Elli beş yaşımda, yirmi dokuz yıllık evliliğimi bitirdiğim gün herkes benim için üzülüyordu.

Ben ise ilk kez nefes aldığımı hissediyordum.

Kocam Cengiz’le yıllar boyunca aynı evde yaşayan iki yabancıya dönüşmüştük. Kavga etmiyorduk, bağırmıyorduk, birbirimizi aldatmamıştık. Belki de en kötüsü buydu. Aramızda öfke bile kalmamıştı.

Bir sabah kahvaltıda karşılıklı otururken ona baktım ve içimde hiçbir şey kıpırdamadığını fark ettim.

“Ben ayrılmak istiyorum,” dedim.

Cengiz uzun süre yüzüme baktı.

Sonra yalnızca başını salladı.

Üç ay sonra boşanmıştık.

Kızım başka şehirde yaşıyordu. Oğlum evliydi. Ben ise yıllardır ilk kez tek başıma, denize yakın küçük bir apartman dairesine taşınmıştım.

İlk haftalar garip geçti.

Akşamları televizyonun sesini özellikle yüksek açıyordum. Banyodan çıktığımda evin sessizliği yüzüme çarpıyordu. Sabah kahvesini iki kişilik hazırlamaya alışmış ellerim bazen farkında olmadan ikinci fincanı da çıkarıyordu.

Ama sonra yalnızlığın başka bir yüzünü keşfettim.

İstediğim saatte uyuyordum.

İstediğim yemeği yapıyordum.

Kimse neden kırmızı elbise giydiğimi sormuyordu.

İşte Kerem’le de o kırmızı elbiseyi giydiğim gün tanıştım.

Apartmanın girişindeki ağır kapıyla uğraşıyordum. Elimde market poşetleri vardı.

Arkamdan bir erkek sesi geldi.

“İsterseniz yardım edeyim.”

Döndüğümde otuzlarının ortalarında olduğunu tahmin ettiğim uzun boylu, koyu saçlı bir adam gördüm.

“Gerek yok,” dedim.

Gülümsedi.

“Bunu söyleyen herkesin iki elinde de poşet oluyor nedense.”

İstemeden güldüm.

Poşetlerden ikisini aldı.

Aynı apartmanda, iki kat üstümde oturduğunu o gün öğrendim.

Kerem otuz altı yaşındaydı.

Mimardı.

Bekârdı.

Ve rahatsız edici derecede rahat bir adamdı.

Birkaç gün sonra asansörde karşılaştık.

“Yeni hayata alışabildiniz mi?” diye sordu.

Şaşırdım.

“Yeni hayat olduğunu nereden çıkardın?”

Elindeki kahveyi kaldırdı.

“Yeni taşınan insanların iki türü vardır. Ya çok heyecanlıdırlar ya da sürekli düşünceli görünürler. Siz ikincisisiniz.”

Bu defa gülmedim.

Ama sözleri aklımda kaldı.

Sonraki haftalarda sık sık karşılaşmaya başladık.

Bazen asansörde.

Bazen markette.

Bazen apartmanın önünde.

Kerem hiçbir zaman haddini aşmıyordu ama bana kadın olduğumu hatırlatan bir bakışı vardı.

Bu, yıllardır unutmuş olduğum bir histi.

Bir akşam kapım çaldı.

Açtığımda Kerem elinde şarap değil, bir tabak makarna tutuyordu.

“Fazla yaptım,” dedi.

“Bu çok eski bir bahane.”

“Doğru. Aslında özellikle yaptım.”

Kaşımı kaldırdım.

“Neden?”

“Çünkü seni yemeğe davet edersem gelmeyeceğini düşündüm.”

İlk kez bana “siz” dememişti.

Kapının eşiğinde birkaç saniye birbirimize baktık.

Kalbimin hızlandığını fark edince kendime kızdım.

“Aramızda neredeyse yirmi yaş var,” dedim