Doğum yaptıktan sonra hastane odasında bebeğini ilk kez kucağına alan Zeynep, hayatının en mutlu anlarından birini yaşıyordu. Küçük oğlu Efe, huzur içinde uyurken, odanın kapısı açıldı ve anne ile babası içeri girdi. Ancak beklediği sevgi dolu tebessüm yerine sert sözlerle karşılaştı.

Annesi bebeğe soğuk bir bakış attı.

“Biz babası belli olmayan bir çocuğu asla kabul etmeyeceğiz.”

Babası da aynı kararlılıkla konuştu.

“Ve o bebeği hiçbir zaman kucağımıza almayacağız.”

Odada kısa süreli bir sessizlik oluştu.

Zeynep ise sakinliğini korudu. Oğlunun minik elini tuttu, alnına bir öpücük kondurdu ve yalnızca şu cevabı verdi:

“O zaman almayın.”

Annesi bu kadar sakin bir karşılık beklemiyordu. Aylar boyunca akrabalarına, kızının yalnız bırakıldığını, sonunda pes edip bebeği evlatlık vereceğini anlatmıştı. Fakat hiç kimseye sormadıkları tek bir şey vardı:

Bebeğin babası kimdi?

Ailesi yıllardır Zeynep’i sessiz, kendi hâlinde çalışan biri olarak görüyordu. Ağabeyi Murat, aile şirketinin gelecekteki yöneticisi olarak gösteriliyor, bütün ilgi onun üzerinde toplanıyordu.

Oysa Zeynep iki yıl önce aile şirketinden kendi isteğiyle ayrılmıştı. Çünkü yaptığı mali incelemelerde şirket hesaplarında ciddi usulsüzlükler fark etmiş, sahte faturalar ve gerçeği yansıtmayan şirket kayıtları bulmuştu.