“Anne, çocukları sakın Taylan’ın ailesine teslim etme. Kazanın gerçekten kaza olduğuna da hemen inanma.”

O cümleyi üç kez okudum.

Sonra mektubu elimden düşürdüm.

Bir süre olduğum yerde, salonun ortasında öylece kaldım. Kalbim göğsümü parçalayacak gibi atıyordu.

Taylan’ın ailesi…

Damadımın annesi Sibel ile babası Cüneyt, cenazeden sonra çocukları yanlarına almak istediklerini birkaç kez söylemişlerdi. Hatta “Sen bu yaşta dört çocukla baş edemezsin Nermin Hanım,” diyerek beni ikna etmeye çalışmışlardı.

O zaman bunu sadece torunlarını özleyen büyükanne ve büyükbabanın isteği sanmıştım.

Şimdi ise kızımın ölümünden önce bıraktığı bu uyarı yüzünden geçmişte söylenen her söz başka bir anlam kazanıyordu.

Masadaki belleği elime aldım.

Bilgisayarı açarken parmaklarım titriyordu.

Belleğin içinde sadece tek bir video vardı.

Dosyanın adı:

ANNEME_GERÇEKLER

Videoyu açtım.

Ekranda kızım Gülay belirdi.

Saçlarını ensesinde toplamıştı. Üzerinde evde giydiği gri hırkası vardı. Ama yüzündeki ifade onu tanıdığım hiçbir zamana benzemiyordu.

Korkuyordu.

“Anne…”

Sesi titredi.

“Bu videoyu izliyorsan, büyük ihtimalle ben sana bunları yüz yüze anlatamadım.”

Gözlerim doldu.

Elimi ağzıma kapattım.

Gülay devam etti.

“Taylan kötü biri değildi. Ama ailesi hakkında bana yıllarca her şeyi anlatmadı.”

Ekrana doğru eğildim.

“Kaza olursa, bize bir şey olursa çocukları Sibel ve Cüneyt’e vermemen gerekiyor. Çünkü onların çocukları istemesinin sebebi sevgi değil.”

Videoda Gülay kısa bir süre sustu.

Ardından kameraya daha da yaklaştı.

“Çocukların adına açılmış hesaplarda çok büyük para var.”

Nefesim kesildi.

Ne hesabı?

Ne parası?

Gülay bunu da açıklıyordu.

Yıllar önce Taylan’ın dedesinden kalan büyük bir arazinin satışından ciddi bir para elde edilmişti. Taylan, çocukların geleceğini güvence altına almak için paranın büyük bölümünü dört torunum adına ayrı hesaplara yatırmıştı.

Ama bu hesaplar çocuklar reşit olana kadar yalnızca yasal vasilerinin gözetiminde kullanılabiliyordu.

“Anne, Sibel ve Cüneyt bunu öğrendi.”

Gülay’ın gözlerinden yaşlar akmaya başladı.

“Son aylarda bizi çocukların velayetini onlara bırakmaya zorladılar. Taylan kabul etmedi. Hatta ailesiyle büyük kavga etti.”

Bir anda cenazeden sonraki günler gözümde canlandı.

Sibel’in sürekli mahkeme, velayet ve çocukların geleceğiyle ilgili konuşması…

Cüneyt’in evrakları görmek istemesi…

Bütün o ısrarlar…

Gülay videoda başını çevirdi.

Sonra fısıltıyla konuştu.

“Bir de daha kötüsü var.”

Kalbim yeniden hızlandı.

“Taylan, babasının şirket hesaplarında büyük bir usulsüzlük fark etti. Cüneyt yıllardır şirketten para aktarıyormuş. Taylan bunu ortaya çıkaracağını söyledi.”

Gülay derin bir nefes aldı.

“İş seyahati diye çıktığımız yolculuk aslında bir avukatla ve mali müşavirle görüşmek içindi.”

Ekrandaki kızım birkaç saniye sessiz kaldı.

Sonra beni asıl sarsan şeyi söyledi