Ekranda beliren bildirime bakınca boğazımdaki düğüm bir anda çözüldü. Apex Kulüp’ten 640.000 liralık bir işlem için onay isteniyordu. İşlemin durumunda ise tek kelime vardı: Reddedildi.

Telefonu babama uzattım. Vecdi gözlüğünü taktı, ekrana baktı ve başını hafifçe salladı.

“Demek düşündüğüm gibiymiş,” dedi.

“Neyi düşündüğün gibiymiş baba?”

Cevap vermeden önce sandalyesini çekip karşıma oturdu. Yüzünde zafer kazanmış bir insanın sevinci yoktu. Daha çok, uzun zamandır beklediği kötü bir haberin sonunda geldiğini gören birinin ifadesi vardı.

“Bugün adliyede Turgut’un avukatının elindeki dosyayı gördüm. İçinde şirketinin eski kart kayıtlarına ilişkin belgeler vardı. Boşanma tamamlanmadan önce bazı harcamaları senin adına bırakabileceklerini düşünüyorlardı. Ama beni asıl şüphelendiren, Turgut’un duruşma boyunca sürekli telefonuyla ilgilenmesiydi.”

“Belki Leman’la konuşuyordu.”

“Belki. Fakat çıkışta telefonda kulüpteki rezervasyonunu onaylatırken şirket kartını kullanacağını söylediğini duydum. Senin böyle bir harcamadan haberin var mıydı?”

Başımı iki yana salladım.

Tam o sırada ikinci bildirim geldi. Bu kez tutar 48.500 liraydı. O da reddedilmişti.

Ardından üçüncü bildirim geldi.

Babam telefonumu masaya bıraktı.