Alzheimer hastası olan büyükannesini kapıda bırakıp ona “şimdi sıra sende” dediler

DOLAR

Alış: 46.73

Satış: 46.92

EURO

Alış: 53.33

Satış: 53.54

GBP

Alış: 62.28

Satış: 62.74

ANKARA

°C

Diğer İller

ADANA ADIYAMAN AFYON AĞRI AKSARAY AMASYA ANKARA ANTALYA ARDAHAN ARTVİN AYDIN BALIKESİR BARTIN BATMAN BAYBURT BİLECİK BİNGÖL BİTLİS BOLU BURDUR BURSA ÇANAKKALE ÇANKIRI ÇORUM DENİZLİ DİYARBAKIR DÜZCE EDİRNE ELAZIĞ ERZİNCAN ERZURUM ESKİŞEHİR GAZİANTEP GİRESUN GÜMÜŞHANE HAKKARİ HATAY IĞDIR ISPARTA İSTANBUL İZMİR KAHRAMANMARAŞ KARABÜK KARAMAN KARS KASTAMONU KAYSERİ KIRIKKALE KIRKLARELİ KIRŞEHİR KİLİS KOCAELİ KONYA KÜTAHYA MALATYA MANİSA MARDİN MERSİN MUĞLA MUŞ NEVŞEHİR NİĞDE ORDU OSMANİYE RİZE SAKARYA SAMSUN SİİRT SİNOP SİVAS ŞANLIURFA ŞIRNAK TEKİRDAĞ TOKAT TRABZON TUNCELİ UŞAK VAN YALOVA YOZGAT ZONGULDAK

Ana Sayfa Foto Galeri 8.07.2026

Alzheimer hastası olan büyükannesini kapıda bırakıp ona “şimdi sıra sende” dediler

İleri

Foto Galeri Haberin Devamı

: “İşte büyükannen Callie. Onu taşımaktan bıktık, bu yüzden hayatında bir kere de olsa faydalı bir şey yapmalısın,” diye ilan etti Joel Amca, kamyonetinin kasasına yaslanırken. Callie, Fairview’in sakin banliyösündeki küçük dairesinin kapısında donakaldı; saçları hızlı bir duştan dolayı hala ıslaktı ve sabahlığı beline sıkıca sarılmıştı. Çatlak kaldırımda karşısında, havaalanında unutulmuş bir bavul gibi dayanıksız bir katlanır sandalyeye oturmuş büyükannesi Geneva duruyordu. Geneva, solmuş bir yün kazak, kahve lekeleriyle kaplı bir etek ve daha iyi günler görmüş gibi duran, birbirine uymayan iki ev terliği giymişti. Arkalarında, amcası Joel paslanmış kamyonunun motorunu kapatma zahmetine bile girmedi ve egzoz dumanı sabah havasını kalın, gri bir sisle doldurdu. Eşi Dakota, bir elinde akıllı telefonunu tutarken diğer eliyle de büyük güneş gözlüklerini düzeltiyordu; suçluluktan çok sıkılmış bir ifade takınmıştı. “Ona ne yaptınız böyle?” diye sordu Callie, boğazında yükselen saf korku ve öfke yumruğuyla sesi titreyerek. Joel, kaldırıma dik dik bakarken parmaklarını sabırsızca direksiyon simidine vurarak, “Ona hiçbir şey olmadı,” diye yanıtladı. “Artık yaşlandı, yolunu kaybediyor, duvarlara bağırıyor ve dokunduğu her şeyi kırıyor, bu yüzden mağdur rolü oynamayı bırak,” diye ekledi soğuk bir şekilde. Callie duyduklarına inanamadı ve kekeleyerek, “Gerçekten de bizim arkamızdan evini mi sattınız?” diye sordu. Dakota, Callie’nin saflığına hayret ederek, havlamaya benzeyen kısa ve buruk bir kahkaha attı ve başını salladı. “Aman Tanrım, bu kadar şaşırmayın, özellikle de onun bakımına tek kuruş bile katkıda bulunmadığınızı düşünürsek,” dedi Dakota, dikiz aynasındaki yansımasına bakarak. “Belgeleri kendisi imzaladı ve hukuk açısından önemli olan da bu, bu yüzden bunu onun en sevdiği torunu olmanın ödülü olarak kabul et,” diyerek sözlerini alaycı bir gülümsemeyle tamamladı. Geneva sonunda kucağından başını kaldırdı, gözleri bulanık ve şaşkın bir halde yabancı sokağı taradı.

: “Sevgilim, burası benim evim mi, yoksa yanlış yola mı saptık?” diye fısıldadı Cenevre, sesi rüzgârda uçuşan bir yaprak gibi titriyordu. Callie kalbinin bin parçaya ayrıldığını hissetti, ciğerleri yanana kadar onlara bağırmak ya da polisi arayıp onları adalete teslim etmelerini istemek istedi. Ancak, korkmuş bir çocuk gibi titreyen büyükannesine baktı ve ortalığı karıştırma riskini göze alamayacağını anladı. Callie yaşlı kadına doğru uzanarak, “Onu burada böyle bırakamazsınız, özellikle de bu ruh hali içindeyken,” diye yalvardı. Joel kamyonu vitese taktı ve “Yaşayacak hayatlarımız var Callie, senin bakman gereken bir kocan ya da çocukların yok, bu yüzden bolca zamanın var,” dedi. Kamyon gürültüyle çalıştı ve Callie onlara çıkışacak gücü bile bulamadan sessiz banliyö sokağında hızla uzaklaştı. Cenevre’nin eski deri bavulu kapının yanında, yarı açık ve içinden kirli çamaşırlar, tamamlanmamış bir ilaç torbası ve gençliğinden kalma solmuş bir fotoğraf saçılmış halde duruyordu. Küçük dairede geçen ilk birkaç gün, Callie’nin akıl sağlığını ve sabrını zorlayan sessiz, yaşayan bir cehennemdi. Cenevre gecenin bir yarısı uyanıp, birilerinin antika mücevherlerini çalmak için eve girmeye çalıştığını söyleyerek avaz avaz bağırıyordu. Sonrasında, on iki yıl önce trajik bir şekilde hayatını kaybeden kocasını bulamadığı için saatlerce sessizce ağlardı. Bazen Callie’yi tanır ve şaşırtıcı bir güçle elini sıkardı, ama bazen de korkarak onu iter ve bu yabancının kim olduğunu sorardı. Callie evden çalışarak küçük, özel sipariş üzerine pastalar yapıyordu ve zar zor kira, artan elektrik faturaları ve temel gıda ihtiyaçlarını karşılayacak kadar para kazanıyordu. Maddi sıkıntılarına rağmen, özel bebek bezleri, vitamin takviyeleri ve her ruh hali değişimini ve her garip kelimeyi kaydetmek için defterler almaya başladı. Sakin bir salı öğleden sonra, Callie ona pirinçli tavuk suyu yedirirken, Geneva titremeyi bıraktı ve ona yoğun bir dikkatle baktı. Gözleri, haftalar sonra ilk kez, günlük hayatına hakim olan o alışılmış kafa karışıklığı sisinden arınmış, berrak ve parlak görünüyordu. “Beni odaya kilitlemedin, değil mi Callie?” diye fısıldadı, sesi sakin ve şaşırtıcı derecede keskin. Callie, büyükannesinin birdenbire aklına gelen berrak ifadesine bakarken, omurgasından bir ürperti geçtiğini hissederek kaşığı yavaşça masaya bıraktı. “Büyükanne, seni kim hapsetti?” diye sordu Callie, o canavarların ne yaptıkları hakkında bazı cevaplar almayı umarak. Yaşlı kadın gözlerini defalarca kırpıştırdı, sanki anı, titreyen ellerinden kayıp karanlığa karışan fiziksel bir nesneymiş gibi. “Güzel gülümseyenler aynı zamanda ışığı da çalarlar, anahtar kırık azizle birlikte uyur, 5, 8, 2, 1,” diye hızla mırıldandı. Sonra gözlerini boş duvara dikti, zihni bir kez daha içinde bulunduğu durumun derin, karanlık kuyusuna çekildi. Aynı gece Callie, amcası Joel’den kanını donduran şifreli bir mesaj aldı. “Bu ailevi meseleye sakın avukatları karıştırmayın, çünkü kendinize ne tür sorunlar açtığınızın farkında bile değilsiniz,” şeklinde bir mesaj gönderildi. Sonunda anladı ki, onlar sadece para tasarrufu yapmak için büyükannesini terk etmemişlerdi; büyükannesinin işledikleri suçları hatırlamasından çok korkuyorlardı. Geneva battaniyesinin altında titrerken ve “Çanın çaldığı 5821 numaralı loca” diye mırıldanırken, Callie hayatının sonsuza dek değişmek üzere olduğunu fark etti.Bölüm 2: Geçmişin Anahtarı Callie o gece gözünü bile kırpmadı, odanın içinde bir aşağı bir yukarı yürürken Geneva da yatağa dönüştürdüğü sandalyede yavaşça nefes alıp verdi. Saatlerce internette arama yaptı, bavuldaki her bir kağıt parçasını inceledi ve ipuçları bulmak için her bir giysiyi didik didik etti. Ne tapu belgeleri, ne saklanmış nakit paralar, ne de önemli makbuzlar buldu; sadece buruşuk elbiseler, kararmış bir madalya ve yırtılmış bir kutsal kitap buldu. “Anahtar, kırık azizle birlikte uyuyor,” diye kendi kendine tekrarladı, kartı mutfak lambasına tutarak içinde bir şey saklı olup olmadığını kontrol etti. Küçük kart tamamen sıradan görünüyordu, ancak karton arka yüzünü dikkatlice soyduğunda, küçük, katlanmış bir kağıt parçası fark etti. Anahtar değildi, ama şehir merkezindeki bir banka şubesinden alınmış, titrek ve telaşlı bir el yazısıyla yazılmış kısa bir cümle içeren bir makbuzdu: “Silver Bell.” Ertesi gün, şehir merkezine gitmek için acele ederken, komşusu Bayan Golden’dan birkaç saatliğine büyükannesine bakmasını rica etti. Banka binası, büyükannesinin ima ettiği gibi, ana kapının üzerinde süslü bir metal çan asılı olan devasa, eski bir yapıydı. Callie resepsiyon masasına yaklaşırken midesinin düğümlendiğini hissetti, belgelerini çıkarırken elleri titriyordu. Elinde sağlık raporu, kimliği ve velayet talebi taslağıyla, umutlu bir bakışla yetkiliye yaklaştı. “Bayan Geneva’nın adına kayıtlı bir kasa var, ancak tam yasal yetki olmadan açmanıza izin veremem,” dedi görevli ihtiyatlı bir şekilde. “Ayrıca, mekanizmayı açmak için fiziksel anahtara ihtiyacınız olacak ve bu da hesap sahibi olmadan değiştirebileceğimiz bir şey değil,” diye ekledi. Callie, bacaklarının jöle gibi olduğunu hissederek bankadan ayrıldı; 5821 kodunu bildiğini ancak fiziksel anahtarın hala eksik olduğunu fark etti. Sonraki günlerde, büyükannesinin resmi yasal vasisi olmak için uzun ve masraflı yasal süreci başlattı. Amcaları çok öfkelendi ve telefonunu öfkeli aramalarla bombardımana tuttular; önce onu var olmayan bir servetin peşinde koşan bir para avcısı olarak nitelendirdiler. Ardından aile grubunda yalan söyleyerek, Callie’nin yaşlı kadını sadece devlet yardımı çeklerini almak için yanında tuttuğunu iddia ettiler. Daha sonra Joel, apartman binasına kadar gidip kapıyı şiddetle çalarak hemen içeri alınmayı talep etti. “Seni uyarıyorum evlat, o yaşlı kadın kendi adını bile bilmiyor, o yüzden onun deliliğinden faydalanıp kendini önemli göstermeye çalışma!” diye bağırdı. Onun saldırgan sesini duyan Geneva, korkuyla çığlık attı ve kontrolsüzce titreyerek Callie’nin bacaklarının arkasına saklandı. Bu, Callie için bardağı taşıran son damla oldu ve artık büyükannesine çöp gibi davranan insanlarla iyi geçinmeyeceğine karar verdi. Callie, alanında uzman bir sosyal çalışmacının yardımıyla, ihmali, süresi geçmiş ilaçları ve evin zorla satılmasını titizlikle belgeledi. İki ay sonra, hakim ona geçici velayet verdi ve o gece vanilyalı atole içerek küçük, sessiz bir kutlama yaptı. Cenevre kupayı iki eliyle aldı, masadaki paslanmış madalyaya baktı ve yapbozun yeni bir parçasını fısıldadı. “Büyükbabanız onlara asla güvenmedi, bu yüzden anahtar artık kimsenin dua etmediği Aziz Jude Kilisesi’nde saklı,” dedi kendi kendine başını sallayarak. Callie, satılan evin arka bahçesinde, kurumuş saksıların arkasına saklanmış, eski ve kenarları kırık bir Aziz Jude heykelini hatırladı. Ertesi gün, eski mülke giderek yeni sahiplerini buldu ve gözyaşları içinde kayıp aile yadigarı hakkında gerçeği anlattı. Kapıyı açan kadın hikâyeden çok etkilendi ve onu içeriye, sakladıkları eşyaların bulunduğu kutuya bakmaya davet etti. Kırık tabaklar ve tozlu süs eşyaları arasında, tahta bir rafın üzerinde yalnız ve unutulmuş bir halde Aziz Jude heykeli duruyordu. Callie onu çok dikkatlice kaldırdı ve onu hareket ettirirken, içi boş tabanın içinden gelen hafif, metalik bir tıkırtı sesi duydu. Kapağın tabanını zorla açtı ve büyükannenin yıllar önce sakladığı yerde, sararmış bantla sarılmış küçük bir demir anahtar buldu. Geçici velayet belgeleri ve anahtar artık elinde olan kadın, kalbi göğsünde gümbür gümbür atarak bankaya geri döndü. Kasa, bankanın sessiz lobisinde yankılanıyormuş gibi gelen keskin ve ağır bir tık sesiyle açıldı. İçeride bir yığın kanıt buldu: mücevherler, tapular, yatırım sertifikaları ve büyükbabasından her şeyi açıklayan el yazısıyla yazılmış bir mektup. Mektupta, Geneva’nın Joel ve Dakota’nın ondan para çalmaya çalıştığını bildiği için yıllardır mirasını koruduğu belirtiliyordu. En şok edici kısım para veya mücevher değil, sahte imzaların ve garip, yetkisiz ödemelerin kayıtlarının bulunduğu dosyaydı. Callie sonunda amcası ve karısının kendisini ve büyükannesini ortadan kaldırmak için neden bu kadar acele ettiklerini anladı. Avukatını arayamadan önce telefonu çaldı ve arayan Dakota’ydı; sesi yapmacık bir tatlılık taşıyordu ama içinde gizli bir zehir de vardı. “Bankaya gittiğini biliyoruz, bu yüzden yarın büyükannenin peşine düşeceğiz ve eğer onu bize teslim etmezsen, onu kaçırdığını söyleyeceğiz,” diye tısladı. Callie masasının üzerindeki kalın delil dosyasına, ardından uyuyan büyükannesine baktı ve son savaşın başlamak üzere olduğunu anladı. Bölüm 3: Gerçeğin Ortaya Çıkışı Duruşma, güneşli bir Perşembe sabahı gerçekleşti ve Callie, gözlerinin altında koyu halkalarla ama kalbinde sarsılmaz bir kararlılıkla geldi.Yalnız değildi; avukatı Bay Goodwin, üç gece boyunca incelediği bir yığın belgeyle yanında oturuyordu. Arkalarında sosyal hizmet görevlisi Bayan Golden ve Geneva’nın günlük ihtiyaçlarına yardımcı olan nazik ve profesyonel bir hemşire oturuyordu. Joel ve Dakota, sanki mağdurmuş gibi mahkeme salonuna girdiler; Joel ütülenmiş bir gömlek giymişti ve yüzünde saf bir kibir ifadesi vardı. Dakota, sanki gerçekten fiziksel acı çekiyormuş gibi pahalı bir çantayı göğsüne bastırarak, tasarımcı bir mendile ağlıyormuş gibi yaptı. Dakota hakime, “Biz sadece kayınvalidemizi eve geri götürmek istiyoruz, çünkü Callie hasta bir kadını manipüle ederek onun sahip olduğu azıcık şeyi de çalıyor,” dedi. Callie bağırmamak için dilini ısırmak zorunda kaldı, ancak avukatı sakin kalması ve odaklanması için koluna dokundu. Joel, aile değerleri, endişe ve aslında hiç karşılamadıkları tıbbi masraflar için yaptıkları büyük fedakarlıklar hakkında uzun uzun konuştu. Evin çok fazla iş gerektirdiği için satılması gerektiğini iddia etti ve Cenevre’nin onların gözetiminde çok daha iyi durumda olduğunu ısrarla belirtti. Ardından Bay Goodwin ilk klasörü açtı ve onların zavallı yalanlarının her birini sistematik bir şekilde çürütmeye başladı. Yaşlı kadının kapıya bırakıldığı günün fotoğraflarını gösterdi: perişan halde, üşümüş ve rahatsızlığı için hiçbir ilacı yoktu. Joel’in Callie’ye hakaret ettiği ve büyükannesi için avukat tutmaya kalkışması halinde onu tehdit ettiği düzinelerce kısa mesajı delil olarak sundu. Ardından, eski bakıcıları tarafından uygulanan ciddi ihmal, aşırı kilo kaybı ve yoğun kaygıyı doğrulayan tıbbi raporu okudu. Hakim fotoğraflara giderek artan bir tiksintiyle bakarken ve yüzünde onaylamaz bir ifade belirirken, Dakota sahte hıçkırmalarını kesti. İkinci klasör daha da kötüydü; içinde Geneva’nın ileri derecede bunama hastalığına yakalandığı dönemde imzalanmış olan evin satışına ilişkin resmi belgeler bulunuyordu. İmza karşılaştırmaları ve banka dekontları, Joel’in kişisel, özel hesaplarına doğrudan büyük miktarda para yatırıldığını açıkça gösteriyordu. “Bu hiçbir şeyi kanıtlamıyor, hepsi sadece dedikodu ve kıskançlıktan ibaret!” diye araya girdi Joel, hakime bakarken sırılsıklam terliyordu. Bay Goodwin, büyükbabanın son mektubunu eline aldı ve yargıçtan mektubu resmi mahkeme kayıtlarına geçirmek için izin istedi. Avukat, kendi çocuklarının gözlerindeki açgözlülüğü gören adamın sözlerini okuduğunda, oda mutlak bir ölüm sessizliğine büründü. Mektup şu sözlerle sona erdi: “Eğer Cenevre artık kendini savunamıyorsa, onu hâlâ bir insan olarak gören ve bir miras olarak görmeyen herkes onu savunsun.” Ardından son ve yıkıcı darbe geldi: banka kasasının içeriği, gizli belgeler ve uzun vadeli mali dolandırıcılığın kanıtları. Gerçek servet, çalıp sattıkları ev değildi; Cenevre’nin onların açgözlülüğünden uzak tutarak güvenli bir şekilde sakladığı varlıklardı. Dakota sinirlenip bağırdı: “O yaşlı kadın her zaman işe yaramaz torununu bizden üstün tuttu ve biz de yıllarca ona katlandık!” Hakim ona saf, soğuk ve profesyonel bir küçümsemeyle baktı ve “Sevdiğini iddia ettiği kişiden mahkemede ‘o yaşlı kadın’ diye bahsetti” dedi. Artık onları kurtarmanın bir yolu yoktu, çünkü kanıtlar çok açık ve kesindi ve kendi davranışları onların acı kaderini mühürlemişti. Callie’ye resmen daimi vesayet verildi ve hakim, mali suçlar ve hileli ev satışıyla ilgili kapsamlı bir soruşturma başlatılması emrini verdi. Dahası, Joel ve Dakota’nın bir daha Cenevre’ye yaklaşmaları yasal olarak yasaklandı ve çaldıkları her kuruşu iade etmeleri emredildi. Yıllarca barışı korumak için sessiz kalan geniş aile, ihanetin boyutunu tam olarak kavrayınca sonunda konuşmaya başladı. Kimileri Callie’den özür dilerken, diğerleri utançlarının son derece bulaşıcı, ölümcül bir hastalıkmış gibi Joel ve Dakota’dan uzaklaştılar. Parası güvence altına alındıktan sonra Callie, kırsalın eteklerindeki sakin bir kasabada aydınlık ve sessiz bir ev kiraladı. Geneva’nın güneşli, güzel bir odası, özel bir bahçesi, profesyonel bir hemşiresi ve öğleden sonraları en sevdiği üçlü müzik grubunu dinleme keyfi vardı. Hâlâ Callie’nin adını tam olarak hatırlayamadığı günler oluyordu, ama artık gecenin bir yarısı korku içinde çığlık atarak uyanmıyordu. Artık ellerinden aldıkları ev hakkında soru sormuyordu ve sonunda elleri açık bir şekilde uyuyabiliyordu; artık birinin hayatını elinden almasından korkmuyordu. Bir öğleden sonra, pencereye hafifçe yağmur yağarken, Geneva Callie’ye baktı ve içten, berrak bir gülümsemeyle gülümsedi. “Her zaman gerçek anlamda tek evimin sen olduğunu biliyordum,” diye fısıldadı, gözleri sevgi ve huzur doluydu. Callie, en çok değer verdiği kişi için sonunda doğru şeyi yaptığını bilmenin verdiği mutlulukla gözyaşlarını tutamadı. En büyük miras mücevherler ya da banka hesapları değildi; bir yük gibi muamele görmüş bir kadına iade edilen onurdu. Joel ve Dakota paralarını, sosyal statülerini ve ailelerini kaybettiler, Geneva ise sonunda hak ettiği huzura kavuştu. Callie o zaman anladı ki, kan bağı insana soyadı verebilir ama gerçek sevgi ve fedakarlık insana gerçek bir yuva kurabilir. SON.

Haberin Devamı

Alzheimer hastası olan büyükannesini kapıda bırakıp ona “şimdi sıra sende” dediler

Benzer Galeriler

İlginizi çekebilir

Özel’i Tutuklama Açıklaması!