83 Yaşındaki Komşumun Evine Her Gün Gelen Gizemli Genç Adamın Sırrı Bodrumda Ortaya Çıktı

DOLAR

Alış: 48.57

Satış: 48.77

EURO

Alış: 55.75

Satış: 55.98

GBP

Alış: 64.80

Satış: 65.29

ANKARA

°C

Diğer İller

ADANA ADIYAMAN AFYON AĞRI AKSARAY AMASYA ANKARA ANTALYA ARDAHAN ARTVİN AYDIN BALIKESİR BARTIN BATMAN BAYBURT BİLECİK BİNGÖL BİTLİS BOLU BURDUR BURSA ÇANAKKALE ÇANKIRI ÇORUM DENİZLİ DİYARBAKIR DÜZCE EDİRNE ELAZIĞ ERZİNCAN ERZURUM ESKİŞEHİR GAZİANTEP GİRESUN GÜMÜŞHANE HAKKARİ HATAY IĞDIR ISPARTA İSTANBUL İZMİR KAHRAMANMARAŞ KARABÜK KARAMAN KARS KASTAMONU KAYSERİ KIRIKKALE KIRKLARELİ KIRŞEHİR KİLİS KOCAELİ KONYA KÜTAHYA MALATYA MANİSA MARDİN MERSİN MUĞLA MUŞ NEVŞEHİR NİĞDE ORDU OSMANİYE RİZE SAKARYA SAMSUN SİİRT SİNOP SİVAS ŞANLIURFA ŞIRNAK TEKİRDAĞ TOKAT TRABZON TUNCELİ UŞAK VAN YALOVA YOZGAT ZONGULDAK

Ana Sayfa Foto Galeri 18.07.2026

83 Yaşındaki Komşumun Evine Her Gün Gelen Gizemli Genç Adamın Sırrı Bodrumda Ortaya Çıktı

İleri

Foto Galeri Haberin Devamı

: Dorothy, seksen üç yaşındaydı. Ben üç yaşındayken bana bakan, fırtınalı gecelerde beni sakinleştiren, evine her gittiğimde kendi torunu gibi davranan komşumdu. Yıllar içinde yaşlanmıştı ama aramızdaki bağ hiç kopmamıştı. Ben de elimden geldiğince ona destek oluyordum. Haftada birkaç kez market alışverişini yapıyor, evini temizliyor, çamaşırlarını yıkıyor ve uzun uzun sohbet ediyorduk. Yaklaşık bir ay önce her şey değişmeye başladı. Bir gün çay içerken gülümseyerek bana, “Alex artık her gün uğruyor.” dedi. “Kim bu Alex?” diye sordum. “Teslimat yapıyordu. Bana bir paket getirdi. Sonra sohbet etmeye başladık. Çok iyi bir çocuk. Artık sık sık geliyor.” Bunu duyunca sevindim. Dorothy’nin yalnız kalmasını istemiyordum. Belki de gerçekten iyi niyetli bir gençti. Fakat birkaç gün sonra mahallede yürürken tarif ettiği gence benzeyen birini Dorothy’nin evinden çıkarken gördüm. Yirmili yaşlarının sonunda, uzun boylu, sessiz biriydi. Elinde küçük bir çanta vardı. Bana kısa bir selam verdi ve hızla uzaklaştı. Sonraki günlerde aynı manzarayı defalarca gördüm. Alex neredeyse her gün geliyordu. Bir süre sonra Dorothy’nin telefonlarına cevap vermemeye başlaması dikkatimi çekti. Önce yaşlılığından dolayı telefonu duymadığını düşündüm. Ama günler geçmesine rağmen ne telefonlarıma cevap verdi ne de perdelerini açtı.

: Endişelenmeye başladım. Elimde market poşetleriyle evine gittim. Kapıyı çaldım. Ses çıkmadı. Yedek anahtar bende olduğu için içeri girdim. Ev tertemizdi. Masa hazırlanmış, çiçekler sulanmış, mutfak düzenliydi. Sanki biri biraz önce çıkmış gibiydi. Ama ev bomboştu. Dorothy yoktu. Alex de yoktu. Tam çıkmak üzereydim ki… Alt kattan hafif bir çatırdama sesi duydum. Ses bodrumdan geliyordu. Kanım dondu. Poşetleri yere bıraktım ve merdivenlerden aşağı inmeye başladım. Her basamakta kalbim daha hızlı atıyordu. Kapıyı yavaşça açtığımda karşıma çıkan manzara karşısında şaşkınlıktan donup kaldım. Dorothy eski bir sandalyede oturuyordu. Elinde örgüsü vardı. Karşısında ise Alex dizlerinin üzerine çökmüş, eski bir ahşap sandığı tamir ediyordu. Beni görünce ikisi de gülümsedi. “Ah, sonunda geldin.” dedi Dorothy. “Beni korkuttunuz!” diye bağırdım. Alex ayağa kalktı. “Özür dilerim. Telefonunu da duymamış olabiliriz.” O sırada bodruma dikkatlice baktım. Bir köşede eski fotoğraf albümleri duruyordu. Duvar boyunca yıllardır açılmamış kutular dizilmişti. Ortadaki büyük sandığın kapağı ise tamamen sökülmüştü. Dorothy derin bir nefes aldı. “Bunu sana anlatmanın zamanı geldi.” dedi. Meğer o sandık, rahmetli eşinin yıllar önce yaptığı el emeği bir sandıkmış. İçinde yüzlerce eski fotoğraf, mektuplar, savaş madalyaları ve aileye ait hatıralar bulunuyormuş. Sandık zamanla çürümeye başlayınca Dorothy onu atmaya kıyamamış. Bir gün internetten tamirci ararken Alex’e ulaşmış. Alex aslında marangozluk yapan genç bir ustaymış. İlk gün yalnızca sandığı tamir etmek için gelmiş. Fakat Dorothy’nin yalnız yaşadığını görünce işi bittikten sonra da uğramaya devam etmiş. Çatıyı onarmış. Kırık rafları düzeltmiş. Muslukları tamir etmiş. Bahçedeki yabani otları temizlemiş. Karşılığında ise Dorothy’den yalnızca bir fincan çay kabul etmiş. Dorothy’nin telefonu cevaplamamasının sebebi ise düşündüğüm kadar gizemli değildi. Telefonu birkaç gün önce bozulmuştu. Alex yeni bir telefon sipariş etmiş, gelmesini bekliyorlardı. Beni arayamamasının tek nedeni buydu. Bodrumdaki ses ise eski sandığın çürümüş tahtalarının sökülmesinden gelmişti. Derin bir nefes aldım. Korkum yerini utanca bıraktı. Alex’e haksızlık ettiğimi hissettim. O ise gülümseyerek elini uzattı. “Sanırım beni yanlış tanıdın.” “Evet,” dedim. “Galiba öyle oldu.” Sonraki haftalarda ben de Alex’e yardım etmeye başladım. Birlikte Dorothy’nin bahçesini düzenledik. Evin çatısını tamamen yeniledik. Eski fotoğrafları albümlere yerleştirdik. Dorothy her akşam bize gençlik hikâyelerini anlatıyor, biz de saatlerce onu dinliyorduk. Bir gün sandığın en altında küçük bir zarf bulduk. Zarfın içinde Dorothy’nin yıllar önce yazdığı ama hiç göndermediği bir mektup vardı. Mektupta şu cümle yazıyordu: “İnsan yaşlandığında en büyük korkusu yalnız kalmak değildir. Unutulmaktır.” O satırları okurken üçümüz de sessiz kaldık. O gün anladım ki bazen insanlar kötü niyetli değildir; sadece doğru zamanda doğru kapıyı çalmış iyi kalpli yabancılardır. Alex, Dorothy’nin hayatına bir teslimat yapmak için girmişti. Ama geride bıraktığı en değerli şey tamir ettiği sandık değil, ona yeniden güvenmeyi ve yalnız olmadığını hissettiren dostluğu olmuştu. Dorothy doksan yaşına yaklaşırken artık hiçbir günü yalnız geçirmiyordu. Mahallede herkes onu ziyaret ediyor, Alex ise fırsat buldukça uğrayıp evde eksik kalan işleri tamamlıyordu. Ben de her ziyaretimde o eski sandığa bakıyor ve kendi kendime aynı şeyi düşünüyordum: Bazen en büyük mucizeler, kapınızı çalan yabancı bir insanın iyi niyetinden doğar.

Haberin Devamı

83 Yaşındaki Komşumun Evine Her Gün Gelen Gizemli Genç Adamın Sırrı Bodrumda Ortaya Çıktı

Benzer Galeriler

İlginizi çekebilir

Öğretmenin Notunu