12 yaşındayken, babam alay edip erkek kardeşim kutlama yaparken, annem beni doğruyu söylediğim için cezalandırdı

DOLAR

Alış: 47.47

Satış: 47.66

EURO

Alış: 54.79

Satış: 55.01

GBP

Alış: 63.79

Satış: 64.26

ANKARA

°C

Diğer İller

ADANA ADIYAMAN AFYON AĞRI AKSARAY AMASYA ANKARA ANTALYA ARDAHAN ARTVİN AYDIN BALIKESİR BARTIN BATMAN BAYBURT BİLECİK BİNGÖL BİTLİS BOLU BURDUR BURSA ÇANAKKALE ÇANKIRI ÇORUM DENİZLİ DİYARBAKIR DÜZCE EDİRNE ELAZIĞ ERZİNCAN ERZURUM ESKİŞEHİR GAZİANTEP GİRESUN GÜMÜŞHANE HAKKARİ HATAY IĞDIR ISPARTA İSTANBUL İZMİR KAHRAMANMARAŞ KARABÜK KARAMAN KARS KASTAMONU KAYSERİ KIRIKKALE KIRKLARELİ KIRŞEHİR KİLİS KOCAELİ KONYA KÜTAHYA MALATYA MANİSA MARDİN MERSİN MUĞLA MUŞ NEVŞEHİR NİĞDE ORDU OSMANİYE RİZE SAKARYA SAMSUN SİİRT SİNOP SİVAS ŞANLIURFA ŞIRNAK TEKİRDAĞ TOKAT TRABZON TUNCELİ UŞAK VAN YALOVA YOZGAT ZONGULDAK

Ana Sayfa Foto Galeri 19.06.2026

12 yaşındayken, babam alay edip erkek kardeşim kutlama yaparken, annem beni doğruyu söylediğim için cezalandırdı

İleri

Foto Galeri Haberin Devamı

: 2. BÖLÜM Özgürlüğün bedeli ağırdı. Üniversitede gündüzleri okuyor, öğleden sonraları özel ders veriyor ve geceleri bir kafede garsonluk yapıyordum. Günde beş saat uyuyor, en ucuz şeyleri yiyor ve ikinci el bir mont giyiyordum ama her yorgunluğun bir anlamı vardı: Kazandığım şeyi kimse elimden alamazdı. Tam burs kazandım, bir laboratuvara girdim ve yıllar sonra doktora programına kabul edildim. İlk defa birisi bana karşılığında hiçbir şey beklemeden yetenekli olduğumu söylüyordu. Sonra annem yeniden ortaya çıktı. Hesabıma “öğrenim masrafların için” açıklamasıyla 10.000 lira yatırdı. Bunu görünce ağladım. Belki de sonunda buraya gelmenin bana neye mal olduğunu anladığını düşündüm. Bir ay sonra Burak yazdı: — Annem hesabı şaşırmış. O para benim bilgisayarım içindi. Geri gönder. Parayı iade ettim ve onu engelledim. İki yıl geçti. Hatice beni İzmir’de yemeğe davet etti ve yemek sırasında iğne için özür diledi. Ağladı, beni özlediğini söyledi ve her gece pişmanlık duyduğunu belirtti. Neredeyse ona inanmak istedim. Sonra masanın üzerine bazı banka evrakları koydu. — Burak evleniyor. Kız tarafı bir araba istiyor. Bize 150.000 lira borç vermen gerekiyor. 12 yaşındaki o kız çocuğunun yeniden karşıma oturduğunu hissettim. — Özrün benden para istemek için miydi? — O senin kardeşin. Ona yardım etmekle yükümlüsün. — Yükümlü mü? Ağzımı dikmene izin vermek de mi yükümlülüğümdü? Ona her şeyi satın alırken benim okul masraflarımı ödemek için çalışmam da mı yükümlülüğümdü? Babam balkondan çıktı ve benden saygı göstermemi talep etti. Burak nişanlısıyla geldi ve yağmurdan ıslanmış kıyafetlerimle alay etti. — Ünlü doktor kendi ailesine yardım edemiyor — dedi.

: Bu kez susmadım. Onlara yırtılan her defteri, adaletsiz her yemeği, her soğuk geceyi, benden esirgedikleri her kuruşu ve sonrasında benden talep ettikleri her kuruşu hatırlattım. Hatice sonunda hiç doğmamış olmam gerektiğini haykırdı. Ahmet elini kaldırdı ama bana vurmaya cesaret edemedi. Gittim ve üçünü de engelledim. Aylar boyunca onlardan haber alamadım. Sonra teyzem arayarak Ahmet’in hafif bir kalp krizi geçirdiğini ve Hatice’nin depresyonda olduğunu söyledi. Ona göre, ikisi de beni özlemenin yaşananları onarmaya yeteceğini sanarak adımı sayıklıyorlardı. Benden “her şey için çok geç olmadan” geri dönmemi istedi. Dönmedim. Ömrümün yarısını o evden kaçmak için koşarak geçirmiştim; şimdi sırf anne ve babam kendi kararlarının sonuçlarından korkuyorlar diye kimse benden oraya tekrar girmemi isteyemezdi. Laboratuvara sığındım. Bazı hücrelerin hasarlı dokuları nasıl onardığını inceliyor ve raporlarda asla yer almayan bir soruya saplanıp kalıyordum: Neden bazı yaralar kabuk bağlar da, deri kapanmış gibi görünse bile diğerleri açık kalmaya devam eder? Danışman hocam olağanüstü bir disipline sahip olduğumuzu söylüyordu. Ben bunun disiplin olmadığını biliyordum; bu, durmaktan ve hâlâ acıtan her şeyi dinlemekten duyulan korkuydu. Kariyerim ilerledi. Önemli bir makale yayınladım ve araştırmalarıma devam etmek için bir teklif aldım. Burak İstanbul’da ortaya çıktı, bir kafede önümde diz çöktü ve demlik yüzünden beni suçladığı için özür diledi. Pişmanlığı bir dakikadan az sürdü. — Borçlarımı ödemek için paraya ihtiyacım var — diye itiraf etti—. Sen benim ablam dilsin. — Benim affım çok pahalı, Burak. Ve sen bunu asla gerçekle ödemek istemedin, sadece acındırarak istedin. Onu dizlerinin üzerinde bıraktım. Sonunda kazandığımı sanıyordum. Ancak doktoramın dördüncü yılında kan kusmaya başladım. Yapılan tetkikler midemde ilerlemiş bir tümör olduğunu ortaya çıkardı. Doktor ameliyattan, kemoterapiden ve belirsiz ihtimallerden bahsetti. Teşhisi elimde tutarken, açlığın, stresin ve bunca yıl kelimeleri yutmanın içimde de yaralar bıraktığını anladım. Ve tam bu hastalıkla tek başıma yüzleşmek zorunda kalacağımı düşündüğüm anda, hastane odamın kapısında saçları tamamen beyazlamış bir siluet belirdi. Bu, ellerinde bir tencere çorba ve itiraf etmesi 20 yıldan fazla sürmüş bir gerçekle gelen annemdi.

Haberin Devamı

12 yaşındayken, babam alay edip erkek kardeşim kutlama yaparken, annem beni doğruyu söylediğim için cezalandırdı

Benzer Galeriler

İlginizi çekebilir

Öğretmen Mezuniyet Elbisemle