Avukatın sesi, odadaki ağır havayı bıçak gibi yardı:

“Ancak… bu mirasla ilgili özel bir şart bulunmaktadır.”

Herkes bir anda sustu. Fısıltılar kesildi. Gözler avukata kilitlendi.

Ben nefesimi tuttum.

Avukat gözlüğünü düzeltti, dosyadaki sayfayı dikkatle açtı ve devam etti:

“Merhume, İstanbul ve İzmir’deki iki evin tapusunun doğrudan kızına devredilmesini istemiştir… ancak bu devir, belirli bir koşula bağlıdır.”

Görümcem başını kaldırdı. Yüzündeki o hafif gülümseme bir anlığına dondu.

“Koşul nedir?” diye sordu, sesi biraz aceleciydi.

Avukat duraksamadan okudu:

“Bu iki mülkün tam mülkiyeti, kızım tarafından en az bir yıl boyunca bizzat kullanılması ve… annesine son 11 yıl boyunca bakım veren gelinimle aynı evde, aynı sorumlulukları üstlenerek yaşaması şartıyla kesinleşecektir.”

O an… odadaki hava değişti.

Görümcemin yüzü bembeyaz oldu.

“Ne demek bu?” dedi, sesi titriyordu.

Avukat sakince açıkladı:

“Yani… siz bir yıl boyunca gelininizle birlikte yaşayacak, merhumenin son yıllarında ihtiyaç duyduğu bakımın aynısını üstlenecek ve bunu kesintisiz sürdüreceksiniz. Aksi takdirde… mülkler devredilmeyecektir.”

“Peki o zaman ne olacak?” diye biri sordu.

Avukat sayfayı çevirdi.

“Koşul yerine getirilmezse… her iki mülk de, bakım hizmetini 11 yıl boyunca sağlayan gelin hanıma devredilecektir.”

O an… kalbim duracak gibi oldu.

Oda tamamen sessizdi.

Görümcem bana baktı.

İlk kez… o kusursuz maskenin altında gerçek bir duygu gördüm.

Korku.

“Bu saçmalık!” diye patladı. “Benim bir hayatım var! İşim var! Sosyal çevrem var! Ben… ben bunu yapamam!”

Avukat omuz silkti.

“Bu merhumenin açık iradesidir.”

Herkesin bakışları bu kez bana döndü.

Ben hâlâ ayaktaydım. Ellerim titriyordu ama içimde… tuhaf bir sakinlik vardı.

11 yıl boyunca ilk kez… hiçbir şey yapmak zorunda değildim.

Seçim artık benim değildi.

Seçim… onundu.

Görümcem sinirle çantasını kaptı.

“Bu saçmalığı kabul etmiyorum!” dedi. “Gerekirse dava açarım!”

Avukat başını salladı.

“Elbette açabilirsiniz. Ancak vasiyet hukuken oldukça sağlam hazırlanmış.”

Kadın bir şey söylemeden kapıya yöneldi.

Tam çıkarken bir an durdu… arkasını dönmeden konuştu:

“Senin yüzünden…” dedi dişlerini sıkarak.

Ama cümlesini tamamlayamadı.

Çünkü ikimiz de biliyorduk.

Bu benim yüzümden değildi.

Bu… onun hiç orada olmamasının sonucuydu.

Kapı sertçe kapandı.

Ve o an… ilk kez derin bir nefes aldım.