60 yaşındayım, kocam vefat ettikten sonra 30 yaşlarında genç bir adamla tanışıp 2. baharımı yaşamak istedim ama…

DOLAR

Alış: 48.39

Satış: 48.59

EURO

Alış: 56.13

Satış: 56.36

GBP

Alış: 65.27

Satış: 65.76

ANKARA

°C

Diğer İller

ADANA ADIYAMAN AFYON AĞRI AKSARAY AMASYA ANKARA ANTALYA ARDAHAN ARTVİN AYDIN BALIKESİR BARTIN BATMAN BAYBURT BİLECİK BİNGÖL BİTLİS BOLU BURDUR BURSA ÇANAKKALE ÇANKIRI ÇORUM DENİZLİ DİYARBAKIR DÜZCE EDİRNE ELAZIĞ ERZİNCAN ERZURUM ESKİŞEHİR GAZİANTEP GİRESUN GÜMÜŞHANE HAKKARİ HATAY IĞDIR ISPARTA İSTANBUL İZMİR KAHRAMANMARAŞ KARABÜK KARAMAN KARS KASTAMONU KAYSERİ KIRIKKALE KIRKLARELİ KIRŞEHİR KİLİS KOCAELİ KONYA KÜTAHYA MALATYA MANİSA MARDİN MERSİN MUĞLA MUŞ NEVŞEHİR NİĞDE ORDU OSMANİYE RİZE SAKARYA SAMSUN SİİRT SİNOP SİVAS ŞANLIURFA ŞIRNAK TEKİRDAĞ TOKAT TRABZON TUNCELİ UŞAK VAN YALOVA YOZGAT ZONGULDAK

Ana Sayfa Foto Galeri 2.09.2026

60 yaşındayım, kocam vefat ettikten sonra 30 yaşlarında genç bir adamla tanışıp 2. baharımı yaşamak istedim ama…

İleri

Foto Galeri Haberin Devamı

: Kocamı kaybedeli tam üç yıl olmuştu. Altmış yaşındaydım ve herkes bana artık hayatımın sakinleşmesi gerektiğini söylüyordu. Çocuklarım, akrabalarım, komşularım… Hepsi aynı cümleyi farklı şekillerde kuruyordu: “Artık kendin için yaşamalısın.” Ama insan kendi için yaşamayı nasıl öğrenirdi? Otuz iki yıllık evliliğimden sonra evimizin sessizliğine alışmaya çalışıyordum. Sabahları iki kişilik kahve yapmak için mutfağa giriyor, sonra ikinci fincanı neden koyduğumu fark edip içimi bir hüzün kaplıyordu. Bir gün, mahalledeki küçük kafede otururken karşımdaki sandalyeye genç bir adam geçti. Adı Kerem’di. Otuz iki yaşındaydı. İlk başta yaş farkımızın bu kadar büyük olmasına rağmen benimle sohbet etmeye çalışmasını tuhaf buldum. Fakat Kerem’in konuşmalarında garip bir samimiyet vardı. Bana yaşımı unutturmak için uğraşmıyor, aksine hayatımı merak ediyordu. “İnsanların sizin yaşınızdaki kadınlara sadece anneleri gibi davranması tuhaf değil mi?” dedi bir gün. Gülerek, “Ben anneliği yıllarca yaptım. Şimdi biraz da kadın olmak istiyorum,” dedim. Bu cümleyi söylerken bile utanmıştım. Kerem ise gözlerini kaçırmadan bana baktı. “Bence tam zamanı.” O günden sonra görüşmeye başladık. Önce kahve içtik. Sonra yürüyüş yaptık. Birkaç hafta sonra bana çiçek getirmeye başladı. Ben de yıllar sonra ilk kez aynanın karşısında biraz daha uzun durmaya, saçlarımı özenle yapmaya, sevdiğim elbiseleri yeniden giymeye başladım. Kendimi gençleşmiş gibi hissediyordum. Belki de gerçekten ikinci baharımı yaşıyordum. Fakat çocuklarım bu ilişkiyi öğrendiğinde her şey değişti. Kızım Derya bir akşam karşıma geçip: “Anne, bu adam senden otuz yaş küçük. Bunun aşk olduğuna gerçekten inanıyor musun?” diye sordu. “Bilmiyorum,” dedim. “Ama onun yanında mutluyum.” Oğlum ise daha sertti. “Bu adamın senden ne istediğini hiç düşündün mü?” Bu söz canımı acıttı. Çünkü ben de aynı soruyu gizlice kendime sormaya başlamıştım. Kerem son zamanlarda maddi durumumla ilgili sorular sormaya başlamıştı. Evimin kimin üzerine olduğunu… Rahmetli kocamdan kalan birikimleri… Bankada param olup olmadığını… İlk başlarda bunları önemsemedim. Sonuçta hayatımı paylaşacağım insanı tanımam gerektiğini düşünüyordum. Fakat bir gece beni arabayla eve bırakırken beklenmedik bir soru sordu. “Evi satmayı hiç düşündün mü?” Bir an sessiz kaldım. “Neden?” “Daha küçük bir yere geçersin. Hem elinde güzel bir para kalır.” Kalbimde küçücük bir şüphe oluştu. Ama ertesi gün çiçeklerle kapımı çaldığında o şüpheyi yine susturdum. Ta ki bir gece telefonunu masanın üzerinde açık bırakana kadar… Kerem duşa girmişti….

: Telefonuna bir mesaj geldi. Mesajdaki isim beni şaşırtmadı. Ama yazılanlar beni adeta dondurdu. “Sonuç ne oldu? Kadını ikna edebildin mi?” Altında Kerem’in cevabı vardı: “Biraz daha zaman lazım. Evi satarsa işimiz tamam.” Ekrana bakakaldım. Nefesim kesilmişti. Demek bütün o kahveler… Çiçekler… Sözler… Sarılmalar… Hepsi bunun için miydi? Elim titreyerek telefonunu yerine bıraktım. Kerem banyodan çıktığında hiçbir şey söylemedim. O gece ilk kez ona sarılmadım. “İyi misin?” diye sordu. “Çok iyiyim,” dedim. Sesimin neden bu kadar sakin çıktığını ben bile anlayamamıştım. Ertesi sabah ona bir haber verdim. “Evi satmaya karar verdim.” Kerem’in yüzü hemen aydınlandı. “Gerçekten mi?” “Evet. Ama önce bazı belgeleri imzalamamız gerekiyor.” “Tabii,” dedi heyecanla. Ben ise o anda zaten başka bir plan yapmıştım. Çünkü gece boyunca düşündüm. Ben altmış yaşındaydım. Belki genç değildim. Ama aptal da değildim. Ertesi gün avukatıma gittim. Kocamın yıllar önce hazırladığı bazı belgeler hâlâ elimdeydi. Ayrıca evimin satışı için hiçbir işlem yapılmaması gerektiğini de açıkça belirttim. Daha sonra Kerem’le buluştum. Önüne bir dosya koydum. “Bunları imzala.” Dosyaya baktı. “Bunlar ne?” “Evin satış sözleşmesi.” Gözleri parladı. Kalemi eline aldı. Tam imza atacaktı ki onu durdurdum. “Bir dakika.” Öne doğru eğildim. “Sen gerçekten beni seviyor musun?” Yüzü değişti. “Tabii ki.” “Peki evim olmasaydı?” Sessizlik. “Bankadaki param olmasaydı?” Daha uzun bir sessizlik… “Ben altmış yaşında sıradan bir kadın olsaydım ve sana verecek hiçbir şeyim olmasaydı?” Kerem gözlerimi kaçırdı. İşte cevabımı o anda almıştım. Dosyayı kapattım. “Git.” “Ne?” “Hayatımdan çık.” Kerem ilk kez öfkelendi. “Beni yanlış anlıyorsun.” “Hayır,” dedim. “Seni ilk defa doğru anlıyorum.” Ayağa kalktım. “Ben seni ikinci baharım sandım. Meğer sen benim sonbaharımı bekliyormuşsun.” Kerem hiçbir şey söyleyemedi. O gün ilişkimiz bitti. Haftalar geçti. İlk başta çok yalnız hissettim. Sonra bir sabah aynaya baktım. Ve yıllardır fark etmediğim bir şeyi gördüm. Ben hâlâ bendim. Kocamın ölümünden sonra kaybettiğimi sandığım kadın hâlâ içimdeydi. Sadece onu başkasının sevgisiyle bulmaya çalışmıştım. Bir süre sonra mahallede küçük bir resim atölyesine yazıldım. Yeni arkadaşlar edindim. Seyahat etmeye başladım. Kızımla uzun kahvaltılar yaptım. Bir yıl sonra doğum günümde çocuklarım bana büyük bir pasta getirdi. Kızım sarılırken kulağıma, “Anne, seni hiç böyle mutlu görmemiştim,” dedi. Gülümsedim. “Ben de kendimi hiç böyle tanımamıştım.” O gece pencerenin önünde oturup dışarıyı seyrettim. Kocamın fotoğrafına baktım. Sonra kendi yansımama. Artık genç bir adamın beni istemesine ihtiyacım olmadığını anladım. Çünkü insanın ikinci baharı, onu kimin sevdiğiyle başlamıyordu. Kendisini yeniden sevmeyi öğrendiği gün başlıyordu. Ve ben altmış yaşımda, hayatımın en güzel mevsimine nihayet kendim adım atmıştım.

Haberin Devamı

60 yaşındayım, kocam vefat ettikten sonra 30 yaşlarında genç bir adamla tanışıp 2. baharımı yaşamak istedim ama…

Benzer Galeriler

İlginizi çekebilir

“Anne… Lütfen Gel. Gitmeme İzin Vermiyorlar.” Kızımın Telefon Kapanmadan Önce Bana Fısıldadığı Son Sözler Bunlardı