“Peki… annesi kim?”

Doktor birkaç saniye boyunca cevap vermedi.

Sonra gözlerini benden kaçırıp dosyanın içindeki son belgeye baktı.

Tam konuşmak üzereydi ki kapıya sert sert vurulmaya başlandı.

Yerimden sıçradım. Doktor ayağa kalktı ama kapıya doğru ilerlemeden önce bana dönüp alçak sesle, “Ne olursa olsun sakin kalmaya çalışın,” dedi.

Bu söz beni daha çok korkuttu.

Kapı bir kez daha yumruklandı.

“Doktor bey! Açın kapıyı!”

Sesi tanımıyordum. Genç bir kadındı.

Doktor kapıyı açtığında koridorda yirmili yaşlarının başında, yüzü bembeyaz olmuş bir kız duruyordu. Üzerinde hastane kıyafeti vardı. Saçları dağınıktı. Bir eliyle duvara tutunuyor, diğer eliyle karnını kavrıyordu.

Gözleri doğrudan bana kilitlendi.

Sonra ağlamaya başladı.

“Özür dilerim,” dedi.

Ne diyeceğimi bilemedim.

“Sen kimsin?”

Genç kadın dudaklarını ısırdı.

Doktor araya girdi.

“Sevil Hanım, bu İdil.”

Adını hayatımda ilk kez duyuyordum.

“Bebeğin annesi mi?”

İdil gözlerini kapatıp başını salladı.

Boğazım düğümlendi.

“Peki benimle ne ilgisi var?”

Doktor masanın üzerindeki dosyayı tekrar önüme çekti.

“İdil’in de DNA testi yapıldı.”

İçime kötü bir his çöktü.

Doktor devam etti.

“İdil sizin biyolojik kızınız.”

Sanki odanın içindeki bütün sesler bir anda yok oldu.

Doktorun dudakları hareket ediyordu ama birkaç saniye boyunca hiçbir şey duyamadım.

“Hayır,” diyebildim sonunda. “Benim üç oğlum var. Hiç kız çocuğu doğurmadım.”

İdil hıçkırarak sandalyesine oturdu.

“Biliyorum.”

Oktay kapıda belirdi.

Yüzüne baktığım anda her şeyi anladım.

Adamın rengi gitmişti.

Ayağa kalktım.

“Sen biliyordun.”

Oktay cevap vermedi.

“Biliyordun!” diye bağırdım.

Doktor kapıyı kapattı.

Oktay gözlerini yere indirdi.

“Üç gündür biliyorum.”

“Elindeki bebeği bana verip ‘bizim’ dedin.”

“Sana nasıl anlatacağımı bilmiyordum.”

Sinirimden ellerim titriyordu.

“En başından anlat.”

Oktay derin bir nefes aldı.

Gerçek, on yedi yıl önceki bir geceye uzanıyordu