Otuz beş senelik evlilikten sonra şeytan dürttü galiba… Bunca senelik evlilikten çocuğumuz yoktu, ama kusurlu olan karım değil bendim. Karım bunu bildiği durumda bir gün bile bunu yüzüme vurmamış, “Üzülme yaşamım kısmetimizde yokmuş. Sanki çocuğu olmayan tek çift biz miyiz…” deyip beni hep teselli etmişti. Dedim ya şeytan dürttü diye. Bir gün otururken karıma iyice bakıp inceledim, sonra da hiç düşünmeden ona ”Bundan otuz beş sene evvelce yiyecek ekmeğim, yatacak bir yatağım yoktu ..Şimdi ise her şeyim fazlasıyla var, ama altmış yaşında doksan kiloluk bir bayanla uyuyorum” dedim. Bunu duyan karım bir müddet hiç konuşmadan yüzüme baktı, duyduklarını sindirmeye çalışır gibiydi, ne bağırdı ne de hakaret etti. Bir kaç dakika sonra yüzünde hafif bir gülümsemeyle bana dedi ki, “Üzülme yaşamım paran pulun her şeyin fazlasıyla var, istersen şimdi de eğlenebilirsin ben sana mani olmam anında ayrılalım.” Karımdan yüz bulunca iyice şımarmıştım. Onun duygularını, bayanlık gururunu çiğnediğimi düşünmeden onca sene yokluğuma katlanıp fazlası vakit benimle eş güdümlü aç yatan yaşam arkadaşımı unutmuş anında yeni bir bayan arayışına girmiştim. Hâlbuki onun ne kadar titiz ruhlu bulunduğunu en küçük bir şeye nasıl üzülüp kırıldığını en iyi ben biliyordum. Karım da razı bulunduğu amacıyla tek celsede boşandık. Karım benden hiçbir şey talep etmedi ama ben kendi isteğimle iki daire, bir dükkan ve yüklüce de nakit verdim. Artık hürdüm daha doğrusu ben öyle sanıyordum. Arayan Mevlasınıda bulurmuş belasını da derler ya işte o hesap, ben de