400 doların bir insan için sıradan bir akşam yemeği hesabı, bir başkası içinse o ayın tüm faturaları, market alışverişi ve hayatta kalma çizgisi olabileceğini hiç düşündünüz mü?

Şu an tam olarak o çizgideyim. Üniversitede okuyorum, küçük kız kardeşim Ceren’in geçimine maddi olarak destek oluyorum ve lüks bir restoranda garsonluk yaparak her şeyi bir arada tutmaya çalışıyorum. Para fena sayılmaz ama insanlar… Her türden insanla karşılaşırsınız. Kimi tatlı dilli birer melek, kimi ise sizi tamamen görünmez biri gibi görür.

Birkaç gece önce, fiyatlara bile bakmadan istediklerini sipariş eden şık giyimli bir çifti ağırlıyordum. Biftekler, başlangıçlar, pahalı bir şişe şarap… Hesap 400 doları aştı.

Adam hesabı istedi. Hesabı masaya bırakıp başka bir masaya geçtim. Birkaç dakika sonra geri döndüğümde loca boştu. Ödeme tepsisi de boştu.

Beni 400 dolarlık bir hesapla ortada bırakıp tüymüşlerdi.

Hemen müdürüm Cihangir’e koştum, ancak güvenlik kameralarını kontrol etmek yerine soğuk bir şekilde masanın benim sorumluluğumda olduğunu ve ödemem gerektiğini söyledi.

Çılgına dönmüştüm. O para benim için sadece “yemek parası” değilmişti; ailemin ışıkların yanmasını sağlamak için gerçekten ihtiyaç duyduğu paraydı. İşten çıkabilmek ve eve gidebilmek için bahşiş zarfımı boşaltıp dört adet yüzlük banknotu teslim etmek zorunda kaldım.

Fakat ertesi sabah çok garip bir şey oldu.