Ailemle tüm bağlarımı koparmamın üzerinden tam iki yıl geçmişti. Kız kardeşim Ceyda’nın her tartışmada haklı çıkarılmasından, hukuk fakültesi mezuniyet törenime kimsenin gelmemesinden ve mühendis eşimi “bize uygun değil” diyerek aşağılamalarından bıkmıştım. Hatta arkamdan herkese benim hakkımda “akli dengesi yerinde değil” dedikodusu yaymışlardı.

Bir salı sabahı, babamın kurumsal avukatından gelen bir e-posta her şeyi değiştirdi. Eşim Kaan kahvesinden bir yudum alırken ekrandaki ilk satırı okudum: “Sancak Holding’deki hisse haklarının korunması için imzanız gerekmektedir.”

Ekli dosyayı açmadan önce kahkahalarla gülmeye başladım.

Gülüyordum çünkü iki yıl boyunca ailem beni hırslı, kıskanç ve dengesiz ilan etmişti. Benim sessizliğimi bir zayıflık, bir kabulleniş sanmışlardı. Oysa işin aslı çok farklıydı.

Kırılma noktası kademeli olmuştu. Kız kardeşim Ceyda bana hakaret eder, ben kendimi savunduğumda ise gözyaşlarına boğulurdu. Annem “Neden her şeyi zorlaştırıyorsun?” diye iç çeker, babam ise “Büyüklük sende kalsın” diyerek beni suçlardı.