Hâkim, Bedia’nın elindeki kâğıda baktıktan sonra önündeki dosyayı kapattı.

“Hanımefendi, mahkeme salonunda herkes istediği zaman konuşamaz. Söyleyecekleriniz dosyayla ilgiliyse sizi usulüne uygun şekilde dinleyebiliriz. Önce o kâğıdı görevliye verin.”

Bedia titreyen elleriyle kâğıdı uzattı. Hakkı Aksu ise bastonuna yaslanmış, gözlerini yerden kaldırmıyordu.

“Yapmamalıydın, Bedia,” diye fısıldadı. “Bana söz vermiştin.”

Hâkim kâğıdı açtığında düzensiz bir el yazısıyla hazırlanmış liste gördü.

Bebek bezi, mama, ıslak mendil, yetişkin hasta bezi, konserve çorba, sabun ve yara bakım malzemeleri…

Her ürünün karşısında tarih ve miktar yazıyordu. Listenin altında kırmızı kalemle tek bir cümle vardı:

“Çocukların annesi iyileşene kadar yardım devam edecek.”

Hâkim kâğıdı çevirdi. Arkasında üç çocuğun adı, yaşları ve bir adres bulunuyordu.

En altta şu söz yazılıydı:

“Kimse çocukları annelerinden ayırmasın.”

“Bedia Hanım,” dedi hâkim. “Bize bunun ne anlama geldiğini anlatın.”

Bedia gözyaşlarını silerek konuşmaya başladı.

“Altı ay önce Hakkı Bey, sokağımızın sonundaki apartmanda yaşayan Meryem adında genç bir kadınla tanıştı. Üç çocuğu vardı. Büyük olan on, ortancası altı, en küçüğü iki yaşındaydı.”