Gelinimi tavuk kümesinde çiğ mısır yerken buldum, kendi oğlum ise o “aptal kadının” hiçbir işe yaramadığını söylüyordu.

Ben Ayşe Yılmaz, 60 yaşındayım ve o Kasım Cumartesi günü 8 yıl aradan sonra tekrar Türkiye’ye döndüm. Yanımda küçük bir valiz, 5 yaşındaki oğlum Emre’nin eski bir fotoğrafı ve adını koyamadığım ağır bir suçluluk vardı.

İstanbul’dan Konya kırsalındaki aile çiftliğine giden yol neredeyse 4 saat sürdü. Toz, terk edilmişlik, belki de eski hatıralar bulmayı bekliyordum. Ama böyle bir zulümle karşılaşmayı asla.

Demir kapı paslanmıştı. Evin beyaz boyası dökülüyordu. Annemin bir zamanlar özenle baktığı bahçe artık yabani otlarla dolmuştu. Zili iki kez çaldım, kimse açmadı. Sonra evin arkasından bir bağırış duydum.

Valizimi toprakta sürükleyerek eski tavuk kümesine doğru yürüdüm. Orada Emre’yi gördüm. Oğlum, pahalı çizmeleri ve lüks saatiyle kapının önünde duruyor, artık tanımadığım bir sesle konuşuyordu.

—Sana söyledim, hava kararmadan her şeyi temizleyeceksin. Bitirmezsen bütün gece burada kalırsın.

İçeriden kırık bir kadın sesi geldi.

—Tamam Emre… az kaldı.

Emre acı bir kahkaha attı.

—9 yıldır bu kadınla evliyim, her geçen gün daha da işe yaramaz hale geliyor.

Dizlerimin titrediğini hissettim.

—Emre.

Oğlum bana sanki ölü görmüş gibi döndü. Bir an gözlerinde korku vardı, sonra sahte bir gülümseme belirdi.

—Anne… burada ne işin var?

Sarılmadım.

—İçeride kim var?

Yüzü sertleşti.

—Kimse önemli değil. Elif temizlik yapıyor.

—Karın tavuk kümesinde mi temizliyor?

—Kilitli değil. Çalışıyor. Birinin işleri yapması lazım.

Onu kenara itip kapıyı açtım.

Gördüğüm manzara kalbimi parçaladı. Elif yerde oturuyordu. Tüylerin, pisliğin ve çürümüş yiyeceklerin arasında kalmıştı. Üzerindeki kıyafetler yırtık ve kir içindeydi. Saçları dağınık, elleri yara bere içindeydi. Elindeki kuru mısırı ağzına götürüyordu.

Beni görünce kalkmaya çalıştı ama sendeledi.

—Ayşe Hanım… sizin geleceğinizi bilmiyordum.

Yanına çöktüm.

—Sana ne yaptı?

Başını salladı, ağlıyordu.

—Hiç… sadece temizlik yapıyorum.

Arkamdan Emre küçümseyerek konuştu.

—Anne, inanma ona. Hep abartıyor. Hep dramatik.

Ayağa kalktım ve oğluma baktım. Artık fotoğraftaki çocuğu görmüyordum. Tanımadığım bir adam vardı.

—Elif, gidiyoruz.

Elif korkuyla Emre’ye baktı.

—Gidemem… o…

—Gidiyoruz.

Elini tuttum. Buz gibiydi. Emre kapıyı kapatmaya çalıştı.

—Onu götüremezsin. O benim karım. Burası benim evim.

—Bu ev benim de evimdi. Ve bu kadın benimle geliyor.

Onu eski traktörün yanındaki arabaya bindirdim. Emre camı yumrukladı.