Mahkeme salonu, İstanbul’un gri ve yağmurlu bir sonbahar sabahında eski dosya kağıtları, acı kahve ve ıslak mont kokularıyla doluydu. Yüksek tavanlardaki floresan lambalar, cilalı meşe bankelerin üzerine soğuk ve rahatsız edici bir ışık yayıyordu.

Zeynep Bennett, masasında ellerini kucağında sıkıca kenetlemiş halde hareketsiz oturuyordu. Sol elinin yüzük parmağında, on yılı aşkın süredir taşıdığı evlilik yüzüğünün bıraktığı soluk beyaz iz hâlâ duruyordu. O sabah duruşma için en şık krem rengi ipek bluzunu saatlerce ütülemişti. Hiçbir lüks markaya ait olmasa da son derece temiz ve saygındı.

Karşı masada oturan Cemal Bennett ise çevredeki gerginlikten tamamen uzak görünüyordu. Üzerindeki kusursuz dikimli lacivert takım elbisesi, taranmış koyu saçları ve paranın her kapıyı açabileceğine inanan zengin bir adamın soğuk özgüveniyle dikkat çekiyordu. Avukatı masanın üzerine banka dekontları, prestijli özel okul broşürleri ve yüksek getirili yatırım portföylerinden oluşan onlarca belge yığmıştı. Her şey, hâkime Cemal’in “tek istikrarlı ebeveyn” olduğunu kanıtlamak için titizlikle düzenlenmişti.

Hakim hanım sabah saat dokuzu çeyrek geçe tokmağını tahta masaya vurduğunda duruşma resmen başladı. Cemal birkaç ay önce boşanma davası açmıştı ve Zeynep sırf huzur bozulmasın diye lüks evi, son model cipi ve kulüp üyeliklerini tek celsede bırakmıştı. Ancak dokuz yaşındaki ikiz oğullarından vazgeçmesi asla mümkün değildi.

Çocuklar, Liam (Kerem) ve Owen (Efe), salonun arkasındaki banklarda sessizce oturuyorlardı. Küçük Efe, sesler yükseldiğinde annesine sığınıyor; Kerem ise duygularını saklamayı öğrenmiş bir çocuğun doğallıksız sessizliğiyle dimdik duruyordu.