“Demek sonunda sen de öğrendin.”

Kadının bu cümlesiyle boğazım düğümlendi.

Elimde hâlâ ikinci ruhsat vardı.

“Ne öğrendim?” diye sordum.

Kadın gözlerini kaçırdı.

Sonra tekrar Murat 131’in kaportasına baktı.

Sanki yıllardır görmediği birini görmüş gibiydi.

“İçeri gel,” dedi. “Bunu kapının önünde konuşamayız.”

Arabadan inerken dizlerimin titrediğini fark ettim.

Evin içine girdiğimde her ayrıntı mideme bir taş gibi oturuyordu.

Duvarda birkaç aile fotoğrafı vardı.

Bazılarında Aylin ve fotoğraftaki çocuk görünüyordu.

Bazılarında ise Murat da vardı.

Doğum günlerinde.

Piknikte.

Bir mezuniyet töreninde.

Bir masanın başında pasta keserken.

Yıllarca benim kocam olan adam, başka bir evde başka bir hayat yaşamıştı.

“Kaç yıldır?” diye sordum.

Aylin sessizce karşımdaki koltuğa oturdu.

“On sekiz.”

Nefesim kesildi.

“On sekiz yıl mı?”

Başını salladı.

İçimde yükselen öfke tarif edilemezdi.

“Ben Murat’la yirmi altı yıldır evliydim.”

Aylin yüzüme baktı.

“Biliyorum.”

O kelime beni daha da sarstı.

“Biliyordun?”

“Son yıllarda öğrendim.”

Ayağa kalktım.

“Yani benim varlığımı bilerek onunla yaşamaya devam ettin?”

Aylin de ayağa kalktı.

“Sandığın gibi değil.”

“Bana bunu söyleme.”

Sesim yükselmişti.

“Ben kocamı gömdüm. Aylarca onun yokluğuyla yaşamaya çalıştım. Sonra arabasının torpidosunda başka bir kadının adını buldum. Şimdi de bana ‘sandığın gibi değil’ diyorsun.”

Aylin cevap vermedi.

Sadece bir çekmeceyi açtı.

İçinden kalın bir zarf çıkardı.

“Bunu Murat öldükten sonra açmamı söyledi.”

Zarfı masaya bıraktı.

Üzerinde benim adım yazıyordu.

Ellerim titredi.

“Bunu neden bana getirmedin?”

“Çünkü nasıl geleceğimi bilmiyordum.”

Zarfı açtım.

İçinde birkaç eski belge, fotoğraf ve Murat’ın el yazısıyla yazılmış uzun bir mektup vardı.

İlk satırı okuduğumda kalbim sıkıştı