Altmış yaşıma yaklaşmışken, benden otuz yaş küçük bir adamla evlendim.

DOLAR

Alış: 49.09

Satış: 49.28

EURO

Alış: 55.07

Satış: 55.29

GBP

Alış: 64.85

Satış: 65.34

ANKARA

°C

Diğer İller

ADANA ADIYAMAN AFYON AĞRI AKSARAY AMASYA ANKARA ANTALYA ARDAHAN ARTVİN AYDIN BALIKESİR BARTIN BATMAN BAYBURT BİLECİK BİNGÖL BİTLİS BOLU BURDUR BURSA ÇANAKKALE ÇANKIRI ÇORUM DENİZLİ DİYARBAKIR DÜZCE EDİRNE ELAZIĞ ERZİNCAN ERZURUM ESKİŞEHİR GAZİANTEP GİRESUN GÜMÜŞHANE HAKKARİ HATAY IĞDIR ISPARTA İSTANBUL İZMİR KAHRAMANMARAŞ KARABÜK KARAMAN KARS KASTAMONU KAYSERİ KIRIKKALE KIRKLARELİ KIRŞEHİR KİLİS KOCAELİ KONYA KÜTAHYA MALATYA MANİSA MARDİN MERSİN MUĞLA MUŞ NEVŞEHİR NİĞDE ORDU OSMANİYE RİZE SAKARYA SAMSUN SİİRT SİNOP SİVAS ŞANLIURFA ŞIRNAK TEKİRDAĞ TOKAT TRABZON TUNCELİ UŞAK VAN YALOVA YOZGAT ZONGULDAK

Ana Sayfa Foto Galeri 9.10.2026

Altmış yaşıma yaklaşmışken, benden otuz yaş küçük bir adamla evlendim.

İleri

Foto Galeri Haberin Devamı

: “Baran o akşam evde beni bekliyordu… ve şişeyi kliniğe götürdüğümü henüz bilmiyordu.” Doktorun ağzından çıkanları hâlâ tam olarak anlamaya çalışıyordum. Masasının üzerindeki rapora baktım. Satırlar, rakamlar ve benim için hiçbir şey ifade etmeyen tıbbi terimler birbirine karışıyordu. “Peki bu madde tam olarak ne?” diye sordum. Doktor sandalyesinde biraz öne eğildi. “Numunede güçlü yatıştırıcı etkisi olan bir madde tespit edildi. Tek seferde kullanılan miktar ölümcül görünmüyor. Ama düzenli kullanılırsa kişide sersemlik, hafıza bulanıklığı, denge problemleri ve karar verme yetisinde bozulma oluşturabilir.” Boğazım kurudu. Son aylarda yaşadığım küçük şeyler birer birer aklıma geldi. Anahtarlarımı nereye koyduğumu unutuyordum. Bazı sabahlar gece ne zaman uyuduğumu hatırlamıyordum. Birkaç kez merdivende tökezlemiştim. Baran her seferinde beni kolumdan yakalayıp, “Yaşlanıyorsun bebeğim, biraz daha dikkat etmelisin,” demişti. Ben de ona inanmıştım. Yaşlanıyordum. Belki biraz dalgınlaşıyordum. Belki de bedenim artık eskisi gibi değildi. Doktor devam etti: “Altı yıldır gerçekten her gece aynı şeyi içtiyseniz, bunu yalnızca bu numuneye bakarak kanıtlayamayız. Fakat kesinlikle eve dönüp o şişedeki sıvıyı tüketmemenizi öneririm. Ayrıca bahsettiğiniz belgeleri bir avukata göstermeniz gerekiyor.” Elimi çantama götürdüm. Belgelerin kopyaları yanımda değildi. Çünkü Baran onları imzalattıktan sonra kendi masasındaki dosyaya koymuştu. Bana bunun “evlilik içindeki mal paylaşımını kolaylaştıracak rutin düzenlemeler” olduğunu söylemişti. O an, altı yıllık evliliğim boyunca ilk kez Baran’ın hiçbir şeyi tesadüfen yapmadığını düşündüm. Klinikten çıkınca eve gitmedim. Eski öğrencilerimden birinin annesi olan Nermin Hanım’ı aradım.

: Yıllardır aile hukuku alanında çalışan bir avukattı. Sesi telefonda neşeliydi. “Jale? Sen misin? Yıllar oldu.” “Evet,” dedim. “Ama sana öğretmen olarak değil, korkmuş bir kadın olarak ihtiyacım var.” Yarım saat sonra bürosundaydım. Her şeyi anlattım. Baran’ın yaşını. Evliliğimizi. Geceleri getirdiği suyu. Kahverengi şişeyi. Ve üç hafta önce imzaladığım belgeleri. Nermin Hanım bir noktada sözümü kesip sordu: “Belgeleri okumadın mı?” Başımı eğdim. “Baran bana güvendiğimi söyledi. Noterde de sadece imza yerlerini gösterdi.” Nermin’in yüzü ciddileşti. “Noterde mi?” “Evet.” “Noterin adını hatırlıyor musun?” Hatırlıyordum. Nermin bilgisayardan birkaç kayıt kontrol ettikten sonra bana döndü. “Jale, şimdi beni dikkatle dinle. Eve gideceksin ama Baran’a hiçbir şey belli etmeyeceksin. Belgeleri bulabilirsen fotoğraflarını çek. Sakın onunla yalnızken tartışma.” “Polise gitmeli miyim?” “Henüz elimizde bir numune ve senin şüphen var. Ama belgelerde düşündüğüm şey varsa mesele yalnızca sana bir şey içirmesi olmayabilir.” “Ne düşünüyorsun?” Cevap vermedi. Sadece, “Önce belgeleri görmem lazım,” dedi. Eve döndüğümde saat altıya yaklaşıyordu. Baran salonda oturmuş beni bekliyordu. Kapıyı açar açmaz ayağa kalktı. “Neredeydin bebeğim?” Gülümsedim. Hayatım boyunca onlarca öğrenci karşısında sakin görünmeyi öğrenmiştim. Ama o gün oynadığım rol, hayatımın en zor rolüydü. “Eski bir arkadaşı gördüm. Kahve içtik.” Baran gelip yanağımdan öptü. Burnuma tanıdık parfümü geldi. Altı yıldır bana güven veren o koku artık midemi bulandırıyordu. “Yorulmuşsun,” dedi. “Bu gece suyuna biraz daha papatya koyarım.” İçimden çığlık atmak istedim. Ama sadece, “Olur,” dedim. Akşam yemeğini birlikte yedik. Baran her zamanki gibiydi. Günün nasıl geçtiğini sordu. Bana meyve kesti. Omzumun tutulduğunu söyleyince masaj yapmak istedi. Her dokunuşunda aklıma tek bir soru geliyordu: Bu adam beni gerçekten hiç sevmiş miydi? Saat on bire doğru yatak odasına çıktım. Baran aşağıda kaldı. Bir süre sonra mutfaktan dolap kapağının sesi geldi. Sonra kaşık. Sonra merdivenlerde ayak sesleri. Kapı açıldı. Elinde yine aynı bardak vardı. “Uyku ilacın geldi,” diye şaka yaptı. Söylediği kelimeler beni ürpertti. Belki de yıllardır yaptığı şeyin ne kadar korkunç olduğunu bilmeden değil, tam tersine bilerek şaka ediyordu. Bardağı aldım. “Sağ ol.” Baran banyoya girince içeceği lavaboya döktüm ve yerine biraz çeşme suyu koydum. Sonra yarısını içmiş gibi bıraktım. On dakika sonra gözlerimi kapatıp nefesimi ağırlaştırdım. Baran yanıma geldi. “Jale?” Cevap vermedim. “Bebeğim?” Yine sessiz kaldım. Bir dakika kadar beni izledi. Sonra yataktan kalktı. Kapı kapandı. Beş dakika bekledim. Ardından sessizce aşağı indim. Çalışma odasının kapısı açıktı. Baran içeride değildi. Masasının çekmecesini açtım. Belgeler oradaydı. İlk iki sayfayı anlamadım. Üçüncü sayfada ise kendi adımı gördüm. Altında Baran’ın adı vardı. Okudukça dizlerim titremeye başladı. Bodrum’daki yazlığın belirli koşullarda Baran’ın kullanımına bırakılması… Bazı banka işlemlerinde geniş yetki… Sağlıkla ilgili karar veremeyecek duruma gelirsem eşimin benim adıma hareket edebilmesine dair bir vekâlet düzenlemesi… Fotoğraflarını çektim. Tam telefonu cebime koyuyordum ki masanın arkasındaki küçük metal kutuyu fark ettim. Kilidi yoktu. Açtım. İçinde birkaç kahverengi şişe vardı. Hepsi aynıydı. Altlarında tarihler yazılıydı. Bazıları dört yıl öncesine aitti. Kutuya bakarken arkamdan bir ses geldi. “Uyuduğunu sanıyordum.” Kanım çekildi. Yavaşça döndüm. Baran kapıda duruyordu. Yüzünde artık o sakin yoga eğitmeni gülümsemesi yoktu. Gözleri doğrudan açık kutuya kaydı. Sonra bana baktı. “Ne yapıyorsun?” “Altı yıldır bana ne içiriyorsun?” Sessizlik oldu. Baran birkaç saniye hiçbir şey söylemedi. Sonra şaşırtıcı şekilde sakin bir sesle, “Jale, bunu açıklayabilirim,” dedi. “Elbette açıklayacaksın.” “Senin uyku sorunların vardı. Çok kaygılıydın. Doktorlara gitmek istemiyordun.” “Bunu bana söylemeden mi yaptın?” “Dozu çok küçüktü.” “Altı yıl boyunca?” Baran yüzünü ovuşturdu. “Sen anlamıyorsun.” “Elimdeki belgeleri de mi anlamıyorum?” Bakışları değişti. İlk kez korktuğunu gördüm. “Onları neden karıştırdın?” İşte o anda cevabımı almıştım. Masum biri “neden karıştırdın?” demezdi. “Nermin Hanım hepsini yarın inceleyecek,” dedim. Bu bir blöftü. Henüz ona fotoğrafları göndermemiştim. Ama Baran bunu bilmiyordu. Yüzü bir anda gerildi. “Avukata mı gittin?” “Evet.” Baran kapının önünden çekildi. “Tamam,” dedi. “O zaman konuşacak bir şey yok.” O kadar kolay vazgeçmesi beni daha da korkuttu. Telefonumu çıkardım. Ekranda hiç çekim yoktu. Baran bunu fark etti. Sonra çalışma odasının kapısını arkasından kapattı. “Telefonunu ver.” Bir adım geri çekildim. “Hayır.” “Jale, bunu daha kötü hale getirme.” “Daha kötü olan ne olabilir?” Baran bana doğru yürüdü. Tam o anda dış kapının zili çaldı. İkimiz de donduk. Baran başını çevirdi. Zil tekrar çaldı. Ardından güçlü bir erkek sesi duyuldu. “Jale Hanım?” Baran bana baktı. “Kim bu?” Ben de bilmiyordum. Kapıya yöneldim. Baran kolumu tutmaya çalıştı ama geri çekildim. Kapıyı açtığımda Nermin Hanım’ı ve yanında iki polis memurunu gördüm. Nermin bana baktı. “Fotoğrafları gönderemeyince merak ettim,” dedi. “Klinikteki doktorla da konuştum. Tedbirli gelmek istedim.” O an ilk kez gerçekten nefes aldım. Sonrası hızlı gelişti. Evdeki şişelere el konuldu. Belgeler incelendi. Baran’ın telefonunda ve bilgisayarında yapılan araştırmalar, benim bilmediğim çok daha büyük bir planı ortaya çıkardı. Baran son iki yıldır internette sağlıkta karar verme yetisi, vesayet süreçleri ve eş adına finansal işlem yapma konularını araştırıyordu. Daha kötüsü, yakın bir arkadaşına gönderdiği mesajlardan birinde şöyle yazmıştı: “Bir süre daha böyle devam ederse herkes onun zaten unutkan olduğuna inanacak.” Bir başka mesajda ise, “Sonra kararları benim vermem çok daha doğal görünecek,” diyordu. Planı beni bir gecede öldürmek değildi. Beni yavaş yavaş kendimden şüphe eden, çevresinin yaşlanıp zihinsel olarak gerilediğini düşündüğü bir kadına dönüştürmekti. Böylece mal varlığım üzerinde daha fazla söz sahibi olabilecekti. Aylar süren soruşturmalar, avukat görüşmeleri ve mahkeme süreci başladı. Baran’ın attığı imzalar, sakladığı şişeler ve yazışmaları benim anlatamadığım her şeyi anlattı. Evliliğimiz sona erdi. Belgelerin önemli bir kısmı iptal edildi. Ama benim için asıl zor olan, mal varlığımı korumak değildi. Altı yıllık hatıraları yeniden değerlendirmekti. Bana yaptığı yemekleri düşündüm. Ayağıma battaniye örtmesini. Hastalandığımda başımda beklemesini. Bir insanın bazı anlarda gerçekten şefkatli olup aynı zamanda sana zarar verebileceğini kabullenmek, başıma gelenlerin en ağır kısmıydı. Uzun süre kendime kızdım. “Nasıl anlamadım?” diye sordum. Nermin bir gün bana şöyle dedi: “Çünkü güvenmenin kendisi hata değildir, Jale. Hata, birinin o güveni silah olarak kullanmasıdır.” Aradan bir yıl geçti. İstanbul’daki apartmanı sattım. Bodrum’daki eve yerleştim. Bahçeye papatyalar ektim. İlk başlarda ironik geliyordu. Sonra düşündüm. Papatyanın kendisi bana hiçbir şey yapmamıştı. Kötü olan, onun içine saklanan şeydi. Bir sabah verandada otururken kendime bir bardak sıcak su hazırladım. İçine biraz bal koydum. Papatya ekledim. Bardağı önümde uzun süre seyrettim. Sonra küçük bir yudum aldım. Kimse bana “Hepsini iç,” demedi. Kimse uyuyup uyumadığımı kontrol etmedi. Kimse benim adıma neyin iyi olduğuna karar vermedi. Denize bakıp ilk kez şunu anladım: Baran yıllarca bana “küçük karım” diyerek beni sevdiğini düşündürmüştü. Oysa gerçek sevgi, insanı küçültmezdi. Gerçek sevgi sizi kendinizden şüphe ettirmez, iradenizi sessizce elinizden almaz, güveninizi kendi çıkarı için kullanmazdı. O sabah bardağın kalanını yavaşça içtim. Çünkü bu kez içinde ne olduğunu biliyordum. Ve daha önemlisi… Hayatımın geri kalanında ne içeceğime, kime güveneceğime ve hangi kapıyı açacağıma yeniden yalnızca ben karar veriyordum.

Haberin Devamı

Altmış yaşıma yaklaşmışken, benden otuz yaş küçük bir adamla evlendim.

Benzer Galeriler

İlginizi çekebilir

Yıkım çalışması yapılırken bulundu