elbisemi delil torbasına koydu. Bana sıcak battaniyeler sararken, “Bu kez her şeyi kayıt altına alacağız,” dedi.

Ailem hastaneye gelmedi.

Aynı akşam Bahar, sosyal medyada kutlamadan seçilmiş fotoğraflar paylaştı. Havuz görüntülerini özellikle koymamıştı. Paylaşımın altına, “Mükemmel bebeğimiz için mükemmel bir gün,” yazmıştı.

Sessiz olduğum için beni güçsüz sanıyorlardı. Oysa altı yıldır bankalar ve savcılıklar adına mali suç dosyaları inceleyen bir adli muhasebeciydim.

Kutlamadan üç hafta önce annemin iki kredi başvurusunda imzamı taklit ettiğini, babamın aile şirketinin büyük borçlarını gizlediğini ve Bahar’ın rahmetli anneannemizin aile fonunu kendi lüks evi için teminat gösterdiğini öğrenmiştim.

Benden istedikleri on sekiz bin dolar, ulaşamadıkları son hesaptı. Parayı verirsem onların yasa dışı işlemlerine ben de bağlanacaktım.

Hastane yatağından daha önce birlikte çalıştığım mali suçlar uzmanı Komiser Selin Aydın’ı aradım.