-
- Beş yıl süren mutlak bir sessizliğin ardından, eski kocam Deniz ile İzmir’deki bir kır düğününde karşılaştım. Kusursuz kesim takımı, kendinden emin tebessümü ve çevresindekilere aslında olduğundan çok daha nazik görünmesini sağlayan o yüzeysel cazibesiyle tam da hatırladığım gibiydi. Yanında ise boşanmamızın üzerinden altı ay bile geçmeden birlikte olmaya başladığı sevgilisi Buse duruyordu. Deniz beni fark ettiğinde dudaklarında ukala bir tebessüm belirdi. Evliliğimiz boyunca beni sürekli “aşırı hassas”, “çok ciddi” ve boşanmaya yakın günlerde ise “annelik kumaşı olmayan biri” olarak nitelendirmişti. Şık ama sade lacivert elbiseme bakıp pediatri kliniğindeki yöneticilik kariyerimle aklınca alay etmeye çalıştığında, Buse elindeki şampanya kadehinin ardından kazanmış bir edayla gülümsüyordu. Onlara istedikleri tepkiyi vermemeye, soğukkanlılığımı korumaya kararlıydım.
-
- Tam oradan uzaklaşmayı planlarken bahçeden masum bir çığlık yükseldi: “Anne!” Sarı elbiseli, yedi yaşındaki minik kızım Elif, çocukların arasından sıyrılarak doğrudan bana doğru koştu. Eğilmeye vakit bulamadan kollarını belime sarıverdi. “İşte buradasın! Reyhan Teyze fotoğraflardan sonra pasta yiyebileceğimi söyledi!” dedi nefes nefese. Gülümseyerek başımı kaldırdığımda, Deniz’in yüzündeki ukala ifadenin yerini derin bir şaşkınlığa bıraktığını gördüm. Fakat asıl dehşet Buse’nin yüzündeydi. Elindeki şampanya kadehi dudaklarına varamadan havada asılı kaldı; yanaklarındaki bütün kan bir anda çekildi. Elif, minik beyaz çantasından katlanmış sararmış bir fotoğraf çıkardı ve doğrudan Buse’ye bakarak konuştu: “Ben seni tanıyorum!” Buse’nin elleri kontrolsüzce titremeye başladı. Fotoğraf, sekiz yıl önce Muğla’daki bir hastane odasında çekilmişti. Fotoğrafta 22 yaşındaki Buse, kucağındaki yeni doğmuş bir bebeği—yani kızım Elif’i—tutuyordu. Deniz neye uğradığını şaşırarak fotoğrafı almaya çalıştı ama Buse panikle onun bileğini kavradı: “Yapma!” Deniz’in gözleri Buse ile benim aramda gidip gelirken beyninden vurulmuşa döndü. Buse’nin sakladığı bu büyük sır, sadece geçmişe ait bir evlat edinme hikayesi değildi; Deniz’in en yakın dostuyla olan bağını ve Buse’nin dört yıldır söylediği koca yalanları da ortaya çıkarmak üzereydi…Deniz, sevgilisinin panik dolu gözlerine bakarak “Bu çocuk kim Buse? Sen bana hiç hamile kalmadığını söylemiştin!” diye bağırdı. Bahçedeki müzik sesi arka planda devam ederken gerçeğin ağırlığı ortamı buz kestirdi. Elif’i düğün sahibesi olan arkadaşım Reyhan’ın yanına, içeriye gönderdikten sonra parçaları birleştirmek Deniz için tam bir kabusa dönüştü. Boşanmamızın ardından, bir koruyucu aile programı vasıtasıyla hayatıma giren Elif’i resmi olarak evlat edinmiştim. Elif’in biyolojik annesi Buse’ydi; biyolojik babası ise Deniz’in Ege Üniversitesi’nden oda arkadaşı ve en yakın dostu Onur’du. Onur, Elif doğduktan 18 ay sonra bir trafik kazasında hayatını kaybetmişti. Buse, genç yaşta korkup ailesinden çekindiği için Onur ile ortak karar alarak bebeği evlatlık vermiş, ancak yıllar sonra Deniz ile tanıştığında ona Onur’u hiç tanımadığını söyleyerek dört yıl boyunca koca bir yalanın üzerine ilişki inşa etmişti. Deniz, sevgilisinin hem en yakın dostuyla geçmişte yaşadığı ilişkiyi hem de ondan bir çocuk dünyalara getirip kendisinden sakladığını o akşam, eski karısının evlat edindiği kızın elindeki fotoğrafla öğrendi. Buse’nin kusursuz görünen hayatı ve yalanları bir anda un ufak olmuştu. Deniz’in evliliğimiz boyunca bana yaşattığı özgüven yıkımı, kendi sevgilisinin büyük ihanetiyle yüzleştiği an tamamen çöktü. O gece Buse ve Deniz düğün alanını ayrı araçlarla terk ettiler. Aralarındaki güven bağı tamiri imkansız şekilde zedelendiği için üç ay sonra yollarını tamamen ayırdılar. Deniz, yıllar önce bana attığı “senden anne olmaz” iftirasının mahcubiyetiyle bana uzun bir özür e-postası gönderdi; ancak ben geçmişin hesaplarını çoktan kapatmış durumdaydım. Buse ise gösterdiği cesaret ve pişmanlıkla pedagog denetiminde Elif ile sağlıklı, mesafeli bir iletişim kurmayı kabul etti. Elif için Buse hiçbir zaman “Anne” olmadı; ancak köklerini ve geçmişini öğrenen mutlu bir çocuk olarak büyüdü. O akşam kızım Elif’in elini tutup düğün salonundan çıkarken, anneliğin biyolojik bağlarla değil, geceleri kucakta sallanan saatlerle, karşılıksız sevgiyle ve emekle inşa edildiğini bir kez daha hissettim. 5 yıl sonra gelen bu yüzleşme, kimseye intikam arzusu duymadan, sadece doğrunun ve sevginin kazandığı huzurlu bir zafere dönüştü.