On bir yıl boyunca kayınbiraderim Kemal’in bize verdiği hiçbir sözü tutmadığını düşündüm. Ne zaman para istese mutlaka haklı görünen bir gerekçesi vardı. Kimi zaman arabası bozuluyor, kimi zaman ev kredisi ödemelerini yetiştiremiyor, bazen de beklenmedik sağlık veya ev masrafları ortaya çıkıyordu. Her defasında, “Ayağa kalkar kalkmaz size olan borcumu eksiksiz ödeyeceğim.” diyordu.

Eşim Murat, kardeşine her zaman inanmak istiyordu. Yardım etmeyi seven, ailesine bağlı bir insandı. İlk yıllarda ben de onun gibi düşünüyordum. Sonuçta aile zor günlerde birbirine destek olmalıydı. Ancak yıllar geçtikçe Kemal’in borçlarını ödemeye hiç niyeti olmadığını düşünmeye başladım.

Murat ise yatak odasındaki çekmecesinde küçük bir defter saklıyordu. Kemal’e verdiğimiz her parayı tarih ve miktarıyla tek tek not etmişti. Bir gün ona neden hâlâ bu kayıtları tuttuğunu sordum.

“Bunun artık parayla ilgisi yok.” dedi.

“Peki neyle ilgili?”

“Verilen sözle.”

Aslında onu en çok üzen şey para değil, kardeşinin güvenini sarsmış olmasıydı.

İlginç olan ise Kemal’in eşi Zehra’nın bu borçlardan hiç söz etmemesiydi. Son derece iyi niyetli, düşünceli ve fedakâr bir kadındı. Aile yemeklerinde herkesin tabağını doldurmadan kendisi sofraya oturmazdı.