-
- Kilise eski sıraların ve aşırı miktarda cenaze baharatının kokusuyla doluydu. Babamın cenaze töreni herkesin beklediğinden çok daha uzun sürmüştü ve Little Rock’taki annemin evine döndüğümüzde hepimiz bitkin düşmüştük. Yıllardır görmediğim aile üyeleri hâlâ etrafta dolanıyor ve ilgileniyormuş gibi davranıyorlardı. Üç kez ısıtılmış tencere yemeklerini didikleyip, malikaneyle ilgili fısıldaşıyorlardı. Köşedeki bir sandalyede, hâlâ resmi üniformamla oturuyordum. Gösteriş yapmaya çalışmıyordum, ama Fort Benning’den direkt uçmuştum ve kıyafet değiştirmek için bir saniyem bile olmamıştı. Küçük kız kardeşim Skylar, sanki bir güzellik yarışmasını kazanmış gibi görünüyordu. Öğleden sonrasını odanın içinde dolaşarak ve insanların kulaklarına fısıldayarak, düzenlemeleri kendisinin yaptığını anlamalarını sağlayarak geçirdi. Çocukluğumuzdan beri takındığı o kendini beğenmiş ifadeyi yüzünde taşıyordu. Bu bakış, dünyanın ona istediği her şeyi borçlu olduğuna inandığını herkese anlatıyordu. Aile avukatı nihayet gelene kadar onu görmezden gelmeye çalıştım. Marcus Finch, babamın eski bir arkadaşıydı ve elinde ağır bir deri evrak çantasıyla içeri girdi. Herkes büyük yemek masasının etrafında toplandı ve ortam, cenaze töreninden daha da ağırlaştı. Artık bir adamın yasını tutmak söz konusu değildi, çünkü artık mesele para ve mülktü. Marcus dosyasını açarken Skylar, doğum günü hediyesi bekleyen bir çocuk gibi yerinde zıplıyordu. Annemiz Jeanette ise, eklemleri bembeyaz olmuş ellerini o kadar sıkıca kavuşturmuştu ki, kaskatı kesilmiş bir şekilde oturuyordu. Marcus, “Kızım Skylar’a, Nashville’deki lüks çatı katı dairesini ve Summit Infrastructure’daki azınlık hissesini bırakıyorum,” diye okudu. Skylar, sanki bu zaten hak ettiği şeyin bir teyidiymiş gibi yavaşça başını salladı. Nashville’deki o mülk, nehir manzaralı, milyonlarca dolar değerinde yüksek katlı bir apartman dairesiydi. Skylar’ın takipçileri manzaradan sıkılana kadar fotoğraf çekmek için kullanacağı türden bir yerdi tam. Ardından Marcus sayfayı çevirdi ve boğazını temizledi. “Kızım Riley’e, Ozark Dağları’ndaki aile kulübesini ve çevresindeki iki yüz dönümlük araziyi bırakıyorum.” Oda uzun bir süre tamamen sessizliğe büründü. Babam Skylar’a lüks bir çatı katı hayatı bırakmış, bana ise ormanın ortasında eski bir kulübe vermişti. Yüz ifademi hiç değiştirmedim çünkü ordu bana tepkilerimi gizlemeyi öğretmişti. Düşmanın ne düşündüğünüzü görmesine asla izin vermemek, her gün yaşadığım bir kuraldı. Skylar bu anın yorum yapmadan geçmesine izin vermeyecekti. Sandalyesine yaslandı ve kollarını kavuşturarak bana sırıttı.
-
- “Bir kulübe sana mükemmel yakışır, pis kadın!” dedi odadaki herkesin duyabileceği kadar yüksek sesle. Birkaç akraba onun acımasızlığı karşısında şaşkınlıkla nefeslerini tuttu, ama annem sadece masaya baktı ve benimle göz teması kurmaktan kaçındı. Marcus yerinde rahatsızca kıpırdandı ve hakaretin hiç yaşanmamış gibi davranarak gerginliğin geçeceğini düşünerek okumaya devam etti. Ben de çenemi sıktım çünkü beni inciten sözler değildi. Yurt dışında bulunduğum süre boyunca, beni öldürmek isteyen insanlar tarafından çok daha kötü şeyler söylendi bana. En kötüsü de, öz kız kardeşimin tüm ailemizin önünde bana tükürmekte kendini rahat hissetmesiydi. Skylar kısık sesle güldü ve bana yaklaştı. “Hadi ama Riley, zaten yılın büyük bölümünde bir spor çantasının içinde yaşıyorsun, bu yüzden o kulübe aslında senin için mükemmel.” “Burası rustik ve sade, dikkatinizi dağıtacak gösterişli hiçbir şey yok,” diye devam etti. “Yukarıya sonsuza dek kaybolmaya karar verseniz bile kimse fark etmeyecek.” Annemden bir destek bekleyerek ona baktım, ama tek kelime etmedi. Savunma ya da karşı çıkma yoktu, sadece Skylar’ı üzmekten çok korktuğunu gösteren bir sessizlik vardı. Marcus dosyayı kapattı ve gözlüğünü düzeltti. “Vasiyetnamenin okunması burada sona eriyor ve babanızın istekleri artık yasal olarak bağlayıcıdır.” Skylar, sanki bingo oyununu kazanmış gibi elini havaya kaldırdı. “Harika, çünkü Nashville’deki mülk için yönetim seçeneklerini bu hafta içinde araştırmaya başlayacağım.” Gözlerinde acımasız bir parıltıyla bana son bir kez baktı. “Umarım tek başına odun kesmenin tadını çıkarırsın, Riley.” Ona emlak planlarını nereye sokabileceğini söylemek istedim ama bunun yerine ceketimi kaptım ve ayağa kalktım. Askerlik yıllarım bana ne zaman savaşmam gerektiğini ve ne zaman uzaklaşmanın daha akıllıca olduğunu öğretmişti. O an için uzaklaşmak kesinlikle daha doğru bir hareketti. Ancak Skylar gösterisini henüz bitirmemişti. Topuklu ayakkabılarının parke zeminde silah sesleri gibi çıkardığı tıkırtı eşliğinde beni koridora kadar takip etti. “Kızma Riley, çünkü zaten bu aileyi hiçbir zaman umursamadın ki.” “Sen hep askercilik oynuyordun, ben ise burada işlerin sorumluluğunu üstleniyordum,” diye alay etti. Artık sabrım tükenmişti, bu yüzden ona doğru döndüm. “Yani burada kendi başının çaresine mi bakıyordun?” diye sordum. “Babamız bu aileyi kurdu, ama sen hayatını onun emeğinden faydalanarak geçirdin.” Gözleri kısıldı ama yüzündeki gülümseme hiç silinmedi. “Şimdi ödülü ben alıyorum, o yüzden ormandaki küçük kulübenin tadını çıkar.” “Belki de ahırın yan tarafını hedef tahtası olarak kullanabilirsiniz,” diye ekledi alaycı bir kahkahayla. Ona başka bir şey söylemeden ön kapıdan çıktım. Çantalarım yukarıda zaten hazırdı, ama o kadın akbaba gibi etrafımda dolaşırken o eve geri dönmeyecektim. Ev sessizleşince daha sonra geri gelip çantalarımı alacağım diye karar verdim. Verandaya adımımı attığım anda akşamın soğuk havası yüzüme çarptı. Babamın anısının varlıklara dönüştürüldüğü o boğucu evin içinde oturmaktan çok daha iyi geldi. Uzun bir süre orada durup içerideki misafirlerin boğuk seslerini dinledim. Skylar’ın yüksek sesli kahkahası duvarlardan geçerek sessiz sokakta yankılandı. Babamı ve ben doğmadan önce hizmet ettiği yılları düşündüm. İnsanlarının yanında durmanın ve hiçbir takım arkadaşını geride bırakmamanın ne demek olduğunu biliyordu. Oysa işte buradaydım, kendi öz akrabalarım tarafından terk edilmiş gibi hissediyordum. Kimsenin sahiplenmek ya da kabul etmek istemediği istenmeyen bir yük gibiydim. Annem sonunda verandaya çıktığında gözlerime bakmadı. Hırkasını daha sıkıca üzerine sardı ve “Skylar o şeyleri kastetmedi Riley, çünkü çok stres altında,” dedi. Bu ifadenin saçmalığına neredeyse gülecektim. “Stres mi? İki milyon dolar değerinde bir daire miras aldı, bunun neresi stresli olabilir ki?” Annem ses tonumdan irkildi ama hiçbir yanıt vermedi. İçeri geri döndü ve başka bir şey söylemeden beni verandada yalnız bıraktı. O sessizlik, herhangi bir tartışmadan daha etkiliydi. Bana tam olarak nerede durduğunu gösterdi ve kesinlikle benim tarafımda değildi. O, hayatında hiçbir şeyden fedakarlık etmemiş kızıyla birlikte duruyordu. Ben de ellerimi ceketimin ceplerine iyice sokmuş bir şekilde merdivenlerden indim. İnsanlar cenaze töreninden ayrılmaya başlarken sokak arabalarla doluydu. Sanki bir ailenin dağılmasına şahit olmamış gibi, akşam yemeği planlarından ve hafta sonu gezilerinden bahsediyorlardı. Amcalarımdan biri kamyonuna doğru yürürken bana acıyan bir gülümsemeyle baktı. “Üzgünüm evlat, çünkü senin için oldukça zor bir gün oldu.” Başımı salladım ama onunla sohbet etmek için durmadım. Arabama vardığımda, çenemi çok sıkı sıktığım için ağrıyordu. Sürücü koltuğuna oturdum ve direksiyona bakarken babamın eski öğüdü kafamda yankılandı: “Riley, sandığından daha güçlüsün, bu yüzden değerinin ne olduğuna başkasının karar vermesine asla izin verme.” Motoru çalıştırdım ve sessiz mahallede sesi oldukça yüksek geldi. Arabayı hareket ettirirken Skylar’ın kahkahası evin açık pencerelerinden hâlâ yankılanıyordu. Karanlıkta önümde otoyol uzanıyordu. Arabanın içindeki tek ses, lastiklerin asfalt üzerindeki sürekli uğultusuydu. Telefonum bardaklıkta titredi ve ekranda Skylar’ın adının yanıp söndüğünü gördüm. Açmaya tenezzül etmedim çünkü bunun sadece bir hakaret daha olacağını veya benim önemsiz biri olduğumu hatırlatacağını biliyordum. Telefonu telesekretere yönlendirdim ve yola odaklandım. Bir dinlenme tesisine vardığımda, günün tüm ağırlığı nihayet üzerime çökmüştü. Koltuğa yaslandım ve uzun süre arabanın tavanına baktım. Daha önce yaşadığım çatışmalar bile, o yemek masasında kız kardeşimin söylediklerinden daha az sarsmıştı beni. Aileyle aranızdaki en büyük fark bu. Zayıf noktalarınızı tam olarak biliyorlar ve hedef aldıklarında asla ıskalamıyorlar. Tekrar yola çıktığımda annem de beni aramaya çalıştı. Bir an cevaplamayı düşündüm ama konuşmanın nasıl geçeceğini tam olarak biliyordum. Skylar’ı savunur, sonra da miras işlerini kız kardeşime bırakmamı önerirdi. Bunu duymak istemediğim için o aramayı da sesli mesaja yönlendirdim. Saatler sonra, üssün yakınındaki küçük daireme vardım. Mekan oldukça steril ve neredeyse hiç yaşanmamış gibiydi çünkü orada gerçek bir ev gibi hissetmemi sağlayacak kadar uzun süre nadiren kalıyordum. Çantamı yere bıraktım ve sessizlik içinde yatağımın kenarına oturdum. Birliğimden birini aramayı düşündüm ama olanları nasıl açıklayacağımı bilmiyordum. Ertesi sabah annem hiç haber vermeden kapıma geldi. Yorgun görünüyordu ama saçları mükemmel bir şekilde şekillendirilmişti ve her zamanki inci küpelerini takmıştı. Davet beklemeden içeri girdi ve çantasını küçük masamın üzerine koydu. “Riley, kız kardeşin dün söylediklerinden dolayı kendini çok kötü hissediyor.” Buna istemsizce güldüm. “Kendini kötü mü hissediyor, yoksa ailenin geri kalanına nasıl göründüğü konusunda mı kendini kötü hissediyor?” Annemin dudakları ince bir çizgi haline geldi. “Bu adil değil, çünkü miras işlerini yürütürken çok büyük bir baskı altında.” “Anne, o bir çatı katı dairesi miras aldı, yani pek de zor durumda değil,” diye yanıtladım. Annem içini çekti ve mutfak sandalyelerimden birine oturdu. “Ne demek istediğimi anlıyorsunuz, çünkü artık sorumlulukları var,” dedi. “Bu daire, bu ailenin geleceği için yönetebileceği bir yatırım.” O kelime yine karşımıza çıktı. Aile kelimesi sanki sadece Skylar’ın çıkarlarıyla ilgiliymiş gibi kullanılıyordu. “Peki ya Ozark Dağları’ndaki kulübe?” diye sordum. Annem konuşmadan önce bir an tereddüt etti. “Çok uzak bir yerde ve bakımı zor,” diye itiraf etti. “Belki de Skylar’ın o mülkle de ilgilenmesi daha mantıklı olurdu.” “Gayrimenkul firmalarıyla bağlantıları var ve bunu değerli hale getirebilir,” diye ekledi. “Askeriyede kariyeriniz var, bu yüzden gayrimenkul konusunda endişelenmenize gerek yok.” Ona inanmazlıkla baktım. “Yani, babamın bana bıraktığı tek şeyi öylece teslim etmemi mi öneriyorsun?” Ellerini kucağında kavuşturdu ve bana bakmaktan kaçındı. “Skylar bunu bir aile malı olarak görseydi herkes için çok daha kolay olurdu.” Yavaşça başımı salladım. “Hayır, o bunu kendi avantajı olarak görüyor ve anlaşılan sen de onunla aynı fikirdesin.” Sözlerim üzerine annemin yüzü sertleşti. “Bana böyle konuşma Riley, çünkü ben sadece bu aileyi bir arada tutmaya çalışıyorum.” Ayağa kalktım ve sesimi titretmeden konuştum: “Hayır anne, sen sadece Skylar’ı mutlu etmeye çalışıyorsun ve ikisi arasında çok büyük bir fark var.” Sanki ona tokat atmışım gibi irkildi. Çantasını alıp tek kelime etmeden kalkıp gitti. “Artık seninle tartışmayacağım,” dedi kapıya doğru yürürken. “Lütfen söylediklerimi bir düşünün.” Kapı kapandığında oturdum ve ellerimin öfkeden titrediğini fark ettim. Yolsuz yetkililerle ve silahlı adamlarla karşı karşıya gelmiştim, ama hiçbir şey kendi annem tarafından reddedilmekle kıyaslanamazdı. Sonraki hafta, eğitim programları ve malzeme kontrolleriyle adeta bir karmaşa içinde geçti. Ordu, zamanınızı adeta yutuyor ve bu da bana kişisel mücadelelerim için çok az zaman bırakıyor. Ancak o günün acısı geçmedi. Her gece ışıklar söndüğünde, Skylar’ın kendini beğenmiş yüzünü görüyor ve bana “pis kadın” diye seslendiğini duyuyordum. Sonra bir akşam ondan bir mesaj aldım. “Sadece hal hatır sormak istedim, küçük kulübende hayat nasıl gidiyor?” Ona cevap vermedim. Mesajı sildim ve telefonumu kanepenin üzerine fırlattım. Birkaç gün sonra annem beni tekrar aradı. Bu sefer telefonu açmaya karar verdim. “Riley,” dedi usulca. “Skylar, herkese biraz alan tanımak için bir süre kulübede kalmanın iyi bir fikir olacağını düşünüyor.” Neredeyse kahkaha atacaktım. “Uzaklık mı? O sadece istediğini yapabilmek için beni ortadan kaldırmak istiyor.” “Bu doğru değil,” diye ısrar etti annem. “Kulübe yasal olarak senin, ama Skylar senin onu sırf ona kin beslemek için elinde tuttuğunu düşünüyor.”Bu sözler üzerine çenem kasıldı. “O beni herkesin önünde aşağıladı ve küçük düşürdü, şimdi de ona her şeyi vermediğim için sorun ben miyim?” Telefonda uzun bir sessizlik oldu. “Birbirimizden uzaklaşmak istemiyorum, lütfen gidip kulübeyi gör ve kafanı dağıt.” Telefonu kapatmak istedim ama kendimi zorlayıp derin bir nefes aldım. “Pekala, gideceğim ama bunu babam için yapıyorum, onun için değil.” Telefon hattı bir an sessiz kaldı. “Teşekkür ederim,” diye fısıldadı telefonu kapatmadan önce. Telefonumun boş ekranına bakakalmıştım. Bu yolculuğu düşünmemin tek sebebi babamdı. O araziyi bana vermek istemesinin bir sebebi vardı. Belki de o yerle ilgili henüz hiçbirimizin göremediği bir şey vardı. Birkaç gün yetecek kadar ekipman ve botu bir çantaya koydum. Aldığım eğitim bana çok az şeyle yaşamayı öğretmişti, bu yüzden dağlardaki bir kulübe beni korkutmadı. Ozark Dağları’na doğru yolculuk birkaç saat sürdü. Yollar, sık ormanların ve zaman içinde donmuş gibi görünen küçük kasabaların arasından kıvrılarak geçiyordu. Her kilometre ilerledikçe Little Rock’taki gerilim azaldı. Dağ geçidinin ilk işaretlerini gördüğümde öfkem yerini tuhaf bir kararlılık duygusuna bırakmıştı. Sonunda mülke giden toprak yola girdiğimde, farlarım çökmüş bir çatının siluetini aydınlattı. Kalbim sıkıştı çünkü bu benim sözde değersiz mirasımdı. Arabayı evin önüne park ettim ve motoru durdurdum. Gece inanılmaz derecede sessizdi, kulaklarınıza adeta baskı yapan türden bir sessizlikti. Arabadan indim ve kabinin karanlık siluetine baktım. Görünüşü pek hoş değildi ama tamamen bana aitti. Merdivenlerden çıkarken veranda botlarımın altında gıcırdadı. Kilit eskiydi ama anahtar sorunsuz döndü, bu da beni gerçekten şaşırttı. Mekanın küf ve toz kokmasını bekliyordum. Bunun yerine, havada çam ağacı ve eski deri kokusu vardı. Kapının yanındaki ışık düğmesine bastım ve küçük oturma odasını sıcak bir ışık kapladı. Belli ki birileri buraya son zamanlarda özen göstermişti. Ahşap zeminler cilalanmış, mobilyalar ise iyi durumdaydı. Taş şöminenin yanında düzenli bir şekilde istiflenmiş odun bile duruyordu. Kapıyı kapattım ve ona yaslandım. Babamın vefatından önce mülke göz kulak olması için birini görevlendirmiş olup olmadığını merak ettim. Çantam ağırdı ama dikkatimi şöminenin üzerindeki çerçeveli bir fotoğraf çekti. Daha yakından bakmak için yaklaştım. Bu, babamın gençken, yaşlı bir kadınla birlikte tam bu kulübenin önünde durduğu fotoğraf. Arkasına da “Büyükannem Adelaide ile, 1962, her şeyin başladığı yer” diye yazmıştı. Babam Adelaide adında bir kadından hiç bahsetmemişti. Her zaman anne babasının genç yaşta öldüğünü ve başka aile üyesinin kalmadığını söylerdi. Fotoğraftaki kadının yüzünü inceledim. Çok nazik gözleri vardı ama bakışları, onunla uğlaşmak istemeyeceğiniz biri olduğunu gösteriyordu. Kapıya aniden vurulmasıyla irkildim. Güvende olduğumu fark etmeden önce, içgüdüsel olarak elim genellikle tabancamın bulunduğu yere uzandı. Pencereden içeri baktığımda verandada yaşlı bir adam gördüm. Elinde büyük bir güveç kabı tutuyordu. “Bayan Riley?” diye seslendi. Kapıyı temkinli bir şekilde açtım. “Benim adım Yüzbaşı Riley,” diye düzelttim onu. “Siz kimsiniz?” Bana sıcak bir gülümsemeyle karşılık verdi. “Benim adım Hank McCoy ve buradan iki kulübe aşağıda oturuyorum.” “Deniz Piyadelerinden emekliyim,” diye ekledi. “Baban, zamanı geldiğinde seni ziyaret etmemi istedi.” Deniz Piyadeleri’ndeki deneyimi, dik duruşunu ve keskin saç kesimini açıklıyordu. Tabağı bana uzattı. “Bu dana güveç, çünkü o uzun yolculuktan sonra acıkmış olacağını düşündüm.” Yemeği elinden almadan önce bir an tereddüt ettim. “Babamı tanıyor muydunuz?” diye sordum. Hank başını salladı. “Onu yeterince iyi tanıyordum,” diye yanıtladı. “Ölümünden bir hafta önce buraya gelmiş ve üç gün boyunca işleri organize etmekle uğraşmıştı.” Hank, “Bana kızının bir gün dünyanın ona sırtını dönmüş gibi görünerek ortaya çıkabileceğini söyledi,” dedi. “Size en değerli hazinelerin genellikle beklenmedik yerlerde saklı olduğunu hatırlatmamı istedi.” Bu sözler üzerine boğazım düğümlendi. “Gerçekten sana bunu mu söyledi?” “Her şey gayet açık,” diye yanıtladı Hank. “Ha bir de, hazır hissettiğin zaman mutfak döşemesinin altını da kontrol etmen gerektiğini söyledi.” Şapkasını hafifçe eğip bana selam verdi ve ben ona başka bir şey sormadan merdivenlerden aşağı inmeye başladı. Kapıyı kapattım ve elimde sıcak güveçle sessizce orada durdum. Babam tam olarak ne olacağını biliyordu. Bu ana hazırlanmıştı ve şimdi elimde onun son mesajı şifreli bir görev belgesi gibi duruyordu. Yemeği tezgâhın üzerine koydum ve mutfak masasının yanına diz çöktüm. Yer döşemeleri eski çam ağacından yapılmıştı ve yılların kullanımından dolayı çizilmişti. Yerdeki tahtalardan birini bulana kadar elimi yerde gezdirdim, dokunuşumla hafifçe kıpırdadı. Cep bıçağımla tahtayı kaldırdım ve kalın muşambaya sarılı metal bir kutu buldum. Kutuyu masaya taşıdım ve tozunu sildim. İçinde birkaç belge, eski fotoğraflar ve babamın el yazısıyla bana yazılmış bir mektup vardı. Ancak, beni asıl durduran şey, sayfanın en altına sıkıştırılmış jeolojik araştırmaydı. Aldığım eğitim sayesinde sayıları ve özetleri çok hızlı bir şekilde tarayabiliyordum. Granit ve yüksek verim gibi kelimeler hemen dikkatimi çekti. Tahmini ticari değerinin de hatırı sayılır olduğu belirtilmişti. Skylar bana değersiz bir kulübe ve biraz toprak bıraktığını sanıyordu. Oysa gerçekte elimde olan, devasa mineral yataklarının üzerinde bulunan bir araziydi. Ağır ağır oturdum ve kağıtlara baktım. Babam bana ufak tefek şeyler bırakmamıştı, Skylar’ın emanet edemeyeceği kadar inanılmaz değerli bir şey bırakmıştı. Titreyen ellerimle mektubu açtım. “Sevgili Riley’im, eğer bunu okuyorsan, kız kardeşinin açgözlülüğü konusunda haklıydım.” Mektup şöyle devam ediyordu: “Umarım yanılıyorumdur, ama onun evimize sanki bir ödülmüş gibi baktığının işaretlerini gördüm. Hiçbir şeyim yokken beni yanına alan kadın Adelaide’i tanımanızı istiyorum.” “Burası onun toprağıydı ve tüm hayatı boyunca burayı inceledi,” diye yazdı. “Oranın değerli kaynaklar barındırdığını biliyordu, ancak ailenin gerçekten güvenliğe ve güce ihtiyacı olana kadar burayı korumamı söyledi.” Gözlerimden yaşlar süzülmeye başlayınca mektubu kenara bıraktım. Babam bana güvenmişti çünkü bende Skylar’ın asla göremeyeceği bir şey görmüştü. Babam ve Adelaide’in eski fotoğraflarından birini elime aldım. Arka planda, yere çakılmış ölçüm işaretlerini görebiliyordum. Gerçeği en başından beri biliyordu. Bütün bunları ona bırakmıştı ve şimdi bunları korumak bana kalmıştı. Masadaki telefonum titredi ve Skylar’dan bir mesaj gördüm. “Kulübe nasıl gidiyor Riley, ve hâlâ eski küf kokuyor mu?” Ekrana bakakaldım ve neredeyse kahkahayı bastım. Eğer botlarımın altında ne olduğunu azıcık bile bilseydi, şu anda buraya arabayla geliyor olurdu. Gecenin geri kalanını metal kutuyu inceleyerek geçirdim. İçinde tapu senetleri, banka hesap özetleri ve babamın mülkle ilgili kişisel notları vardı. Derinlere indikçe tablo daha da netleşti. Bu sadece bir mülk parçası değildi, aynı zamanda güç ve nüfuzdu. Gece yarısına doğru nihayet Hank’in getirdiği yemeği yedim. Mükemmeldi, sadece tecrübeli bir aşçının yapabileceği türden bir yemekti. Masada oturup belgelere bakarken Skylar’ın bunu bilseydi ne yapacağını düşünüyordum. Beni değersiz bulur ve hemen elimden almaya çalışırdı. Bu hafta ilk defa içimde bir heyecan kıvılcımı hissettim. Tıpkı büyük bir ameliyat öncesinde hissettiğim gibi. Mutfağı temizledim ve metal kutuyu döşeme tahtasının altına kilitledim. Sonra kanepeye uzandım ve dışarıdaki sessiz ormanın sesini dinledim. Siren sesleri yoktu, şehir trafiğinin gürültüsü de yoktu, sadece kulübenin geceye karışmasının sesi vardı. Uykuya dalarken aklımdan son bir düşünce geçti. Babam bana tam olarak ihtiyacım olanı bıraktı. Bana sadece toprak vermedi, sonunda kendi ayaklarım üzerinde durabilme şansını da verdi. Ertesi sabah güneş ışığı perdelerden süzülüyordu. Haftalar sonra ilk kez alarm kurmadan uyandım. Doğrulup mutfak masasına baktım, mektup hâlâ beni bekliyordu. Bir fincan kahve doldurdum ve mesajın geri kalanını okumak için oturdum. Babam, “Riley, sana kulübeyi bıraktım çünkü kız kardeşin orada sadece parayı görecekti,” diye yazmıştı. “Adelaide, kadınların saygı görmek için iki kat daha fazla mücadele etmesi gerektiğine inanıyordu ve bu mücadeleyi sana aktaracağıma dair bana söz verdirdi.” “Ordu size disiplin öğretti, ama bu topraklar size bağımsızlık verecek,” diyerek sözlerini tamamladı. “Onu satmayın, bunun yerine kalıcı bir şeyler inşa etmek için kullanın.” Hukuki korumalar konusunda Marcus Finch ile zaten görüştüğünü belirtti. Babamın bu mirasın etrafına bir kale ördüğünü anladım. Kapıya gelen bir tıkırtı dikkatimi dağıttı. Yine Hank’ti ve bu sefer ağır bir alet kemeri taşıyordu. “Günaydın Kaptan,” dedi sırıtarak. “Bir süre burada kalmayı planlıyorsanız, bazı temel aletlere ihtiyacınız olabileceğini düşündüm.” “İçinde bir çekiç, birkaç çivi ve iyi bir el feneri var,” dedi kemeri tezgâhın üzerine koyarken. “Çok şık bir şey değil ama başınızın üstünde bir çatı olmasını sağlayacak.” “Teşekkür ederim, Hank,” dedim onu içeri davet ederken. Odayı, çıkışları ve taktiksel açıları kontrol eden bir adamın deneyimli gözleriyle taradı. Otururken, “Baban bana fazla konuşmamamı söyledi,” diye itiraf etti. “Ama bu toprakların sadece göl manzarası olmaktan çok daha fazlası olduğunu bilmeni istedi.” Başımı salladım. “Kutuyu ve mineral araştırma raporunu dün gece buldum.” Hank bana yavaşça gülümsedi. “Güzel, çünkü bu, gerçeği zaten bildiğin anlamına geliyor.” “Buradaki çoğu insan bunun sadece güzel bir manzara olduğunu düşünüyor,” dedi. “Ama Adelaide, benim askerlik görevim sırasında birlikte çalıştığım jeologlardan çok daha zekiydi.” “Toprağın altında ne olduğunu tam olarak biliyordu,” diye ekledi. Öne eğildim ve gözlerinin içine baktım. “Hank, eğer Skylar bunu öğrenirse, sence işler ne kadar kötüye gider?” diye sordum. Cevap vermekte hiç tereddüt etmedi. “Durum çok kötüye gidecek, çünkü aileler milyonlarca dolardan çok daha az bir miktar için kendi aralarında parçalanıyorlar,” diye uyardı. “Müteahhitler para kokusunu aldıklarında akbaba gibi etrafınızda dolaşacaklar, bu yüzden çok kalın bir deriye sahip olmanız gerekecek.” Buna neredeyse gülecektim. “Askerlerin bana verdiğinden daha mı kalın?” “Kan, kurşundan çok daha derin yaralar açar, Riley,” dedi kısaca. Bu cümle, o gittikten çok sonra bile aklımda kaldı. Öğleden sonrayı daha fazla harita ve el yazısı notu inceleyerek geçirdim. Babamla bir grup mühendis arasında yapılmış eski bir sözleşme taslağı buldum. Sağlığı bozulmadan önce büyük bir şeye hazırlanıyordu. Öğleden sonra geç saatlerde, telefonum Skylar’dan gelen bir aramayla titredi. Bu sefer cevap vermeye karar verdim. “Şey,” dedi yapmacık bir tatlılıkla. “Küçük kulübemiz bugün size nasıl davranıyor?” “Sorun yok,” diye soğukkanlılıkla yanıtladım. Telefonun diğer ucundan alaycı bir kahkaha attı.