Öğretmen Mezuniyet Elbisemle

DOLAR

Alış: 47.84

Satış: 48.03

EURO

Alış: 55.97

Satış: 56.20

GBP

Alış: 65.21

Satış: 65.69

ANKARA

°C

Diğer İller

ADANA ADIYAMAN AFYON AĞRI AKSARAY AMASYA ANKARA ANTALYA ARDAHAN ARTVİN AYDIN BALIKESİR BARTIN BATMAN BAYBURT BİLECİK BİNGÖL BİTLİS BOLU BURDUR BURSA ÇANAKKALE ÇANKIRI ÇORUM DENİZLİ DİYARBAKIR DÜZCE EDİRNE ELAZIĞ ERZİNCAN ERZURUM ESKİŞEHİR GAZİANTEP GİRESUN GÜMÜŞHANE HAKKARİ HATAY IĞDIR ISPARTA İSTANBUL İZMİR KAHRAMANMARAŞ KARABÜK KARAMAN KARS KASTAMONU KAYSERİ KIRIKKALE KIRKLARELİ KIRŞEHİR KİLİS KOCAELİ KONYA KÜTAHYA MALATYA MANİSA MARDİN MERSİN MUĞLA MUŞ NEVŞEHİR NİĞDE ORDU OSMANİYE RİZE SAKARYA SAMSUN SİİRT SİNOP SİVAS ŞANLIURFA ŞIRNAK TEKİRDAĞ TOKAT TRABZON TUNCELİ UŞAK VAN YALOVA YOZGAT ZONGULDAK

Ana Sayfa Foto Galeri 12.04.2026

Öğretmen Mezuniyet Elbisemle

İleri

Foto Galeri Haberin Devamı

: Hasan, nasırlı elleriyle iğneyi ince ipek kumaşa batırırken, odadaki tek ses dikiş makinesinin monoton tıkırtısı ve dışarıdaki rüzgarın uğultusuydu. Meryem gideli on koca yıl olmuştu ama Hasan için zaman o kaza gecesinde durmuştu. Küçük bir terzi dükkanında, sökük dikerek ve ceket daraltarak geçindirdiği kızı Zeynep, şimdi liseyi bitiriyordu. Zeynep, mahallenin en çalışkan, en terbiyeli kızıydı; ancak mezuniyet balosu yaklaştıkça üzerindeki o ağır sessizlik Hasan’ın ciğerini yakıyordu. Sınıfındaki diğer kızlar, şehrin en pahalı butiklerinden, babalarının kredi kartlarıyla aldıkları binlerce liralık elbiseleri anlatırken, Zeynep sadece dinlemekle yetiniyordu. Bir akşam, Zeynep odasında ders çalışırken Hasan tavan arasına çıktı. Tozlu sandığın kapağını açtığında, Meryem’in gelinliği tüm zarafetiyle oradaydı. O an kararını verdi; bu kumaş sadece bir hatıra değil, kızının gelecekteki özgüveni olacaktı. Günlerce, gecelerce çalıştı Hasan. Gözleri yorgunluktan kan çanağına dönene kadar, eşimden kalan o bembeyaz dantelleri, Zeynep’in genç kızlık ruhuna uygun modern bir elbiseye dönüştürdü. Makineyi her çalıştırdığında, Meryem’in gülüşünü duyuyor gibiydi. ‘Bak Meryem,’ diyordu içinden, ‘kızımız senin kokunla mezun olacak.’ Elbise bittiğinde, ortaya çıkan eser sadece bir kıyafet değildi; bir babanın çaresizliğini sanata dönüştürdüğü bir sevgi abidesiydi. Zeynep elbiseyi ilk gördüğünde dakikalarca ağladı. Babasının ellerindeki iğne yaralarını öptü. O gece, yoksullukları sanki o beyaz kumaşın altında kaybolup gitmişti. Ama hayatın acımasızlığı, okulun gösterişli salonunda onları bekliyordu. Mezuniyet gecesi, okulun spor salonu ışıl ışıl süslenmişti. Zeynep, annesinin gelinliğinden bozma ama kuğu gibi asil elbisesiyle içeri girdiğinde, tüm gözler ona çevrildi. Kumaşın kalitesi ve dikişin ustalığı o kadar belliydi ki, kimse bunun eski bir gelinlik olduğunu anlamamıştı. Ancak sınıflarının rehber öğretmeni Sevgi Hanım, her zaman markalara ve paraya tapan bir kadındı. Sevgi Hanım, Zeynep’in yanına yaklaşarak herkesin duyabileceği bir ses tonuyla, ‘Bu üzerindeki de ne böyle Zeynep? Sanki seksenli yılların bir film setinden fırlamış gibisin. Bu devirde hala böyle demode, ev yapımı işlerle mi uğraşıyorsunuz? Gerçek bir elbise alacak gücünüz yoksa, okulun yardımlaşma fonuna başvursaydınız ya!’ dedi. Salonda buz gibi bir hava esti, birkaç öğrenci kıkırdamaya başladı.

: Zeynep’in başı öne düştü, göz pınarlarında biriken yaşlar yanaklarından süzülürken elbisesinin üzerine birer damla leke gibi düştü. Hasan, salonun en arkasında, eski ceketiyle kızını izlerken kalbinin ortasına bir bıçak saplandığını hissetti. Oraya gidip kızına sarılmak istedi ama ayakları sanki yere çivilenmişti. Sevgi Hanım’ın küçümseyen gülüşü, salondaki pahalı parfüm kokularına karışırken, büyük meşe kapılar sertçe açıldı. İçeriye, üzerinde üniformasıyla, omuzlarındaki rütbeleri parlayan Emniyet Müdürü Kenan Bey girdi. Yanında iki polis memuru daha vardı. Salon bir anda derin bir sessizliğe büründü. Herkes bir asayiş olayı olduğunu ya da birinin başının belada olduğunu düşündü. Sevgi Hanım, hemen tavrını değiştirip yapmacık bir nezaketle Kenan Bey’e doğru yürüdü. ‘Müdür Bey, hoş geldiniz! Bir sorun mu var yoksa bir kutlama için mi buradasınız?’ diye sordu Sevgi Hanım, sesindeki o iğrenç yalakalıkla. Kenan Bey, kadının yüzüne bile bakmadan doğrudan Zeynep’e doğru ilerledi. Genç kızın önünde durdu ve gözlerinin içine baktı. Ardından, salondakilerin hayret dolu bakışları arasında, Zeynep’in önünde hafifçe eğilerek selam verdi. ‘Bu elbise,’ dedi gür bir sesle, ‘hayatımda gördüğüm en değerli, en kutsal kıyafet.’ Herkes şaşkınlıktan birbirine bakarken, Kenan Bey cebinden eski, sararmış bir fotoğraf çıkardı. Fotoğrafta, bir trafik kazası mahalli ve paramparça olmuş bir araç vardı. ‘On yıl önce,’ diye devam etti Kenan Bey, sesi titreyerek. ‘Henüz genç bir trafik polisiyken, yağmurlu bir gecede bir kazaya gittim. Bir kadın, o aracın içinde son nefesini veriyordu. Elimi tuttu ve bana dedi ki; ‘Kızım Zeynep’e söyle, annesi onu hep çok sevecek. Ona bu dünyada bırakabileceğim tek şey, sandığımdaki gelinliğimdir. Onu babasıyla birlikte bir gün mezuniyetinde giydirsin.’ O gece o kadının başında bekleyen ve ona söz veren o polis bendim. Yıllardır o küçük kızı ve babasını arıyordum. Bugün, sosyal medyada paylaşılan bir mezuniyet fotoğrafında o elbiseyi, o dikişi gördüğüm an tanıdım. Çünkü o dikişler, bir babanın kızına olan aşkıyla ve bir annenin son arzusuyla atılmıştı.’ Salon adeta bir mabede dönüştü. Kimse nefes bile almıyordu. Kenan Bey, arkadaki Hasan’ı gördü ve eliyle onu yanına davet etti. Hasan, titreyen adımlarla kürsüye, kızının yanına yürüdü. Kenan Bey, Hasan’ın nasırlı elini sıktı ve mikrofonu tekrar eline aldı. ‘Sevgi Hanım,’ dedi, öğretmene dönerek. ‘Siz marka dediniz, moda dediniz. Ama bu adamın ellerindeki nasırlar, bu kızın üzerindeki kumaşın onuru, sizin tüm maaşınızla alabileceğiniz her şeyden daha pahalıdır. Bu bir elbise değil, bu bir vasiyettir, bir aşktır. Siz ise bir öğretmen olarak sadece bir kumaş parçası gördünüz, ardındaki ruhu göremediniz.’ Sevgi Hanım’ın yüzü kıpkırmızı oldu, utancından yerin dibine girmek istiyordu ama kaçacak yeri yoktu. Salondaki öğrenciler, az önce gülenler de dahil olmak üzere, birer birer ayağa kalkmaya başladılar. Önce cılız, sonra gök gürültüsünü andıran bir alkış tufanı koptu. Zeynep, gözyaşları içinde babasına sarıldı. Hasan, hayatı boyunca taşıdığı o ağır yükün hafiflediğini hissetti. O an, Meryem’in de oralarda bir yerde, salonun tavanında süzülen o ışık hüzmelerinin arasında onları izlediğini biliyordu. Kenan Bey, ceketinin cebinden küçük bir kutu çıkardı. ‘Bu, o gece annenin boynunda olan ve kaza sırasında kopan kolye. Onu on yıldır senin için saklıyordum Zeynep. Bugün bu elbiseyi giydiğinde, bu kolyenin de seninle olması gerekiyordu,’ dedi ve kolyeyi kızın boynuna taktı. Zeynep, boynundaki o serin ama yürek ısıtan metalin dokunuşuyla annesinin sıcaklığını hissetti. Artık yalnız değildi; arkasında koca bir emniyet teşkilatı, yanında ise dünyanın en cesur babası vardı. Törenin geri kalanında Zeynep, salonun en parlak yıldızıydı. Kimse artık onun elbisesinin eski olup olmadığını konuşmuyordu. Herkes, o dikişlerin içindeki fedakarlığı ve bir polisin on yıl sonra gelen vefayı nasıl onurlandırdığını konuşuyordu. Sevgi Hanım sessizce salonu terk etti, bir daha da hiçbir öğrenciye kıyafeti yüzünden tepeden bakamadı. Hasan ise o gece eve döndüklerinde, karısının fotoğrafının önüne oturdu ve ‘Sözümü tuttum Meryem,’ dedi fısıltıyla. ‘Kızımız sadece mezun olmadı, bugün hepimize insanlık dersi verdi.’ Hikaye bittiğinde, Zeynep odasında diplomasına ve annesinin gelinliğinden yapılan o elbiseye bakıyordu. Artık biliyordu ki, gerçek zenginlik banka hesaplarında değil, bir babanın dikiş makinesinde bıraktığı alın terinde ve bir annenin vasiyetini taşıyan beyaz dantellerde saklıydı. O gece, mahallenin o küçük evi, dünyanın en sarayından daha ihtişamlı görünüyordu. Çünkü içinde saf sevgi ve asla ölmeyen bir sadakat vardı. Bu hikaye, sadece bir mezuniyet hikayesi değildir. Bu, emek veren tüm babaların, hatırasına sahip çıkan tüm çocukların ve adaleti sadece suçlularda değil, gönüllerde arayan tüm vicdanlı insanların hikayesidir. Hayat bize her zaman en lüksünü sunmayabilir, ama biz elimizdekileri sevgiyle birleştirirsek, en güzel elbiseyi biz giyeriz. Zeynep ve Hasan’ın o gece kazandığı zafer, tüm dünyaya bir şeyi kanıtladı: Bir iğne ve bir iplikle, parçalanmış hayatlar bile yeniden dikilebilir. Yıllar sonra Zeynep, başarılı bir moda tasarımcısı olduğunda, ilk defilesinin açılışını o beyaz elbiseyle yaptı. Podyumun en başında babası Hasan ve onur konuğu olarak Kenan Bey oturuyordu. Defilenin adı ise basitti ama herkesin kalbine dokunuyordu: ‘Bir Babanın Kalbinden Dökülen İlmekler’. O gün podyumdaki hiçbir model, Zeynep’in o gece mezuniyetteki o ‘demode’ elbisesi kadar asil görünemedi. Çünkü hiçbir kumaş, içine sinmiş bir babanın kokusu ve bir annenin son duası kadar parlak olamazdı.

Haberin Devamı

Öğretmen Mezuniyet Elbisemle

Benzer Galeriler

İlginizi çekebilir

Yolum Bursa Organiİzeye düşmüştü