Beni devamlı aşağılar, hakaret ederdi.Ben de her derse giriş zili çaldığında, nedense ayaklarım geri geri giderdi. Ve sınıfa en geç giren öğrenci olma başarılı olmasını elimde tutarken; Öğretmenim de sözel fırçayı esirgemezdi:

” Oo, işte tembel öğrencimiz de geliyor,” diye karşılardı.Sonrası daha acıtırdı.

Çöp kutusunun beraberinde tek ayak üstünde teşhir edilmeden önce, elindeki uzun cetvelle parmak uçlarım acının en koyu rengini tadardı…

” Uff,” bile diyemezdim!

Acının yeri takas olurdu: Arkadaşlarımın kahkahalarına, bakışlarımla kin hiddet biçerdi. O yıllarımı bugün bile buruk bir üzüntüyle anımsarım.Öğretmenimin duygusal hırpalamaları ders aralarında da devam ederdi. Sonrasında.. Detaylar haberin devamındadır..