“Girişi engelleme Jenna. Bu bölüme sadece gerçekten önemli olan misafirlerin girmesine izin verilecek.”

Kardeşim Nicholas, düğün gününde bunu, birinden mobilya taşımasını isterken kullandığı aynı soğuk kayıtsızlıkla bana söyledi.

Vermont’un tepelik arazilerindeki özel bir malikanenin balo salonunda, devasa yaldızlı bir aynanın önünde ipek kravatını düzeltti; sanki beni küçük düşürmek, yapılacaklar listesindeki görevlerden sadece biriymiş gibi.

Yirmi sekiz yaşındaydım, onun ısrarıyla aldığım şeftali rengi ipek bir elbise giyiyordum ve iki aylık kira bedelime mal olan ağır bir İtalyan espresso makinesi taşıyordum.

Balo salonu, kristal avizelerin elmas gibi parıldadığı ve devasa beyaz orkide kümelerinin her köşeyi süslediği, lüks bir seyahat dergisinden fırlamış bir sahne gibiydi.

Garsonlar beyaz eldivenlerle kalabalığın arasında dolaşırken, bir yaylı çalgılar dörtlüsü kapıdan içeri giren yöneticiler ve varlıklı ortaklar için yumuşak melodiler çalıyordu.

Nicholas bu tür gösteriler için yaşıyordu ve tüm hayatını her konuşmayı bir konuşma, her sosyal etkileşimi de bir merdivenin basamağı gibi ele alarak geçirmişti.

Topuklu ayakkabılarımla dengemi korumaya çalışırken, her zaman takındığı o tanıdık iğrenme ifadesiyle bana yaklaştı; sanki varlığım onun kusursuz estetiğini bozuyormuş gibi.

“Neden burada duruyorsunuz?” diye sordu, diğer misafirlerin önünde sesini alçaltmaya bile zahmet etmeden.

“Düğününüzü kutlamaya geldim,” dedim ona, gerçekten ciddi olup olmadığını anlamaya çalışırken.

“Girişi çok kalabalıklaştırıyorsun, Jenna,” diye yanıtladı derin bir rahatsızlıkla içini çekerek.

“Giriş mi?” diye sordum, göğsümde keskin bir sıcaklık yükselmeye başlamıştı.

Saatine baktı ve Apex Dynamics’in üst düzey yatırımcılarının ve yönetim kurulunun her an gelebileceğini açıkladı.

“Profesyonel fotoğraf çekimi sırasında arka planda hiçbir dikkat dağıtıcı unsur olmamalı,” diye ekledi, kıyafetimi eleştirel bir gözle incelerken.

Elbiseme ve saçıma baktım; ikisi de onun çok özel ve titiz talimatlarına göre seçilmişti.