O akşam İstanbul Kadıköy’deki evimize girdiğimde elimde akşam yemeği için aldığım taze etler vardı. Yedi yıllık kocam Erdem, gözlerimin önünde annem Neriman Hanım’a iki el ateş gibi tokat attı ve gözlerinde katıksız bir öfkeyle bana dönüp bağırdı: “Ya bu kadın bu gece bu evden gider ya da bu evlilik biter!”

Ne bağırdım ne de tek bir damla gözyaşı döktüm. Elimdeki poşetleri masaya bırakıp içimden sadece beşe kadar saydım. O beş saniyede yedi yıllık evliliğim gözlerimin önünden bir film şeridi gibi geçti.

Babamı kaybettikten sonra küçük evini satıp yanımıza taşınan annem, o gün masanın üzerindeki el yapımı seramik vazonun kırıkları arasında titriyordu. Erdem ise çalışma odasındaki çekmeceden çalındığını iddia ettiği 350 bin lira yüzünden annemi hırsızlıkla suçluyordu. Annem “Yemin ederim ben dokunmadım kızım,” diye ağlarken, Erdem onu evden kovmak için bahaneler sıralıyordu.

Oysa ben bu adam ve ailesi için neleri feda etmemiştim ki? Erkek kardeşi Yavuz evlenirken birikimimden büyük bir miktar vermiş, annesi Berna ameliyat olacağında işten üç hafta izin alıp ona bakmış, diğer kardeşi Turgut’un kiralarını aylarca ödemiştim.

Erdem bana tekrar parmağını sallayıp “Annen mi, evliliğin mi?” diye tehdit savurduğunda gözlerinin içine bakıp gülümsedim. “Bana 7 yıllık evliliğimizin değerini gösterdiğin için teşekkür ederim Erdem,” dedim. Evin anahtarını konsolun üzerine bıraktım, annemin koluna girdim ve o evden çıktım.