Yetmiş üç yaşındaki Elif, evinin tavan arasında yıllardır özenle sakladığı fildişi renkli balo elbisesini her bahar çıkarıp havalandırıyordu. Bu elbise onun için sıradan bir kıyafet değildi; gençlik aşkı Murat ile lise balosunda giydiği ve ömür boyu saklayacağına söz verdiği en değerli hatıraydı.

1969 yılında mezuniyet balosundan yalnızca iki hafta sonra Murat askere gitmişti. Ayrılmadan önce ikisi de kasabayı tepeden gören bir noktada sabaha kadar oturmuş, gelecek hayalleri kurmuştu. Murat, Elif’in balo elbisesinin kolunu tutarak, “Bunu benim için sakla. Başka biriyle bu elbiseyi giyme.” demişti. Elif de gözyaşları içinde ona söz vermişti.

Ancak kısa süre sonra Murat’tan haber alınamamış, yıllar boyunca kayıp olduğu söylenmişti. Elif ise umudunu hiç kaybetmedi. Arkadaşları evlenip çocuk sahibi olurken o hiçbir zaman evlenmedi. Çevresindekiler onun artık geçmişi bırakması gerektiğini söylese de kalbi Murat’tan vazgeçmedi.