“Bir bebek dünyaya getirdin,” dedi Behçet. “Bir kızımız oldu.”

Fotoğrafı titreyen ellerimle gözlerime yaklaştırdım. Beyaz battaniyenin içinden küçücük bir yüz görünüyordu. Bebeğin gözleri kapalıydı. Minik yumruğu yanağının yanındaydı. Fotoğrafın arkasındaki tarih, hastaneye kaldırıldığım gecenin ertesi gününü gösteriyordu.

“Bana öldüğünü mü söyleyeceksin?” diye fısıldadım.

Behçet başını iki yana salladı.

“Hayır Neriman. Kızımız o hastanede yaşıyordu.”

“Öyleyse nerede? Bunca yıl neredeydi?”

Behçet ağlamaya başladı. Otobüsün içindeki bütün sesler uzaklaşmış gibiydi. Şoför, isteğim üzerine güvenli bir dinlenme tesisine girerek aracı durdurdu. Behçet’le birlikte aşağı indik. Boş bir banka oturdum.

“Her şeyi anlatacaksın,” dedim. “Bu kez hiçbir şey saklamayacaksın.”

Behçet derin bir nefes aldı.

“Yirmi bir yaşındayken hastaneye kaldırıldığında hamile olduğunu ikimiz de bilmiyorduk. Doktorlar erken doğum başladığını söylediler. Kızımız dünyaya geldiğinde çok küçüktü. Sen ise ağır kan kaybı nedeniyle ameliyata alındın. Günlerce kendine gelemedin.”

“Peki kızım?”

“Kuvözdeydi. Doktorlar yaşama şansının bulunduğunu söylüyordu. Fakat baban, sağlığının bir daha böyle bir tehlikeyi kaldıramayacağını düşünüyordu. Bebeği öğrenirsen iyileşemeyeceğini iddia etti.”

“Buna inanıp kızımı mı sakladınız?”