“Çünkü seni en son gördüğüm gün, bana bir daha dönmememi söylemiştin.”

O cümleyi duyduğum anda boğazım düğümlendi.

Yanımdaki adamın yüzüne yeniden baktım.

Kaşlarının çizgisi.

Gülerken sağ yanağında beliren hafif çukur.

Başını düşünürken yana eğişi.

Bir anda elli yıl önceki o genç yüzün parçaları yerine oturmaya başladı.

“Hayır…” diye fısıldadım.

Adam gözlerini benden kaçırmadı.

“Benim.”

Dudaklarımdan tek bir isim çıktı.

“Kemal?”

Başını yavaşça salladı.

O an uçağın içinde olduğumu unuttum.

Motorların uğultusu, kabin görevlilerinin sesi, önümdeki koltuklar…

Her şey silindi.

Karşımda yalnızca elli yıl önce hayatımdan kaybolan ilk aşkım vardı.

“Sen öldün sanıyordum.”

Kemal’in yüzü değişti.

“Bunu sana kim söyledi?”

“Annem.”

Şaşkınlıkla bana baktı.

“Annen mi?”

Başımı salladım.

“Kasabadan ayrıldıktan birkaç ay sonra seni sordum. Bana başka bir şehirde geçirdiğin kazada öldüğünü söyledi.”

Kemal gözlerini kapattı.

Yıllardır taşıdığı bir yükü yeni öğreniyormuş gibiydi.

“Demek bu yüzden…”

“Ne yüzden?”

Ceketinin iç cebinden eski, katlanmış birkaç kâğıt çıkardı.

“Ben sana yazdım.”

Ellerim titredi.

“Ne?”

“Yıllarca.”

İlk mektubu bana uzattı.

Zarfın üzerinde gençlik soyadım vardı.

Alt köşesinde kırmızı mürekkeple tek bir damga bulunuyordu:

ADRESİNDE BULUNAMADI.

Sonra bir tane daha çıkardı.

Bir tane daha.

Bazıları açılmamıştı.

Bazılarının kenarları sararmıştı.

“Kasabadan neden gittin?” diye sordum.

Kemal derin bir nefes aldı.

“Babam hastalandı. Beni İstanbul’a çağırdılar. Birkaç ay içinde döneceğimi sanıyordum.”

“Bana sadece ‘Beni bekle’ yazdın.”

“Çünkü ayrılmadan önce seninle konuşmak istedim ama baban beni evinize sokmadı.”

O an çocukluğumun karanlık bir köşesinden başka bir görüntü çıktı.

Babamın kapının önünde bir gençle tartıştığı gece.

Ben içeride ağlıyordum.

Kemal oymuş.

“Babam senden nefret ediyordu.”

“Biliyorum.”

“Neden?”

Kemal acı bir gülümsemeyle başını salladı.

“Çünkü benim ailem yoksuldu. Senin baban ise sana başka bir hayat istiyordu.”

Bunu biliyordum.

Ama bütün hikâyeyi bildiğimi sanmıştım.

“Peki neden dönmedin?”

Kemal bu kez uzun süre sustu.

“Döndüm.”

Nefesim kesildi.

“Ne zaman?”

“Sekiz ay sonra.”

“Ben seni hiç görmedim.”

“Çünkü o sırada sen nişanlanmıştın.”

Kalbim sıkıştı.

Kocam Orhan’la nişanlanmamı hatırladım.

Ailem acele etmişti.

Annem bana:

“Hayat devam ediyor,” demişti.

Kemal öldü sanırken o evliliği kabul etmiştim.

“Beni gördün mü?”

“Uzaktan.”

“Ve yanıma gelmedin?”

Kemal’in gözleri doldu.

“Kapınızın önünde düğün hazırlıkları vardı. Baban beni görünce karşıma çıktı.”

“Ne dedi?”

“Senin benimle hiçbir şey yapmak istemediğini söyledi.”

Başımı iki yana salladım.

“Yalan.”

“Şimdi biliyorum.”

Sesi kırılmıştı.

“Ama o zaman yirmi yaşındaydım. Bana senin artık beni istemediğini, mektuplarımı çöpe attığını söyledi.”

Bir anda öfke içimi doldurdu.

Elliden fazla yıl geçmişti.

Babam da annem de çoktan ölmüştü.

Ama yıllar önce verilmiş kararların ağırlığını hâlâ taşıyordum.

“Bana neden sonra ulaşmadın?”

“Ulaşmaya çalıştım.”

Kemal cüzdanındaki fotoğrafı işaret etti