902 numaralı uçağın daracık koridorunda, bir elimle birinci sınıf koltuğun deri başlığını kavramış, bir zamanlar yaz güneşinin altında ruhunu bana adamış olan adama bakıyordum. Lucas’ın yüzü tüm rengini kaybetmiş, o kadar zayıf ve yaşlı görünüyordu ki, kocamın pahalı kömür rengi takım elbisesinin içinde saklanan bir yabancı gibiydi. Kucağında, yirmi beş yaşındaki pazarlama asistanı Felicia, ince uçak battaniyesinin altında, yasak bir eylemde yakalanmış bir çocuk gibi kaskatı kesilmişti.

“Sevgilim,” diye fısıldadı Lucas, kabin gürültüsünün ağırlığı altında sesi çatlıyordu. “Bu göründüğü gibi değil.”

Felicia’nın bacağının yanına yaslanmış sarı saçlı başına, hâlâ gevşekçe saçlarına dolanmış eline ve önlerindeki koltuk cebine özensizce sıkıştırılmış biletlere baktım. Sonra yavaş ve ürpertici bir gülümseme zorladım çünkü göğsümün derinliklerinde bir şey çoktan kalıcı bir sessizlik haline geçmişti.

“Öyle mi?” dedim, sesim sakin ve kararlıydı. “Çünkü kocamın, bana endişelenmememi söylediği asistanıyla gizlice Phoenix’e gittiğine benziyor.”

Felicia o kadar aniden doğruldu ki, mavi battaniye omzundan yere kaydı. Ağzı açık kaldı ama kendini savunacak tek bir kelime bile bulamadı.

Lucas bileğime doğru uzandı, ama teni benimkine temas etmeden önce hızla geri döndüm.

“Lütfen burada değil,” diye tısladı, yakındaki yolculara endişeyle bakarak. “İnsanlar bizi izliyor.”

Bu acınası isteği neredeyse kahkaha atmama neden olacaktı. Evliliğimize ihanet etmekten en ufak bir utanç duymuyordu, ama bunu yaparken görülmekten çok korkuyordu.

“Kesinlikle haklısınız,” dedim. “İnsanlar gerçekten de izliyor, bu yüzden lütfen bunun çirkin bir hal almasını engelleyelim.”

Lucas, ani bir yüzleşmeden kurtulmanın yolunu başarıyla bulduğuna inanarak, derin bir nefes verdi.

Sonra yaklaştım ve sesimi alçaltarak, sözlerimin keskinliğini sadece onun ve kızın duyabileceği şekilde ayarladım.

“Bu uçak piste değene kadar kariyerinizi, itibarınızı ve banka hesaplarınızı kurtaracak kadar güçlü bir yalan uydurmak için vaktiniz var.”