-
- 5 yaşındaki üçüzler çıplak ayaklarıyla sitenin özel yolunda koşuyorlardı. Kollarında kan izleri vardı ve birkaç dakika önce babalarının hırsız diye kapının önüne koyduğu aynı kadının adını haykırıyorlardı. Dakikalar önce, Mariana Solis eski bir valizi sürükleyerek İstanbul’un en prestijli semtlerinden biri olan Zekeriyaköy’deki lüks sitenin caddesinde yürüyordu. Valizin tekerlekleri taş zemine vurdukça, sanki yaşadığı aşağılanmayı bütün mahalleye duyuruyordu. Üzerinde hâlâ lacivert hizmetçi üniforması vardı. Daha da kötüsü, sarı temizlik eldivenlerini bile çıkarmasına izin vermemişlerdi. — Hemen defol git! Emirhan Alkan’ın sesi hâlâ kulaklarında çınlıyordu. Türkiye’nin yapay zekâ sektöründeki en güçlü iş insanlarından biri olarak tanınan, teknoloji şirketleri, gökdelenler ve milyarlık yatırımların sahibi olan adam, onu suçlamak için bir saniye bile tereddüt etmemişti. Mariana üç yıldır Alkan Köşkü’nde çalışıyordu. Başlangıçta görevi yerleri silmek, odaları toplamak ve pahalı kıyafetleri yıkamaktı. Fakat zamanla kimsenin kendisinden istemediği, ama o evin ayakta kalmasını sağlayan başka bir görevi üstlenmişti: Üç küçük çocuğun kırık kalplerini onarmak. Can, Kerem ve Arda beş yaşındaydı. Anneleri doğum sırasında hayatını kaybetmişti. O günden sonra çocuklar sürekli değişen bakıcılar, psikologlar ve onları seven ama çoğu zaman iş seyahatlerinde olan bir babayla büyümüşlerdi. Mariana onlara ayakkabı bağlamayı öğretmişti. Gök gürlediğinde korkmamayı öğretmişti. Her gece anneleri için dua etmeyi öğretmişti. Ve bazen bir kucaklaşmanın pahalı oyuncaklardan daha değerli olduğunu göstermişti. Bu yüzden işini kaybettiği için ağlamıyordu. Çocukları geride bırakacağı için ağlıyordu. Bir saat önce, Emirhan’ın nişanlısı Selin Karaca planını kusursuz şekilde uygulamıştı. Kayıp bir İsviçre saati. İzinsiz aranan bir çanta. Ve tüm çalışanların önünde oynanan mükemmel bir tiyatro. — İşte burada buldum — dedi Selin, saati havaya kaldırarak. — Mariana’nın çantasının içinde. Mariana’nın nefesi kesildi. — Bu bana ait değil efendim. Hayatım boyunca sizden tek kuruş bile çalmadım. Selin göğsüne elini götürdü. — Emirhan, lütfen. Sana başından beri söyledim. Çocuklara fazla yakın davranıyordu. Güven vermiyordu. Emirhan’ın bakışları buz gibiydi. — Benim sana yaptığım iyiliklerin karşılığı bu mu? — Ben çocuklarınızı kendi evlatlarım gibi sevdim — dedi Mariana titreyerek. — Kameralara bakın. Araştırın. Ama beni dinlemeden suçlamayın. Selin alaycı bir gülümsemeyle konuştu: — Ne tesadüf ama, koridor kameraları dünden beri bozuk. Emirhan çekmeceden kalın bir para zarfı çıkarıp yere attı. — Al bunu. Ama bir daha çocuklarıma yaklaşma. Mariana paraya dokunmadı. Asıl acı veren suçlama değildi. Üst kattaki salondan gelen ağlama sesiydi. — Baba, ne olur onu gönderme! Can kapıya sarılmıştı. Kerem hıçkırıyordu. Arda’nın sesi titriyordu. — Mariana hırsız değil. O bizi koruyor. Emirhan güvenlik görevlilerine çocukları yukarı çıkarmalarını emretti. Selin ise kapıyı kapatırken memnun bir gülümseme saklıyordu. Mariana çıkışa doğru yürürken gece yarıları duyduğu konuşmaları hatırladı. Selin’in terasta yaptığı gizli telefon görüşmelerini… — Düğünden sonra onları İsviçre’deki yatılı okula göndereceğim. Üç yetim çocukla uğraşamam. Başka bir gece şöyle demişti: — Emirhan onlara karşı çok zayıf. Ama çocukların başına bir şey gelirse, onları uzaklaştırmanın gerekli olduğunu anlayacak. Mariana bunları asla kanıtlayamamıştı. Ne zaman Emirhan’ı uyarmaya çalışsa Selin gözyaşlarına boğuluyor, masum rolü oynuyor ve her şeyi tersine çeviriyordu. Sitenin otomatik kapısı açıldı. Mariana güneşli sokağa çıktı. Valiz bir elindeydi. Kırık kalbi diğerinde. Tam o sırada bir çığlık duydu. — MARİANAAA! Olduğu yerde donup kaldı. Ardından ikinci çığlık geldi. — MARİANA, YARDIM ET! Valizi elinden düştü. Üç çocuk sitenin içinden ona doğru koşuyordu. Ayaklarında ayakkabı yoktu. Tişörtleri yırtılmıştı. Dizleri yara içindeydi. Kollarında kan vardı. Can, Kerem’in elini sıkıca tutuyordu. Arda ise ağlayarak arkadan geliyordu. Ve onların hemen arkasında Emirhan Alkan koşuyordu. Ceketsizdi. Yüzü bembeyazdı. İlk kez bir milyarderin değil, korkudan yıkılmış bir babanın yüzüne benziyordu. Çocuklar Mariana’ya ulaşıp üniformasına sarıldılar. — Selin yaptı! — diye bağırdı Can titreyerek. — Bizi annemin kara kutusunun olduğu odaya kilitledi! Emirhan olduğu yerde durdu. Çünkü o evde kimsenin o kara kutunun varlığını bilmemesi gerekiyordu. Hele ki onun, eşinin ölümüne dair saklanan gerçeklerle bağlantılı olduğunu hiç kimsenin öğrenmemesi gerekiyordu… Bölüm 2 Emirhan’ın yüzündeki renk tamamen çekildi. — Ne dedin sen? Can ağlamaktan nefes alamıyordu. — Selin bizi bodruma götürdü… Annemin odasına… Sonra o siyah kutuyu buldu. Mariana diz çöküp çocukları kucakladı. — Sakin olun. Ne oldu, anlatın. Kerem hıçkırarak konuştu: — Selin telefonda birine bağırıyordu. Biz duyduk. Sonra bizi gördü. Arda korkudan titriyordu. — Bizi kilitledi… Emirhan’ın kalbi göğsünü yumruklamaya başladı. Yedi yıl boyunca kimsenin açmadığı o kutu… Eşi Elif’in ölümünden sonra saklanmıştı. İçinde onun kişisel kayıtları, mektupları ve bazı özel belgeleri vardı. Elif ölmeden önce sadece bir cümle söylemişti: “Bir gün çocuklar büyüdüğünde kutuyu aç.” Ama Emirhan bunu yapamamıştı. Acısı hâlâ çok büyüktü. Tam o sırada konağın içinden çığlıklar yükseldi.
-
- Mayordom koşarak dışarı çıktı. — Beyefendi! Selin Hanım odasında değil! Emirhan’ın gözleri büyüdü. — Ne demek değil? — Kasadan bazı evraklar alınmış. Güvenlik sistemi de devre dışı bırakılmış. Mariana’nın içine kötü bir his çöktü. — Kaçıyor. Herkes aynı anda dönüp konağa baktı. Ve o anda siyah bir SUV aracın arka kapıdan hızla çıktığını gördüler. Direksiyonda Selin vardı. Emirhan koşmaya başladı ama çok geçti. Araç çoktan uzaklaşmıştı. Bir saat sonra İstanbul Emniyeti harekete geçti. Selin’in telefonu takip edildi. Ancak asıl sürpriz, kara kutu açıldığında ortaya çıktı. Kutunun içinde eski videolar, ses kayıtları ve Elif’in kendi elleriyle yazdığı günlükler vardı. Emirhan titreyen ellerle ilk videoyu açtı. Ekranda genç eşi görünüyordu. Hamileydi. Gülümsüyordu. Sonra yüzü ciddileşti. — Eğer bu videoyu izliyorsan, demek ki ben artık hayatta değilim. Odada sessizlik oluştu. — Emirhan… Şirketin içinde bana zarar vermek isteyen insanlar var. Özellikle yatırım danışmanın Murat ve onun bağlantıları. Emirhan’ın nefesi kesildi. Murat, yıllardır en güvendiği ortağıydı. Video devam etti. — Eğer bana bir şey olursa bunun tesadüf olmadığını araştır. Ardından ikinci kayıt açıldı. Bu kez Selin görünüyordu. Yıllar öncesine ait güvenlik görüntüsüydü. Selin ve Murat gizlice buluşuyordu. Konuşmaları net duyuluyordu. — Emirhan bana aşık olursa her şey bizim olacak. — Önce karısını saf dışı bırakmamız gerekiyor. Odada bulunan herkes donup kaldı. Mariana ağzını kapattı. Emirhan ise ekrana bakıyordu. Bakıyordu… Ama gördüklerine inanamıyordu. Yıllarca yanında taşıdığı insanlar… Onu, çocuklarını ve eşini hedef almıştı. Ertesi sabah polis Selin’i Edirne sınırına yakın bir otelde yakaladı. Yanında şirket hisseleri, sahte belgeler ve yurt dışına kaçmak için hazırlanmış milyonlarca liralık hesap bilgileri bulundu. Soruşturma derinleştikçe gerçekler ortaya çıktı. Selin yalnız değildi. Murat ve birkaç yönetici yıllardır Emirhan’ın şirketinden para kaçırıyordu. Elif bunu fark etmişti. Bu yüzden susturulmuştu. Mahkeme aylar sürdü. Ama sonunda adalet yerini buldu. Selin ve suç ortakları ağır cezalara çarptırıldı. Emirhan tüm servetini korudu. Fakat kazandığı en önemli şey para değildi. Gerçeği öğrenmiş olmasıydı. Bir yıl sonra… Alkan Köşkü tamamen değişmişti. İlk kez kahkahalar duyuluyordu. İlk kez çocuklar korkmadan koşuyordu. Ve ilk kez Emirhan işten erken dönüyordu. Bir akşam bahçede otururken Can sordu: — Baba, Mariana artık gitmeyecek değil mi? Emirhan gülümsedi. Sonra Mariana’ya baktı. — Hayır. Kerem heyecanla atıldı: — Çünkü o ailemiz. Arda da başını salladı. — Annemiz gibi değil… Ama kalbimizin annesi gibi. Mariana’nın gözleri doldu. Yıllarca yalnız yaşamıştı. Kendi çocuğu olmamıştı. Ama o anda üç küçük kol boynuna sarılınca eksik kalan bütün parçalar yerine oturdu. Emirhan cebinden küçük bir kutu çıkardı. Mariana şaşkınlıkla baktı. Kutunun içinde bir anahtar vardı. — Bu ne? — Bu evin anahtarı. Mariana’nın gözlerinden yaşlar süzüldü. — Emirhan Bey… — Bana patron deme artık. Sesindeki samimiyet herkesi duygulandırdı. — O gün sana inanmadım. Seni koruyamadım. Ama hayatımı, çocuklarımı ve gerçeği bana geri veren kişi sensin. Çocuklar alkışlamaya başladı. Mariana ağlayarak gülümsedi. Güneş yavaşça batarken Elif’in eski fotoğrafı bahçedeki masanın üzerinde duruyordu. Sanki uzaktan onları izliyordu. Ve yıllar önce yarım kalan ailesi sonunda yeniden tamamlanmıştı. Çünkü bazen bir insanı aile yapan şey kan bağı değil… En karanlık anda bile gitmemeyi seçmesidir. SON.