35 yaşındaki bir kadın olarak hayatımın en sakin dönemlerinden birini yaşıyordum. Ta ki evimdeki bir arızayı tamir etmek için gelen 25 yaşındaki genç ustayla tanışana kadar. İşini yıllardır yaptığını söyleyen bu genç adamın bakışlarını üzerimde hissediyor, ama bunu hayal gücüme yoruyordum. İş bitince ücret almak istemedi, numarasını bırakıp “Bir şeye ihtiyacınız olursa arayın,” dedi. Sonra sosyal medya paylaşımlarıma herkesten önce bakmaya başladı. Acaba bana ilgi duyuyor muydu, yoksa ben mi yanlış düşünüyordum?

Eşimden ayrılalı üç yıl olmuştu.

İnsanlar yalnızlığın zamanla alışılan bir şey olduğunu söylerler. Belki haklıydılar. Çünkü ben de yalnız yaşamaya, sessiz kahvaltılar yapmaya, akşamları televizyon karşısında uyuyakalmaya alışmıştım.

Bir gün mutfaktaki su tesisatında ciddi bir sorun çıktı. Komşumun önerdiği bir ustayı aradım.

Kapıyı açtığımda karşımdaki kişinin beklediğimden çok daha genç olduğunu gördüm.

Uzun boylu, düzgün giyimli, temiz yüzlü bir gençti.

“Merhaba, ben Emre,” dedi gülümseyerek.

İçeri buyur ettim.

Çalışırken sürekli işine odaklanıyordu ama birkaç kez göz göze geldik. Her seferinde bakışlarını hemen kaçırıyordu.

Belki de bana öyle geliyordu.

Sonuçta aramızda on yaş vardı.