Yetmişinci yaş günü yemeğimde öz oğlum Doruk, önüme kahverengi et parçalarından oluşan bir kâse köpek maması koydu ve kahkahalar atarak, “Artık hak ettiğin tek şey bu anne,” dedi. Özel yemek salonunda gelinim Selin ve oğlumun altı arkadaşı kahkahalara boğulurken, mamanın ortasına dikilmiş tek bir mum cılızca yanıyordu.

O an utançtan nefesim kesildi. Doruk’tan acımasızlık beklerdim ama bu kadarlık bir tiyatroyu asla tahmin etmezdim. Gümüş rengi saçlarıma simli bir kâğıt şapka takmış, restoranın özel odasını benim kredi kartımla kiralamıştı. Masadakiler ise yıllardır benim evlerimde tatil yapıp benim şaraplarımı içen insanlardı.

Ortada ne bir pasta vardı ne de kutlama… Sadece o kâse.

“Haydi bir dilek tut!” dedi Selin, parasını benim ödediğim cep telefonuyla beni videoya çekerken.

Doruk sanki bir evcil hayvanı okşar gibi kulağımın arkasını kaşıdı: “Belki güzel bir huzurevi dilersin.”

Bileğini tutup elini masaya geri bıraktım. “Şakanın tadını çıkarın,” dedim sakince. Kâseyi kenara itip cep telefonumu çıkardım.