-
- Yirmi beş yaşındaydım ve hayatım boyunca hiç sahip olmadığım kadar büyük bir borcun içindeydim. Babamın tedavi masrafları, annemin yıllar önce vefatından sonra kalan kredi borçları ve kendi işimi kurmak için çektiğim yanlış krediler üst üste binmişti. Banka hesaplarım sürekli eksiye düşüyor, telefonum susmak bilmiyordu. Tam o günlerde bir arkadaşım bana bir kadınla tanışmamı teklif etti. “Kadın çok zengin,” dedi. “Ama senden epey büyük.” Gülüp geçtim. “Ben zengin kadın aramıyorum.” Arkadaşım yüzüme baktı. “Senin aradığın şey zenginlik değil, çıkış yolu. Bunu ikimiz de biliyoruz.” Ertesi hafta onunla tanıştım. Adı Nermin’di. Yetmiş bir yaşındaydı. Şehrin dışında büyük bir köşkte yaşıyordu. Kocası yıllar önce ölmüş, ona ciddi bir servet bırakmıştı. Çocukları ise yurt dışında yaşıyordu ve yıllardır anneleriyle doğru dürüst görüşmüyorlardı. Nermin Hanım ilk görüşmemizde bana beklemediğim bir soru sordu. “Benden ne istiyorsun?” Şaşırdım. “Hiçbir şey.” Gülümsedi. “Yanlış cevap. Herkes bir şey ister.” Sessiz kaldım. Sonunda dürüstçe konuştum. “Borçlarım var. Param yok. Ama sizin paranız için evlenmek istediğimi söyleyemem.” “İyi,” dedi. “Çünkü ben de aşk masalı istemiyorum.” Sonra masanın üzerine bir dosya koydu. “Ben yalnızım. Sen gençsin. Yanımda kalırsan sana iyi bir maaş veririm. Evlenirsen de hayatını güvence altına alacak bir sözleşme hazırlarız. Ama bir şartım var.” “Ne?” “Bana yalan söylemeyeceksin.” İşte o gün hayatım değişti. Kısa süre sonra çevremdeki herkes evlenmemin büyük bir hata olduğunu söyledi. Bazıları beni dolandırıcı olarak gördü. Bazıları Nermin’in aklını kaybettiğini söyledi. Ben ise kendime sürekli aynı soruyu soruyordum: Gerçekten onu seviyor muydum, yoksa parasını mı seviyordum? Düğünümüz sade oldu. Nikâh salonundan çıktığımızda Nermin koluma girdi. “Artık herkes seni miras avcısı sanacak,” dedi. Başımı eğdim. “Biliyorum.” “Sen de kendini öyle görmeye başlarsan işte o zaman biteriz.” İlk aylar oldukça sakindi. Nermin bana geçmişini anlatmaya başladı. Gençliğinde öğretmenmiş. Kocasıyla evlendikten sonra çalışmayı bırakmış. Çocuklarını büyütmüş. Ama yıllar geçtikçe evlilikleri sadece aynı evde yaşayan iki yabancıya dönüşmüş. Kocası öldüğünde herkes servetinin peşine düşmüş. Avukatlar, uzak akrabalar, yıllardır görmediği insanlar… Nermin bir gün bana şöyle dedi: “Zengin olmak kötü değil. Ama insanların sana neden gülümsediğini bilmemek çok yorucu.” O cümleyi hiç unutmadım. Bir gece Nermin aniden fenalaştı. Hastanede doktorlar ciddi bir sağlık sorunu olduğunu söylediler….
-
- O gece koridorda tek başıma otururken avukatı yanıma geldi. “Bir şey söylemem gerekiyor.” “Buyurun.” “Nermin Hanım vasiyetini değiştirmiş.” Kalbim hızla atmaya başladı. “Ne demek istiyorsunuz?” “Servetinin büyük bir kısmını sana bırakmış.” Boğazım düğümlendi. “Ne kadar?” Avukat rakamı söylediğinde başım döndü. Hayatımda görmediğim bir paraydı. Ama hemen ardından başka bir şey söyledi. “Fakat çok önemli bir şart var.” “Nedir?” “Parayı alabilmeniz için Nermin Hanım’ın ölümünden sonra en az beş yıl boyunca kimseye servetinizi gösterişli biçimde harcamayacaksınız. Ayrıca köşkü ve onun kurduğu vakfı ayakta tutmanız gerekiyor.” Başımı ellerimin arasına aldım. Bir an için düşündüm. Borçlarım bitecekti. Hayatım boyunca çalışmama gerek kalmayacaktı. İstediğim arabayı alabilir, büyük bir ev satın alabilir, dünyayı gezebilirdim. Ama içimde bir ses sürekli Nermin’in sözünü tekrar ediyordu: “Bana yalan söylemeyeceksin.” Ertesi sabah hastane odasına girdim. Nermin gözlerini açtı. “Avukat sana söyledi mi?” Başımı salladım. “Evet.” “Mutlu oldun mu?” Uzun süre sustum. Sonra elini tuttum. “Hayır.” Kaşlarını çattı. “Nasıl yani?” “Parayı duyduğum anda sevindim. Sonra senden korktum.” “Neden?” “Çünkü sen ölürsen elimde her şey olabilir ama seni kaybetmiş olurum.” Nermin gözlerini kapattı. Bir süre konuşmadı. Sonra sessizce ağlamaya başladı. “Bana ilk kez biri böyle bir şey söyledi.” Aylar sonra sağlığı düzeldi. Ve ben hayatımın en önemli kararını verdim. Avukata gidip vasiyet değişikliği istedim. “Bana bırakılan servetin tamamını istemiyorum.” Avukat şaşkınlıkla yüzüme baktı. “Neden?” “Çünkü o para benim emeğim değil.” “Peki ne istiyorsunuz?” “Borçlarımı kapatacak kadarını.” Gerisini Nermin’in vakfına bırakmasını istedim. Nermin bunu öğrendiğinde bana saatlerce konuşmadan baktı. “Bunu neden yaptın?” diye sordu. “Çünkü ilk gün bana ne istediğimi sormuştun.” “Ve?” “Ben artık çıkış yolunun para olmadığını biliyorum.” Ertesi gün Nermin bana küçük bir zarf verdi. İçinden tek bir mektup çıktı. Şöyle yazıyordu: “Sevgili oğlum, İnsanların çoğu beni servetim yüzünden sevdi. Sen ise servetimden vazgeçebileceğini gösterdiğin gün bana ilk kez gerçekten eşim olduğunu hissettirdin. Para sana bir hayat satın alabilir ama bir insanın sevgisini satın alamaz. Ben sana servetimi değil, güvenimi bırakıyorum. Çünkü insanın sahip olabileceği en büyük miras, arkasından ‘İyi bir insandı’ denmesidir.” Yıllar geçti. Nermin hâlâ hayatta. Artık 80 yaşında ve her pazar birlikte kahvaltı yapıyoruz. Ben kendi küçük şirketimi kurdum. Borçlarımı kapattım. Çok zengin olmadım. Ama huzurluyum. Bazen insanlar hâlâ aramızdaki yaş farkını konuşuyor. “Gerçekten aşk mıydı?” diye soruyorlar. Ben ise gülümsüyorum. Çünkü onların bilmediği bir şey var. Ben 25 yaşında yaşlı ve zengin bir kadınla evlendim. İlk başta onun parasını istediğimi sanıyordum. Sonra anladım ki aslında onun parasına değil, hayatımda ilk kez bir insanın bana duyduğu güvene ihtiyacım varmış. Ve o gün öğrendim: Bir insanın değeri sahip olduğu servetle değil, elindekini kaybetse bile kim olarak kaldığıyla ölçülür. Nermin bana milyonlar değil, bunu öğretti. Ve bugün geriye dönüp baktığımda, hayatımın en zengin gününün banka hesabımın kabardığı gün değil, birinin bana gerçekten güvendiğini anladığım gün olduğunu biliyorum.